GİRİŞ

Bir mektup bıraktım ardımda kalanlara,
Bazen vazgeçmek gerekir güzel yarınlara,
Kader dedikleri yol nereye varır bilmem,
Gitmekten başka çare bırakmadılar ki bana...

~seher ~(yazar:)

*1-2 GÜN ÖNCE*

*YAZARDAN*

Aşık olmak, insanın elinde olan bir şey değildi ki. Ne yaparsa yapsın, kalbine söz geçiremez insan. Bazen gider, en imkânsızı sever; bazen gider, onu sevmeyeni sever... Kalp bu. Önemli olan, doğru kişiyi bulup onu sevmektir; onun için çabalamaktır, bazı şeylerden vazgeçmektir. Bu, ailen bile olsa...

Genç kız, odasındaki yatağın kenarına oturmuş, evdekilerin yatmasını bekliyordu. Gözleri durmadan, kapının yanında duran küçük valize kayıyordu. İçten içe "Doğru mu yapıyorum?" diye düşünüyor, sonra da "Tabii doğru yapıyorum" diye geçiriyordu. Ona göre ortada yanlış bir şey yoktu. Oda herkes gibi sevdiğine kavuşmak istiyordu, sevdiği adamla evlenmek, sevdiği adamla yaşlanmak istiyordu. Ama diğer yandan da ailesini düşünüyordu. Bu gece bu evden çıkıp gittiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Genç kız bunun farkındaydı, ama elinden başka bir şey gelmiyordu ki. Ya şimdi bu evden kaçıp sevdiği adama kavuşacaktı, ya da sevdasını içine gömüp kim olduğunu bile bilmediği adamın karısı olacaktı...

Genç kız oturduğu yerden usulca kalktı, gözlerinden akan iki üç yaşı ellerinin tersiyle sildi. Yatağın kenarındaki komodinin içinden kağıdı, kalemi aldı. Ailesinin karşısına çıkıp konuşmaya çalışsa dinlemezlerdi, dinletemezdi kendini. Gözyaşları eşliğinde mektubu yazdı. Kaybolmadığını, yerinin yurdunun belli olduğunu, nereye gideceğini demedi; ama "Yerim yurdum belli" dedi. "Hoş, bu saatten sonra onu merak ederler miydi?" Yazdığı kağıdı ikiye katlayıp yatağın üstüne bıraktı. Son kez odasına baktı, valizini eline aldı ve yavaşça kapıyı açıp gitti.

Evden çıkalı yaklaşık beş dakika olmuştu. Genç kız, onu bekleyen arabanın yanına gelmişti. Genç adam hızla arabadan indi, arabanın önünde duran kızın yanına yürüdü. Sarıldılar. Kısa bir sarılmaydı ama çok şey anlatıyordu. Genç adam iki eliyle kızın yüzünü tutup alnına küçük bir buse kondurdu. Kızın elini tutup arabanın ön koltuğuna oturttu. Kendisi de şoför koltuğuna geçip arabayı çalıştırdı. Onlar için bu bir kaçış değildi, bu onların kendi hayatlarını seçme hikâyesiydi...

Sandılar ki her şey bitti ama , bilmedikleri bir şey vardı her şey daha yeni başlıyordu ...