Herkesin Bir Sırrı Var kitap kapağı

1. bölüm / 1

Bölüm 1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Bölüm 1
  1. 1 Bölüm 1595 kelime · Okuduğun bölüm

Saat 03.16.

Uyumam gerekiyordu.

Yarın sabah erkenden kalkacaktım. Annem yine odama girip perdeleri açacak, ben de ona dünyanın en kötü evladıyım gibi bakacaktım.

Ama şu an tek sorunum uykusuzluk değildi.

Telefonumun ekranında bilinmeyen bir numara yanıp sönüyordu.

Arama.

03.17.

Kaşlarımı çattım.

Bu saatte kim arardı ki?

Aramayı reddettim ve telefonu yastığımın yanına bıraktım.

Üç saniye sonra tekrar çaldı.

"Şaka mı bu?"

Bu kez açtım.

"Alo?"

Sessizlik.

"Alo? Kimsiniz?"

Karşı taraftan hafif bir nefes sesi geliyordu. Sanki telefonun diğer ucundaki kişi konuşmak istiyor ama kelimeleri bir türlü bulamıyordu.

"Bakın, yanlış numara—"

"Yarın kırmızı montunu giyme."

Olduğum yerde kaldım.

Ses bir kadına aitti. Oldukça sakin, hatta biraz yorgun duyuluyordu.

"Ne?"

"Yarın kırmızı montunu giyme."

"Sen kimsin?"

Telefon kapandı.

Ekrana birkaç saniye boyunca baktım.

Sonra güldüm.

Harika. Artık gecenin üçünde moda tavsiyesi veren sapıklar tarafından aranıyordum.

Telefonu komodine bıraktım.

Sabah olduğunda bu saçmalığı unutmuştum.

Ta ki dolabımı açana kadar.

Kırmızı montum yerdeydi.

Oysa onu dün gece askıya astığıma emindim.

Eğilip montu aldım. Üzerinde küçük, beyaz bir kâğıt vardı.

Kâğıdı çevirdim.

Üzerinde yalnızca dört kelime yazıyordu:

"Bu kez beni dinle."

Kalbim hızlandı.

Bu kez?

Montu yatağın üzerine bıraktım ve telefonumu elime aldım. Gece arayan numarayı tekrar aramayı denedim.

Numara kullanılmıyordu.

Tam o sırada annem kapıyı açtı.

"Defne, kahvaltıya gelmeyecek misin?"

Elimdeki kâğıdı hızla kapattım.

"Geliyorum."

Annem odadan çıkarken arkasından seslendim.

"Anne?"

"Efendim?"

"Benim kırmızı montumu dün kim aldı?"

Annem şaşkınlıkla yüzüme baktı.

"Ne kırmızı montu?"

"Şu, dolabımdaki."

Annem birkaç saniye düşündü.

Sonra yüzündeki ifade değişti.

"Defne, senin kırmızı montun yok ki."

...

Annemin söylediği cümle bütün gün aklımda dönüp durmuştu.

"Senin kırmızı montun yok ki."

Peki ya ben onu nereden hatırlıyordum?

Okulda dersleri dinlemeye çalıştım. Başarısız oldum. Öğle arasında arkadaşım Ece, yüzüme birkaç saniye baktıktan sonra çatalını tabağına bıraktı.

"Sen iyi misin?"

"Harikayım."

"Üç saattir aynı yere bakıyorsun."

"Belki orada hayatın anlamını bulmuşumdur."

"Defne."

İç çektim.

"Gece garip bir telefon aldım."

Ece'nin kaşları havalandı.

"Kimden?"

"Bilmiyorum. Bir kadın. Bana kırmızı montumu giymememi söyledi."

"Senin kırmızı montun mu var?"

İşte.

Yine aynı soru.

"Ben de anneme bunu sordum. O da olmadığını söyledi."

Ece birkaç saniye sustu.

Sonra telefonunu çıkardı.

"Dur."

"Ne?"

"Geçen yaz çektiğimiz fotoğraflara bakıyorum."

Ekranını bana çevirdi.

Fotoğrafları hızlıca kaydırdı. Birkaç saniye sonra durdu.

"Şuna bak."

Fotoğrafta ikimiz de sahildeydik.

Ece'nin arkasında ben vardım.

Üzerimde kırmızı bir mont.

Ama mesele bu değildi.

Fotoğrafın arka planında, sahilin karşısındaki bankta bir kadın oturuyordu.

Yüzünü seçemiyordum.

Fakat elinde tuttuğu telefon doğrudan bize dönüktü.

"Bu kim?" diye sordum.

Ece omuz silkti.

"Bilmiyorum. O gün orada bir sürü insan vardı."

Fotoğrafı yakınlaştırdım.

Kadının yüzü bulanıktı.

Ama telefon ekranında bir şey görünüyordu.

Tarih.

18 EKİM 2024.

Dudaklarım aralandı.

"Bu fotoğrafı ne zaman çektik?"

Ece şaşkınca baktı.

"18 Ekim'de."

"Hayır, yani... Hangi yıl?"

"2024?"

Başımı kaldırdım.

"Biz o gün sahile gitmedik ki."

Ece güldü.

"Defne, sen kafayı mı yedin?"

Telefonu ona geri verdim.

O gün sahile gitmediğimi biliyordum.

Çünkü 18 Ekim 2024'te hastanedeydim.

En azından annemin bana anlattığına göre.

Eve döndüğümde ilk işim annemin odasına girmek oldu.

"Anne, 18 Ekim 2024'te ne olmuştu?"

Annem elindeki kitabı kapattı.

"Nereden çıktı şimdi bu?"

"Merak ettim."

"Bir şey olmamıştı."

"Ben o gün hastanede miydim?"

Annemin yüzündeki ifade bir anlığına değişti.

Çok kısa sürdü.

Ama gördüm.

"Defne, neden böyle sorular soruyorsun?"

Cevap vermedim.

Annem ayağa kalktı.

"Bu konuyu kapatalım."

"Niye?"

"Çünkü kapatmamız gerekiyor."

Odasından çıkarken telefonum titredi.

Bilinmeyen numara.

Bir mesaj.

Bilinmeyen Numara

03.42

Defne, fotoğraftaki kadın ben değilim.

Ama o gün orada olan tek kişi de sen değildin.

Mesajın altındaki ikinci satırı okudum.

"Annen sana o günü hiç anlatmadı mı?"

Telefon elimden kayacak gibi oldu.

Ardından bir mesaj daha geldi.

"Çünkü o gün hastanede olan kişi sen değildin."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…