~1. Bölüm~

"Tesadüflerin değil, kaderin birleştirdiği ruhlar hayatları boyunca kopamaz birbirlerinden. İsteseler bile kader onları bir araya getirir..."

"SON"

Sonunda haftalardır okuduğum kitabı bitirmiştim, aslında uzun bir kitap değildi ben ertelemiştim. Sonundan kaçmıştım, bitirmekten korkmuştum. Bu kitap yuva gibiydi. Şu dönüp dolaşıp geri döndüğünüz kitaplar olur ya o kitaptı benim için bu kitap. Adı "Tesadüf değil, kader" di ve en çok ev gibi hissettiren kitap buydu.

Yüzümdeki maskeyi çıkartıp çöpe attım çünkü yeterince durmuştu ve yüzümü yakıyordu. Okulların açılmasına iki gün kala cildime bir şey yapmak istemiyordum. Bugün o kadar çok gezmiştim ki kuzenlerimle ve arkadaşlarımla bacaklarım çok ağrıyordu. Ben,İnci,Altuğ ve Sevda arada böyle kaçamaklar yapıyorduk. Sabahtan akşama kadar dışarıda geziyorduk. Bugünkü yorgunluğumun üstüne bir de yeni bitirdiğim kitabın hüznü çökünce çareyi uyumakta buldum. Bakalım su iki günde uyku düzenimi düzeltebilecek miyim? Düzeltemezsem işim gerçekten çok zor.

... 2gün sonra okul sabahı

Sabah alarmımın rahatsız edici sesiyle uyandım. Saat daha 7yken kimse uyanmamışken uyanmamın tek sebebi okulun ilk günü olduğu için kendime özenmek istememdi. Ama yataktan kalkmak istemiyordum. İçimdeki "Kalk artık Kumsal hazırlanman lazım okulun ilk günü okula rezil bir şekilde mi gideceksin?" diyen ve düşmanım olduğunu düşündüğüm sesi dinleyip hazırlanmak için yumuşacık yatağımdan çıktım.

Ayaklarım soğuk zemine deydiğinde ürperdim. Hemen aşağıya inip kendime kahve yapmaya karar verdim. Aslında şu kahve olmadan ayılamam kızlarından değildim ama bugün uykusuzluktan bayılmamak için kahve içmem gerekiyordu.

Odama çıktım ve okul formamı giydim,saçıma fön çektim ve bu sırada bütün ev halkını uyandırmayı ihmal etmedim.

"Of abla ya bıktım senin su sabah sabah çektiğin fönlerinden ve fön makinesi sesinden fön makinesine karşı travmam oluşacak bu gidişle." diyerek kapıyı bile çalmadan içeri giren canım kardeşim Eylül'e baktım. Kendisi bu sene liseye geçmişti fakat 1 hafta önce ayağını kırarak okuldan kaçmış oldu. Aslında okula gidebilirdi fakat yeni okuluna alışamayacağını düşündüğü için korkuyordu ve bunu bahane ediyordu. Ve kızlarının canının acımasına dayamayan annem ve babam ise ona 1 hafta daha evde kalması için rapor aldılar.

Fönümü bitirip makyaj masama geçtim ve bunu yaparken Eylül'e tip tip bakmayı ihmal etmedim. Ufak bir makyaj yaptım.

Yine sadece ben ve Eylül vardık.

Ayakkabılarımı giyerken "Görüşürüz Eylül! Akşam eve geç gelebilirim İnci'yle gezebiliriz!" diye bağırdım.

Hızlıca okul yolunu tuttum.

Okula vardığımda ilk iş olarak İnci'yi bulmaya çalıştım. "Kumsal! Burdayım şapşal önüne bak!" diye neşeyle yanıma geldi İnci.

İnci benim çocukluk arkadaşımdı birbirimizin herseyini bilirdik. Bana sarıldı ve ardından yan yana sınıfa doğru yürümeye başladık. Ve bu sırada İnci telefonunu çıkardı.

"Okul grubunda ne dedikodular dönmüştün şimdi iki gündür Kumsal'la bakarım diye bakmıyordum gel bir yere oturalımda bakalım!" Diye heyecanla söyledi İnci.

Sıraya geçtik ve telefonları açtık. Söz vermiştik okul grubundaki dedikodulara birlikte bakacağımıza dair. Ama beni rahatsız eden bir şey vardı sanki okuldaki herkes bana bakıyordu ve bu çok rahatsız ediciydi. Cok umursamadım ve İnci'yle birlikte telefonumu açtım.

Ve gördüğüm şeyle nefesimin daralması İnci'nin ise çığlık atması bir oldu.

Fotografta Altuğ ile ben vardım iki gün önce şakasına sarılıyorduk ve tam olarak sarıldığımız fotoğraftı, bunda sorun yoktu fakat altına yazılan şey herşeyi dedikodu yapan okulum icin senelik bir dedikoduydu. "Okul başlarken taze çiftimizi de açıklayayım dedim. Kaan'la Kumsal sevgililer hatta fotoğrafta sarılıyorlar. Bu sene okulun gözde çifti olacaklarına eminim."