⭐4. Bölüm⭐

Bu bir şaka olmalıydı. Ya da bir rüya çünkü yaşanan şeyler çok aniydi.

"Bu asla olmaz unutun bu seçeneği." dedim asla olmazdı.

Kaan'ın kafasına yatmış gibi duruyordu. Ama bir o kadar da karısıkmış gibiydi.

"Bence mantıklı Kumsal. Sonuçta kimse birkaç ay sevgili olup ayrılmış iki kişiyi çok önemsemez. Hem siz böyle biraz daha açıklama yapmazsanız insanlar daha çok kafalarında kuracaktır." dedi İnci

"Ben hala fikrimin arkasındayım bu arada."

"Bence olabilir. Sonuçta birkaç ay sevgili gibi görüneceğiz, altı üstü bir kaç ay."

"Saçmalamasanız olmaz mı? Ben istemiyorum. Bir yolunu buluruz elbet."dedim sinirli bir şekilde

"Sakin ol ateş kafa kimse çok meraklı değil sana." dedi alaycı bir şekilde Kaan. Kan kırmızısı saçlarıma ima da bulunmuştu.

Cevap olarak gözlerimi devirdim ve masadan kalktım. Kimse beni buna ikna edemezdi.

"Sınıfta görüşürüz İnci." dedim sınıfa doğru yürümeye başladım.

Sınıfa geldiğim gibi kitabımı açtım. Biraz kafa dinlemeye ve hayal dünyamda gezmeye ihtiyacım vardı. Tam huzurla kitap okuyordum ki kitaptaki cümle bütün moralimi bozmaya yetti.

"Bazen korktuğumuz şeylerdir bize yararlı olan. Bazen vermek istemediğimiz bir karar, bazense karanlık. Oysa belki o karar senin hayatını değiştirecek? Belki o karanlıkta görmemen gerekenleri görmeyeceksin ve bu da hayatını değiştirecek. Bu yüzden korkularımızın bazen bizim mutlu olmamızı istemeyen şeytan tarafından oluşturulduğunu unutmayın."

Ne saçmaydı? Belki o karanlıkta ölecektik? Belki o karar yüzünden hayatımız kararacaktı?

Kitaba da sinir olduğum için kitabı da kapattım. Resmen evren bana mesaj veriyordu! Ama olmayacaktı.

En iyisi biraz uyumak diyerek kafamı sıranın üstüne koyup uyumaya karar verdim. Bu da benim sorunlardan kaçma yöntemimdi işte. Uyurdum. Sadece uyurdum, uyuyunca herşeyin normale döneceğini düşünürdüm. Rüya olacağını sanırdım. Ama bu hiç olmayacak kadar gerçekti. Tamam kabul çok rüya gören bir insandım ve bu da rüya olabilirdi. Ama benim rüyalarım hep saçma olurdu ki. Bu tümüyle gerçekti.

Bunları düşünürken göz kapaklarım yavaş yavaş kapanmaya başladı.

...

"Uyandırmasana aptal! Görmüyor musun uyuyor. Yaşadıkları ağır gelmiş onları rahat bırak!" diyen kurtarıcı meleğimin sesini duydum.

"Of tamam ama akşama kadar kararını söylesin. Çok vaktimiz yok." Urazın sesi ise çok derinlerden geldi. Ve gözlerim tekrar uykuya yenik düştü.

...

"Kumsal, kalk çiçeğim okulun bitmesine yarım saat kaldı." diyen İnci'yi duyduğumda kalkmam gerektiğini anladım. Uykucu bir insandım ve bunu kanıtlamıştım okul boyunca uyuyarak.

Kafamı sıradan kaldırdığım gibi çantamdan aynamı çıkartıp yüzüme baktım. Muhtemelen tipim kaymıstı. Ama bekledigim kadar kötü değildim sadece yanağım düzleşmiş gibi duruyordu ve birazda saçlarım dağılmıştı. Hemen saçlarımı düzelttim ve çantamı toplamaya başladım.

Ders bittikten sonra İnci kardeşini okuldan alacağını söyleyerek yanımdan ayrıldı.

Eve geldiğimde cok açtım fakat Eylül arkadaşıyla çıkmıştı, annem ve babam ise her zamanki gibi işteydi. Yemek yapmak icin çok yorgun olduğum için eve pizza sipariş ettim.

Pizzamı yerken İnci'den bir mesaj geldi.

İNCİMMM⭐

İncimmm⭐: Kumsal sen sınıfa gittikten sonra Kaan ve Uraz'ın numarasınu aldımm atayım dursun sende de

İncimmm⭐:
Uraz'ın: 0 *** *** ** **
Kaan'ın: 0 *** *** ** **

Siz: teşekkür ederim çiçeğimmm

İncimmm⭐ ricaaa

Pizzamı yedikten sonra etrafı topladım ve odama geçtim. Bu sabah çok uyuduğum için uykum yoktu. Bu yüzden dizi izlemeye karar verdim.

3 bölüm izledikten sonra kapattım ve pijamalarımı giydim. Yatağıma yattığımda düşünmeye başladım. Ama düşünmemeliydim. Çünkü her düsündüğümde kabul etme olasılığım artıyordu.

Yumuşacık yatağım ve yorganımın beni sarmasına izin verdim. Aslında olabilirdi. Fazla mı abartıyordum acaba? Altı üstü rol yapacaktık. Ve bitecekti. Bunları düşünürken telefonuma mesaj geldi

Kirpi kafa: Ateş kafa

Evet onu böyle kaydetmiştim. Saçları hep dağınık olfuğu için kirpiye benziyordu

Siz:Ne istiyosun?

Kirpi kafa: kararını verip vermediğini soracaktım

Siz:hayır daha karar vermedim. Yarın söylerim.

Kirpi kafa:tamamdır iyi geceler ates kafa

Kirpi kafa: iyi geceler Kaan

Telefonu kapattıktan sonra başımı yastığa gömdüm ve kendimi uykunun kollarına teslim ettim.

...

"Ablaaaa!!!" diye bir ses duydum ama rüyamdan mı geliyordu yoksa gerçekten mi anlayamadım.

"Abla kalk artık." Rüyamdan gelmediğine emin olduğum Eylül'ün sesini duyuduğumda zorla da olsa yatağımdan çıktım.

"Sandviç yaptım sende gel."

Kızıl saçlarımı yukarıdan at kuyruğu yaptım ve biraz da makyaj yaptım. Ve ardından aşağıya indim.

"Ellerine sağlık veled." Dedim ve öpücük attım.

"Afiyet olsun yaşlı teyze." Dedi veled falandı ama seviyodum.

Evden çıkınca kulaklığımı taktım ve bu günlerde en çok dinlediğim şarkıyı açtım.

Okula geldiğimde İnci'yi dışarıda göremedim. Ve sınıfa çıktım. Tahmin ettiğim gibi sınıftaydı.

"Günaydın İnci."

"Günaydın Kumsal. Kararını verdin mi?"

"Verdim kabul ediyorum." Evet bu yalan değildi dün geceden beri bunu düşünüyordum en son kabul etmeye karar vermiştim.

"İşte bu be canım Kumsalım!" dedi İnci. Bunu söylemesi bile bana kabul ettirmek için çok şey yapacağını ama benim sayemde yapmasına gerek kalmamış olduğunu belli etti.

"Urazgile söyleyeyimde tenefüste yanımıza gelsinler."

Tenefüste kantine gittik ve ardımızdan Kaan ve Uraz geldi.

"Ee ateş kafa kararın ne?" dedi Kaan.

"Kumsal kabul etti!" dedi İnci.

"Evet, ama önce birkaç şartım var."

"Söyle bakalım."

"Öncelikle, gereksiz temaslar yok. Özel hayata karışmak yok. Ve etrafta insanlar yokken rol yapmak yok."

"Tamam ateş kafa, tamam anladım."

"E o zaman siz şuan sevgili gibi davranacaksınız değil mi?"

"Evet tam olarak öyle yapacaklar İnci."

Önümde çok uzun ve zorlu bir yol varmış gibi hissediyordum.

(10 beğeni gelince yeni bölümü atacağım yıldızlarımm⭐)