Hayatımın Yargıcı

Gözlerim buğuluydu. Karanlık adeta içime işlemişti ama en küçük ışık yoktu. Kulağıma gelen hafif uğultuları; içimdeki feryatlar, çığlıklar örtüyordu. Kıyamet kopuyordu sanki, sadece içimde sadece bedenimde sadece ruhumda.. Dışarıda huzur vardı sanki. Ama ben felakete hapsedilmiş gibiydim. Dışarıda kelebekler uçuşuyor, böcekler ötüyordu. Oysa içimde yangınların çıtırtısı vardı. Alevlerin sıcaklığı beni boğuyordu sanki. Oysa dışarısı güllük gülistanlıktı. İlkbaharın kokusu vardı. Temiz hava tenime değiyordu. Ben ateşimde yanıyordum oysa. Cennetle cehennemin tam ortasında mı kalmıştım yoksa? Bir tarafım huzur, bir tarafım felaket.Bir tarafım umut, bir tarafım acı gerçekler.Bir tarafım güneş, bir tarafım fırtına.Bir tarafım sevgi, bir tarafım kan.Bir tarafım gökyüzü, bir tarafım toprak. Bir tarafım yaşam, bir tarafım ölüm. Bir tarafım cennet, diğer tarafım cehennem.Ne taraftım ben? Hangisi bendim? Çocukluğum beni yanıltıyordu. O yaralıydı. O sevilmeye, ilgiye, aileye muhtaçtı. Ben neydim ya sahi? Sevilmek benim de hakkım değil miydi? Sevilirsem çocukluğuma ihanet etmiş olur muydum? Çocukluğum beni sever miydi o zaman? Benimle gurur duyar mıydı?