Bölümler 13Şu an: KIRILMIŞ BİR DAL
- 1 DİĞER YANIM40 kelime
- 2 BİR KELEBEK ÖMRÜ32 kelime
- 3 GERÇEK DÜNYAM27 kelime
- 4 KUŞ MİSALİ29 kelime
- 5 YAŞAMAK GİBİ36 kelime
- 6 SABIR73 kelime
- 7 BİR MASALMIŞ68 kelime
- 8 ARKAMDAN GELEN84 kelime
- 9 YALNIZLIĞIN EZGİSİ113 kelime
- 10 İÇİMDE KALAN KIŞ68 kelime
- 11 UAZAKLIĞIN ARDINDAKİ GERÇEK107 kelime
- 12 KIRILMIŞ BİR DAL102 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 YENİDEN KAYBETMEK72 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Evrenin yalnızlığını bilir misin?
Hiçsizliği, tükenmişliği…
Ben kimim diye sorarım kendime,
Daha insanları tanıyamazken.
Ben konuşur, ben dinlerim.
Ama bilirim beni var edeni,
Korkmam, güvenirim.
Bir mehtaba dağılırım sonra,
Düşüncelerim savrulur gecenin koynunda.
Yokluğunu hissederim.
Buruk olan o küçük çiçekten,
Görürüm ki kırmışlar dallarını düzeltmek isterken.
YAZAR NOTU:Bazen insan, evrenin büyüklüğü karşısında kendi hiçliğini hisseder. Konuşur, dinler, güvenir; yine de içinde kimsenin göremediği bir eksiklik taşır.
Bu şiirde bir mehtaba dağılan düşünceleri ve kırılmış bir çiçeğin sessizliğini anlattım. Belki o çiçek bir insanı, belki de hepimizin içinde sakladığı bir parçayı anlatıyor.
Her okuyan, o çiçekte kendinden bir şey bulsun istedim.
— Serkeş
Bölüm etkileşimi
