Bölüm 5:Kararan Hayatlar

—Silahımı kendi kafama doğrulttum.Sen psikopatsın.Sen normal değilsin.Sen benim aileme nasıl kıydın? Sen benim hayatımı mahvettin.Sen benim neler çektiğimi biliyor musun?Hepsi hepsi senin yüzünden.Allah belanı versin lan.Bi de onun mezarına gittiğini falan söylüyorsun.Delirecem ya.Kızın olarak mı görüyorsun sen beni ha?Bi de kızın olarak mı görüyorsun.Senin kızın olsam şu yaşa kadar kalmaz intihar ederdim.dedim ağlayarak.Silahımı ona doğrulttum.
Senin gibi iğrenç birinin kızı olmadığım için çok mutluyum.İğreniyorum senden seninle bir dakika daha aynı ortamda bulunmak istemiyorum.Seni öldürmek istiyorum.Sen benim hayatımı mahvettin.Sen onlara kıydın.Sen benim ailemi yok ettin.Senin yaşamaya hakkın yok.Sen hiç mi vicdan azabı çekmedin lan.Hiç mi küçük bir kızı yetim bıraktın diye üzülmedin lan hiç mi?
—Sık bana ama dinle beni az da olsa haklısın biliyorum a-
—Konuşmaa sus artık duymak istemiyorum seni.Ne dinleyecem lan seni.Bi de az da olsa haklısın diyorsun ya.Sen ne tür bir psikopatsın.Senin ölmen gerekiyor.Sen bu hayatı haketmiyorsun.Niye bugün söyledin lan niye?18 yıl sonra mı aklına geldim?Şuan seni öldürmezsem ben bununla bu vicdan azabı ile yaşayamam.Keşke sana daha çok acı çektirip onlara kıydığın gibi öldürseydim seni ama ne de olsa sen zaten öbür dünyada en büyük acıları çekeceksin.Silahı doğrulttum.Zehra bizi dinlemiş.Telefondan bağırmaya başladı.
—Ada dur yapma amacı da bu zaten senin hayatını karartmak yapma dur ne olursun yapma!
—Artık her şey için çok geç onu öldürmeden ben yaşayamam.Annem ve babamın intikamını almak zorundayım.Onlara bunu borçluyum.Kapatıyorum.deyip telefonu kapattım.
—Vay vay vay beni kandırmayı nasıl başardın Ada.Çok çılgınsın biliyorsun değil mi?Her neyse senin elinden öleceğim için mutluyum Ada ama senden bir ricam var lütfen benim mezarımı annenin mezarının yanına yap olur mu?
—Lan ben senin Allah belanı versin lan deyip bacağına sıktım.Bağırdı.Tam da istediğim buydu.Onun acı çekmesiydi.Çünkü böyle yapmazsam ben yaşayamazdım ve onun mahvettiği hayatımı tekrardan yeşertecektim.Tetiği çekmeliydim ama yapamıyordum.Yapmalıydım yapmak zorundaydım.Tam yapacaktım,sonra vazgeçtim.Çünkü ben öyle biri değildim.Onun gibi de olmayacaktım.Hızlı bir şekilde oradan ayrıldım.Çünkü böyle yapmazsam ben kendimi de öldürecektim.Arkamdan şöyle dediğini duydum:
—Sana gerçekleri söylediğimi sanıyorsun.Ben sadece seninle konuşmak için yaptım.dedi.Ne saçmalıyor anlamadım ama pek de umursayacak durumda değildim açıkçası.Her neyse sonra hemen oradan uzaklaştım.Arabama doğru yol aldım ve hemen oradan yola çıktım.Yolda düşündüm.Ne düşündün diye sorarsanız her şeyi.Aklıma takılan soruları,annem ve babamın ölümünü,neden bunların benim başıma geldiğini her şeyi düşündüm.Elime ne geçti,tabii ki de hiçbir şey.Bu dünya da gerçekten yaşamak çok zor.Çocukların öldüğü,savaşların bitmediği, kadın cinayetlerinin olduğu,çocukların katil olduğu,insanların korkarak dışarı çıktığı,herkesin çıkar amaçlı hareket ettiği, işkenceler ve zorbalıkların olduğu,gerçek dostların bulunmadığı,adaletin,eşitliğin olmadığı bir dünyada yaşıyoruz.Hem ben ne bekliyordum ki.Bi de niye her şey benim başıma geliyor diye konuşuyorum ama bazı insanların neler yaşadığını unutuyorum.İnanmıyorum gerçekten inanamıyorum.İnsanlık,insanlar nasıl bu hâle gelebildi,nasıl mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamak varken herkesin hayatlarını mahvettiler nasıl?Bıktım her şeyden bıktım.Hayattan,insanlardan,bu korkunç dünyadan bıktım.Konu buraya nasıl geldi diye sorarsanız.Yoruldum herkesten ve her şeyden,korktum ama ölmekten değil bir gün o iğrenç insanlara dönüşmekten.Bunları bugün söyledim.Çünkü gerçekten çok sıkıldım.Bu dünya ne zaman toparlanacak bilmiyorum ama bildiğim tek birlikte mutlu ve huzurlu yaşamak istiyorsak bu dünyayı kurtarmak bizim elimizde ve bunları değiştirmek istiyorsak çok çabalamalıyız...