2. Bölüm

Nefesimin daraldığını hissediyordum. Gerçek olmayan bir fotoğraf böyle paylaşılmamalıydı.

Bana atılan iftirayı düsündükçe odadaki oksijenin tükendiğini hissediyordum. O Kaan değildi ki, kuzenimdi o benim KUZENİM. Birkaç gündür bunun aksi bir cevap yazmadığımız için gerçek kabul etmişti insanlar. Sesiz kalmamızı onaylama sanmışlardı. Ve bu yanlış anlaşılmayı nasıl düzeltebileceğim hakkında hiçbir fikrim yoktu.

"Oha! Kızım bu Altuğ değil mi? Herkes sizi suan Kaan'la birlikte sanıyor saka gibi!" dedi İnci şaşkın bir ifadeyle. Çoğu zaman birimizin beyni sıfırlandığında diğerininki çalışırdı. Umarım bu sefer de öyle olur ve İnci mantıklı bir çözüm bulabilirdi, cünkü benim şuan bütün devrelerim yanmıştı.

"Ne yapacağız İnci? Bana yardım etmen lazım suan beynimi hissetmiyorum." diye ağlamaklı bir şekilde söylendim. Büyük ihtimalle okul bana inanmayacaktı. Sonuçta iki gün boyunca sessiz kalmıştım.

"Tamam Kumsalım bekle Kaangil sınıfa gelince konuşuruz sakin bekle. Gelirler zaten birazdan." İşte İnci'yi sevme nedenlerimden biriydi bu. Herşeye ılımlı yaklaşıyor olması.

Çaresizce beklemeye başladım. Çok utanıyordum nedense. Sanki utanması gereken benmişim gibi. Ama bu olay bana fazla şüpheli gelmişti. Kim neden böyle derdi ki? Aman yine içimdeki bana düşman olan ses konuşmuştu işte. Boş yere paranoyaklık yapıyordum, saçmalıyordum.

Bunları düşünürken yanında en yakın arkadaşı Uraz'la birlikte Kaan girdi sınıfa. Sanırım sınıf değiştirmişti. Neden olduğunu bilmiyodum eski sınıfındaki bir cocuk yüzündendi sanırım.

İnci hemen kalkıp yanlarına gitti, ben gitmemiştim çünkü bu bile yanlış anlaşılabilirdi. Birseyler konuştular Uraz'la. Uraz'ın tepkilerine bakılırsa herşeyi baştan sona anlatmıştı İnci. Ardından yanıma geldi.

"Uraz'a söyledim Kumsalım, her olayı anlattım ve konuşmak için hep gittiğimiz Nilüfer parka gelmelerini söyledim." dedi benim kurtarıcı meleğim.

"Sen bir tanesin aşkım benim!" dedim ve yanağından öptüm.

"Tabiki kızım benden bir tane daha yok." dedi gururla.

...akşam

Okul çıkışında doğrudan Nilüfer parka gittik. Aynı saatte çıkmamıza rağmen Kaanlar oradaydı.

"Uçarak geldiler herhalde." diyerek duygularıma tercüman oldu İnci. "Selam!"

"Selam!" Dedi Uraz da karşılık olarak İnci'ye.

Kaanların orada ki banka geçtik.

"Nabersiniz arkadaşlar?" dedi Uraz. İyi değildim ama kötü de değildim.

"İyii. Siz?" dedi İnci. İkisi grubun sözcüsü gibiydi.

"Olayları sizin sayenizde duyduk. Yoksa haberimiz yoktu. Peki planımız ne?"

"İşte hiç birimizin bir planı yok. Sorunumuz da bu zaten." dedim Uraz'a.

"Peki kimin söylediğini biliyor musunuz?" diye gayet makul bir soru sordu Kaan.

"Grubun tek bir yöneticisi var haberleri bir tek o söylüyor ve çoğu zaman baskaları arayıcılığıyla alıyor haberleri." dedim ondan daha çok hakimdim bu konuya. Ve görünüşe bakılırsa onun pek haberi yoktu bu konulardan.

"Nasıl bulacağız o zaman?"

"Haberi yapan kızı bulalım ondan söylediği haberin yalan olduğunu söylemesini isteyelim." dedi İnci. Olabilirdi aslında hem yöneticinin bunu söylemesi insanlar için daha inandırıcı olurdu.

"Bence de onu bulursak bütün olay cözülür." dedi Kaan.

"Tamam o zaman buluruz o kızı söyleriz kaldırır." dedi Uraz.

"Aa biz tanışmadıkkk. Tanışalım hadiii!" dedi İnci.

"Olur. Ben başlayayım adım Uraz, soyadım Demir. Basketbolla ilgileniyorum, gördüğünüz gibi sarışınım. 18 yasındayım bir yıl geç başladım. Neden bilmiyorum ailem öyle istemiş. Bu kadar işte sıra sizde."

"Ben İnci soyadım ise Öz. Çizim yapmayı seviyorum ve bende sarışınım görüyorsunuz. 17 yaşındayım tam zamanında başlamışım okula işte."

"Sıra sende." dedik aynı anda Kaan'la

"Tamam, sen başla." dedi Kaan.

"Tamam, adım Kumsal soyadım Yıldız. Kitap okumayı severim hep okurum genelde hayal dünyamdayımdır. Yaşım ise 17 bu kadarım işte. Sıra sende Kaan."

"Ben Uraz, Uraz Karakum. Bende basketbolla ilgileniyorum ama çok değil. 19 yaşındayım birkaç mesele yüzünden geç başladım bu kadar."

Saate baktım ve geç olduğunu gördüm. Geç geleceğimi söylemiştim fakat yine de ailemin beni darlayacağına emindim.

"Ee benim eve geçmem gerekiyor İnci'yle. Size iyi akşamlar diliyorum. Tanıştığıma da memnun oldum." diyerek İnci'yi kolundan tuttum.

"Evet biz gidiyoruz iyi aksamlar tanıstığıma memnun oldum." diyerek İnci de benle kalktı.

Eve doğru yürümeye başladık İnci'yle. Onun evi uzakta olduğu icin önce benim evime gelecekti sonra evine gidecekti. Yakındık aslında. Üç sokak vardı aramızda.

"Aslında tatlı çocuklardılar. Yani centilmenlerdi bence."

"Hiç bir fikrim yok İncim sadece cok yorgun hissediyorum ve eve gidip direkt uyuyacağım. Başım ağrıyor."

"Çiçeğim benim, tabi yorgun olursun. Ama önce yemek ye tamam mı?"

"Tamam bebeğim. İyi aksamlar." dedim ve bu sırada evimin önüne geldik. İnci'ye sarılıp eve girdim.