İlk aşk kitap kapağı

2. bölüm / 2

Karşılaşma

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Karşılaşma

Kapıyı açtığı anda onu karşısında gördü.

Zümra, o yeşil gözlerini kocaman açtı; suratındaki şaşkın ifadeyle kelimeleri zar zor bir araya getirdi ve sadece kısık bir sesle, "Buyurun," diyebildi.

Emir onun bu halinden hoşlanmış olacaktı ki çaktırmadan Zümra’ya şöyle bir baktı. Ne dediğini anlamamış gibi yapıp Zümra’yı biraz daha utandırmak adına, "Bir şey mi dediniz?" diye sordu. Sanki kapıya gelen Emir değil de Zümra gibi davranıyordu.

Zümra kendine gelip hemen cevabını verdi.

"Buyurun, siz geldiniz…"

Emir naif bir suratla baktı.

"Ben yan komşunuzum. Bugün taşınıyorum, sizden bir ricam olacaktı."

"Tabii, buyurun."

"Bizim çay için bir kettle ihtiyacımız var da sizde var mı diye soracaktım."

"Kettle yok ama çaycı var, onu verebilirim," dedi ve getirmeye gitti.

"Teşekkür ederim, en kısa zamanda geri getireceğim."

O sırada Eda asansörden inip eve doğru yürürken Zümra’nın bir erkekle konuştuğunu gördü; duruma pek anlam veremedi, az önce somurtan kızın şimdi gözlerinin içi gülüyordu.

"Güzeller güzeli arkadaşım benim," dedi ve elindeki güzel buketi uzattı. Emir’e ters bir bakış atıp ne olduğunu çözmeye çalıştı.

Zümra hemen araya girdi:

"Ay, benim güzel arkadaşım kendisi gibi güzel bir çiçek yaptırmış bana. Bu yeni komşum, daha adını söylemedi bana da, ben de bilmiyorum."Dedi hem emirin onu hatırlayıp hatırlamadığını kontrol etmek ister gibi davrandı

Emir çok utandı ve hemen toparlandı:

"Özür dilerim, kafam çok dalgın bu aralar. Ben Emir Aksoy. Bu şehre çok önemli bir iş için geldim."

"O yüzden kafamız dalgın," diye lafa girdi Eda.

"Aslında hem o hem de geçmişten gelen bir manzara var…"

O sırada gözlerini Zümra’nın gözlerine dikti, sanki bir şeyler ima ediyor gibiydi.

"Başka bir şeye ihtiyacınız olursa çekinmeden gelebilirsiniz."

Zümra, sanki Emir’den kaçar gibi kapıyı yüzüne kapattı.

Emir bu durum karşısında şaşkınlığını gizleyemedi ve hemen kendi evine doğru yol aldı.

Eda ve Zümra birbirlerine bakıp gülmeye başladılar.

"Kızım, adama ne yaptın öyle? Gayet yakışıklı bir beyefendiydi ve sen onun suratına kapıyı çarptın! İnanılmaz bir insansın," dedi ve gülmeye devam etti. Zümra’nın bu iltifatlardan dolayı rahatsızlık duyduğunu biraz da olsa geç anlamıştı.

Zümra içeri geçip koltuğa uzandı ve "Ne yapacağım ben?" diye ağlamaya başladı.

Eda hemen yanına gidip onu kaldırdı.

Eda, az önceki şakacı tavrını bir anda bıraktı. Koltuğun kenarına çöktü, Zümra’nın omuzlarından tutup onu yavaşça doğrulattı. Elindeki çiçek buketi sehpanın köşesinde unutulmuştu bile.

"Zümra... Hey, tamam, nefes al," dedi Eda, sesi birden yumuşamış, endişeyle dolmuştu. Parmaklarıyla Zümra’nın yanağına süzülen yaşı sildi. "Şaka yaptım, vallahi şaka yaptım. Adamın suratına kapıyı kapattığın için takıldım sadece, seni üzmek istemedim."

Zümra başını iki yana salladı, elleriyle yüzünü gizlemeye çalışarak hıçkırığını bastırmaya uğraştı. Yeşil gözleri doluydu ama gözyaşlarının sebebi sadece Eda’nın sözleri değildi; kapıdaki o karşılaşma içindeki tüm dengeleri altüst etmişti.

Eda, arkadaşının iki elini kendi ellerinin arasına aldı, gözlerinin içine bakarak tane tane sordu:

"Kuzum, sen niye böyle oldun? Bu adam sana bir şey mi yaptı, yoksa... onu tanıyor musun? 'Geçmişten gelen bir manzara' deyince birden rengin attı, sanki hayalet görmüş gibiydin."

Zümra derin bir nefes aldı, göğsü titriyordu. Dudakları aralandı ama ilk kelimeler boğazında düğümlendi.

"Ben..." diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı. "Ben onunla bir daha hiç karşılaşacağımı düşünmemiştim, Eda."

Eda tüm dikkatini arkadaşının gözlerine kilitlemiş onu dinliyordu .

Zümra başını avuçlarının arasından kaldırıp gözlerini Eda’ya dikti. Sesi artık titremiyordu; yerini yıllardır içinde biriktirdiği o keskin sızı almıştı.

"Hani sana yıllar önce anlattığım biri vardı ya…" dedi, kelimeleri tek tek tartarak. "Hani kalbimi ilk kez birine açtığımı sandığım, sonra da her şeyin sadece arkadaşları arasında dönen bir iddiadan ibaret olduğunu öğrendiğim o adam…"

Eda’nın gözleri fal taşı gibi açıldı. Elini istemsizce ağzına götürdü, bakışları bir anda kapıya doğru kaydı.

"Sakın bana…" diye fısıldadı Eda, nefesi kesilmiş gibi. "Sakın bana o adamın kapıdaki Emir Aksoy olduğunu söyleme!"

Zümra acı bir tebessümle başını salladı. Yeşil gözlerinden bir damla daha süzüldü ama bu kez silmedi.

"Ta kendisi," dedi. "Beni en saf halimle kandırıp, kazandığı iddianın ardından hiçbir şey olmamış gibi hayatımdan çekip giden adam… Yıllar sonra, hiç beklemediğim bir anda, hem de hemen yan kapıma taşınmış."

Eda’nın kaşları çatıldı, yüzündeki şaşkınlık yerini anında öfkeye bıraktı. Sehpadaki çiçek buketine şöyle bir baktı, sonra yeniden arkadaşına döndü.

"Ve bir de utanmadan gözlerinin içine baka baka 'geçmişten gelen bir manzara var' dedi, öyle mi? Ne yüzsüzlük bu ya! Senin onu tanımadığını mı sanıyor, yoksa bile isteye mi buraya geldi?"

Zümra başını koltuğun arkasına yasladı, gözlerini tavana dikti.

"Bilmiyorum Eda… Ama bu tesadüf olamayacak kadar ağır. Ve en kötüsü ne, biliyor musun? Az önce kapıyı açtığımda, bana yaptığı her şeyi bildiğim halde… kalbim yine o eski aptal ritmiyle çarptı."

O esnada Emir kendi evinde

Emir, kendi dairesinin kapısını arkasından yavaşça kapattı; kilit sesini duymadı bile. Henüz yerleştirilmemiş kolilerin, yarısı açılmış bavulların ortasında, salonun ortasında öylece durdu. Yüzündeki o dalgın, mahcup ifade bir saniye içinde silindi; yerini keskin, uykusuz gecelerin ve yıllardır süren bir arayışın ağırlığına bıraktı.

Ceketini çıkarıp koltuğun ucuna attı, ardından gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıyırdı. Bakışları, yan duvarın tam karşısındaki daireye —Zümra’nın kapısının ardına— kilitlendi.

"Zümra…" diye mırıldandı, sesi boş odada yankılanırken dudaklarında hafif, buruk bir gülümseme belirdi. "O yeşil gözler… Hiç değişmemiş."

Yatak odasına geçti. Komodinin üzerinde duran, kapağı biraz yıpranmış eski bir defteri ve içine sıkıştırılmış, kenarları sararmış bir kredi kartı fişini eline aldı. Yıllar önce, o aptal iddianın yarattığı enkazı temizlemek için şehri altüst ettiği günlerde başlayan bir takıntıydı bu. Zümra’nın ondan nefret ederek çekip gittiği o günden beri, adını duyduğu her şehrin izini sürmüştü. Her yeni taşınma, her yeni iş anlaşması, aslında birer bahaneydi; asıl harita, Zümra’nın izini bulabileceği son adreslere göre çizilmişti.

Bu daire de öyleydi. Emlakçıya "manzarası güzel" demişti; oysa manzara dediği şey, tam karşı kapıydı.

Emir, elindeki defteri göğsüne yaslayıp pencerenin önüne yürüdü. Sokak lambalarının ışığı odanın yarısını aydınlatıyordu. Kapının yüzüne kapanışı, Zümra’nın o şaşkın ama içten içe öfkeli titreyişi hala gözlerinin önündeydi.

"Bana hala inanmıyor," dedi kendi kendine, sesi alçak ama kararlıydı. "Ama bu kez kaçamayacaksın, Zümra. O iddianın nasıl bozulduğunu, neden sustuğumu… hepsini sana anlatacağım. İster kapıyı yüzüme kapat, ister beni kov."

Bakışlarını yeniden yan duvara çevirdi. Dudağının kenarı kıvrıldı.

"Çaycıyı geri getirmek için bahane bol."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…