•İMKANSIZ• kitap kapağı

1. bölüm / 1

BİRİNCİ BÖLÜM•KARŞILAŞMA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: BİRİNCİ BÖLÜM•KARŞILAŞMA

Selam okurlarımm!!🤭
İlk defa kitap yazıyorum, umarım beğenirsinizzz...Oy vermeyi ve beğenmeyi unutmayın!!🤍Sizleri seviyorumm🫶🏻🫶🏻

Yıllar önce:
Işıl
2007

3 yaşındaki Işıl,6 yaşındaki Kaya'yı arıyordu.Fakat evin her yerine bakmasına rağmen Kaya ortalıkta yoktu.Işıl Kaya ile oynamayı seviyordu.Ne kadar onu terslesede.Işıl paytak adımlarla bahçeye çıktı.Bahçede Kaya'yı ve annesini görünce yüzüne bir mutluluk geldi.

"Kayi!Kayi!"bazı harfleri yutuyordu Işıl.Kaya, sesin geldiği yöne baktı.Işıl'ın geldiğini görünce yüzüne samimi bir tebessüm yayıldı.Işıl'ı seviyordu ancak her gördüğünde sülük gibi yapışması çekilemez birşeydi.
Işıl her zaman ki gibi bacağına yapışınca derin bir nefes verdi.Tatlı olduğu için kızamıyordu bile.
"Kayi!Habi gel,oyun oyun."dedi Işıl her zaman ki gibi.
"Işıl dur bi,daha yeni geldim.Ayrıca yapışma hemen."dedi Kaya.
Ama Işıl Kaya'nın eline yapışıp iteleyince Kaya mecburen Işıl ile birlikte içeri geçti.Arkadan Işıl'ın annesi Leyla ise Kaya ve Işıl bu hallerini seviyordu.Kaya ve Işıl'ın neredeyse her günleri böyle geçerdi.Işıl Kaya'yı arar,bulur,oyun oynarlar,Kaya Işıl'a bağırır,kavga ederler...

Şimdiki zaman:
Işıl
2026

Kulağıma alarmımın melodisi gelmeye başladığında yavaş yavaş gözüme araladım.Bugün yeni işimde ikinci haftamdı.İlk haftam gayet güzel geçmişti.Çoğu doktorlar ile tanışmıştım.Tanışmadığım bir iki doktor vardı ama onlarlada bugün tanışacaktım.
Ayaklarımı yataktan çıkarıp parkenin üzerine koydum.Parke soğuk olduğu için vücudum ürpermişti.Banyoya doğru adımladım.Musluğu sonuna açtım ve yüzümü defalarca kez yıkamama rağmen ayılamadım.
Odaya tekrar döndüğümde telefonumun çaldığını duydum.Telefonuma baktığımda arayanın en yakın arkadaşım Duru olduğunu gördüm.Görüntülü arıyodu.Hemen aramayı cevapladım.
"Selam,"dedi telefonun karşı tarafındaki Duru.
"Selam,"dedim oflayarak.
"İşe mi gidiyosun?Dur tahmin edeyim, hmm kahvaltını atladın ve şuan giyecek kıyafet arıyosun,"dedi Duru bıkkınlıkla.
"Ama bulamıyorum.Off,acaba ne giysem..."
"Elbise giy.Ama rahat edemezsin sen şimdi.En iyisi kot pantolon ve bluz giy."
dedi Duru.
Benim aksime çok bakımlı,süslü,giyimine özen gösteren biriydi.Her gün üşenmeden kalkar,kahvaltı yapar,cilt bakımını yapar,elbisesini giyer, ve makyajını yapar ve evden çıkar.Ben ise bazen yüzümü yıkamaya bile üşenen kişilerdendim.Ortaokulda tanışmıştık.Okulda hep beraber takılırdık.Kendisi hep hayallerinin peşinden koşmuştu.Çok zıt kutuplardık.Aslında doktor olmam birazda onun sayesindeydi.Kendiside öğretmen olmuştu.Ortaokul öğretmeniydi.Ve sosyal derslerine girerdi.Bazen okul da olanları anlatır,saatlerce gülerdik.
"Doğru söylüyosun.Pantolon ve bluz en rahatı olucak."derken dolaptan mavi kot pantolonum ve kırmızı bluzumu çıkardım.Ardından üzerimdeki pijamamı çıkarırken telefonu yatağa fırlattım.
"Senin bu rahatlığın beni öldürüyo.İnsan rahat olur da,bu kadar da olmaz canım benim."dedi Duru ama umursamadım.
Duru ile biraz daha konuştuktan sonra makyajımı yapıp,ceketimi ve botlarımı giyerek evden çıktım.Taksiye binip hastaneye vardım.10 dakika geç kalmıştım ama hızlıca odama geçip önlüğümü giydim.Steteskobumu da boynuma takıp raporları incelemeye başladım.Bi 15 dakika sonra kapım tıklarıldı.
"Gel,"diye hafifçe bağırdım kapıya doğru.Kapı açıldı ve dün tanıştığım doktorlardan biri olan Sinan Bey odaya girdi.Elinde mavi renkli bir dosya vardı.
"Işıl Hanım,bu rapor karışmış heralde.Sizin hastanızın raporu."dedi Sinan dudağında hafif bir tebessümle.
"Teşekkürler Sinan Bey."dedim samimi bir gülüşle.
"Eğer öğle arasında işleriniz yoğun olmazsa doktorlarla kantinde kahve içelim diyoruz.Gelirsin değil mi?"
"Bilmem ama yüksek ihtimalle gelirim."dedim.
"Tamamdır.Kolay gelsin."dedi kapıya doğru ilerlerken.
"Sizede.."dedim tekrardan önüme dönerken.Sinan iyi biriydi.Sadece anlamadığım bir şekilde bana daha yakın davranıyodu.Ya da bana öyle geliyodu.Ama çok umursamadım.Gelen bir kaç kişinin tansiyonunu ölçtüm,bazı kişiler ise kolunu falan incitmişti.Derken öğle arasına geldi.Kağıda raporu ve gereken ilaçları yazıp,son hastayada "Geçmiş olsun." dedikten sonra kantine doğru ilerledim.Kantine girdiğimde bizim masayı aradı gözlerim ama kimse ortalıkta yoktu.Kahvemi alıp bir camın yanına geçtim ama gördüğüm şeyle şok geçirdim.Bir asker aracı hastanenin önünde durmuş,içerideki yaralı askerleri doktorlar sedye ile içeri sokuyodu.Kahveyi hemen masaya bırakıp girişe koştum.Neden bana haber vermemişlerdi?Belki ameliyata girip yanlış bişey yaparım diye korkuyorlardı ama ben ilk haftamda bir ameliyata girip başarılı olmuştum.Düşüncelerimden ayrılıp hastaların yanına koştum.Bir askerin sedyesini Sinan götürüyodu.Yanına gelip bende sedyeyi ameliyathaneye doğru sürükledim.Sinan'a döndüm.
"Nabzı kaç?"dedim telaşlı sesimle.
"Nabız 53,karın bölgesi yaralı,kan kaybı çok,kalbi durmak üzere!"diye bağırdı.
Arkamdaki hemşirelere dönüp, "Ameliyathaneyi hazırlayın!" diye bağırdım.Hemşireler bana başlarını sallayıp ameliyethaneye doğru koştular.Yaralı askerin yüzüne baktığımda şok oldum.Çünkü bu yüz...
Kaya...

NASIL BULDUNUZZ!!😉Sizleri seviyorum.Yorum yazmayı ve oy vermeyi unutmayın!!🫶🏻Sizce Işıl Kaya'nın hayatını kurtarabilicek mi??🤔Bakalım..Bayss🤍

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

24okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…