İLK AŞK

2 — Neden Bana Bakıyorsun?

Ders başlamıştı.

Öğretmen tahtaya bir şeyler yazarken ben defterime not alıyordum. En azından almaya çalışıyordum.

Çünkü arka sıralardan üzerimde bir bakış hissediyordum.

Başımı çevirdim.

Mert.

Bana bakıyordu.

Göz göze geldiğimiz anda bakışlarını tahtaya çevirdi.

İçimden, "Ne tuhaf çocuk," diye geçirdim.

Zeynep dirseğiyle bana dokundu.

"Lina."

"Ne?"

"Mert sana bakıyor."

"Hayır, bakmıyor."

"Az önce üç dakikadır sana bakıyordu."

"Zeynep, dersine bak."

Kıkırdadı.

"Bir şey demedim ki."

Öğle arasında Zeynep'le kantine indik. Bir masaya oturmuş konuşuyorduk ki yanımıza iki çocuk geldi.

"Buraya oturabilir miyiz?" diye sordu biri.

"Tabii," dedim.

Çocuklardan biri bana gülümsedi.

"Ben Arda."

"Lina."

Arda benimle konuşmaya başladı. Oldukça eğlenceli biriydi. Birkaç dakika sonra birlikte gülüyorduk.

Ama fark etmediğim bir şey vardı.

Mert, kantinin diğer ucundan bizi izliyordu.

Ege yanına geldi.

"Oğlum, neye bakıyorsun?"

"Hiç."

Ege baktığım yöne döndü.

"Ha, yeni kız. Arda'yla bayağı samimiler."

Mert kaşlarını çattı.

"Ne olmuş?"

Ege sırıttı.

"Bir şey olmamış. Ama senin surat neden düştü?"

"Saçmalama."

Mert elindeki suyu masaya bıraktı ve ayağa kalktı.

Kantinden çıkarken biri koluma hafifçe dokundu.

Arkamı döndüm.

Mert.

"Bir dakika."

"Ne var?"

"Arda'yla ne konuşuyordun?"

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

"Sana ne?"

Mert bir an sustu.

"Öylesine sordum."

"Öylesine cevap vermiyorum."

Yanından geçmeye çalıştım ama bu kez konuştu.

"Çok çabuk samimi oluyorsun."

Duraksadım.

"Sen de çok çabuk karışıyorsun."

Mert'in gözleri gözlerime kilitlendi.

"Belki de."

Kalbim hızlandı.

Ama ona belli etmedim.

"Sen benim kimimsin ki Mert?"

Bu soruya cevap vermedi.

Sadece bana baktı.

Sonra başını hafifçe eğdi.

"Henüz kimsen değilim."

Ve yürüyüp gitti.

O akşam yatağımda telefonuma bakıyordum.

Yeni bir mesaj geldi.

Bilinmeyen numara:

"Bugün kantinde güldüğün çocuk kimdi?"

Kaşlarımı çattım.

"Lina: Sen kimsin?"

"Mert: Mert."

Bir an kalbim duracak gibi oldu.

"Lina: Numaramı nereden buldun?"

"Mert: Zeynep."

"Lina: Ne istiyorsun?"

"Mert: Hiç."

"Lina: O zaman neden yazıyorsun?"

Bir süre cevap gelmedi.

Sonra telefonum titredi.

"Mert: Çünkü bugün sana bakmadan duramadım."

Ekrana bakakaldım.

Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Ve ilk kez...

Mert'i düşünürken uyuyakaldım.

Belki de bazı kalpler, birbirine daha ilk günden yaklaşmaya başlardı.

Ama bunu itiraf etmek için zamana ihtiyaçları vardı.