Bölümler 1Şu an: Hayatımın en rezil günü
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saatime baktım. Daha sabahın yedisiydi ama nedense sanki bütün dünya uyanmış, sadece ben yatakta kalmışım gibi hissediyordum. Alarmı susturmak için elimi komodine uzattım fakat telefon yerine su bardağını tuttum. Bir anda bütün su yüzüme döküldü. Daha gözümü bile tam açamamışken kendi kendime duş almıştım. Aynaya baktım. Saçlarım kirpi yuvasına dönmüş, yüzüm ise yeni uyanmış bir zombi gibiydi. "Harika," dedim. "Güne mükemmel başladık."
Üstümü değiştirmek için dolabı açtım. Aceleden ilk bulduğum kıyafetleri giydim ve koşarak mutfağa indim. Annem bana uzun uzun baktı. Ben de ona baktım. Sonra kahkaha atmaya başladı. Neye güldüğünü anlayamadım. Telefonun ön kamerasını açınca sebebini öğrendim. Üstümde okul tişörtü vardı ama altımda pijama şortu duruyordu. Birkaç saniye ekrana baktım. Sonra hiçbir şey olmamış gibi mutfağa geri döndüm.
"Kimse fark etmez."
Annem gülmekten konuşamıyordu.
Evden çıktım. Okula yetişmeye çalışırken çok havalı yürüdüğümü düşünüyordum. Ta ki kaldırımın kenarındaki küçücük taşa takılıp, çizgi filmlerdeki gibi havada iki kez döndükten sonra yere oturana kadar. Çevredeki insanlar bana bakıyordu. Ben ise ayağa kalkıp çantamı düzelttim.
"Bu... planlanmıştı."
Kimse inanmadı.
Otobüse bindim. Herkes sessizdi. Ben de en arka koltuğa geçtim. Tam rahatladım derken çantamın fermuarı açıldı. İçindeki kalemler, defterler ve beslenme kutum bütün otobüse yayıldı. Beslenme kutusunun kapağı da açılmıştı. Annemin hazırladığı haşlanmış yumurta yavaş yavaş koridorda yuvarlanıyordu. Otobüsteki herkes o yumurtayı izliyordu. Ben de izliyordum. O an tek dileğim, yumurtanın beni tanımıyormuş gibi davranmasıydı.
Yumurta en öndeki şoförün ayağına kadar gidince bütün otobüs kahkahaya boğuldu.
İçimden sadece tek bir cümle geçirdim.
"Daha ders bile başlamadı...".Otobüstekilerin kahkahaları hâlâ kulağımdaydı. Şoför yumurtayı bana uzattı.
"Evladım, bunu unutmuşsun."
Yumurtaya baktım.
Yumurta bana baktı.
En azından bana öyle geldi.
Sessizce alıp beslenme çantama koydum. O an tek istediğim şey görünmez olmaktı.
Neyse ki okulun önüne gelmiştik.
Otobüsten inerken bu sefer dikkatli olacaktım.
İlk adımı attım.
İkinci adımı attım.
Üçüncü adımda...
Ayakkabım ayağımda kaldı sandım.
Kalmamış.
Bir ayağımda ayakkabı vardı, diğer ayağımda sadece çorap.
Ayakkabı ise otobüsün içindeydi.
Kapılar kapandı.
Otobüs hareket etti.
Ben arkasından koşuyorum.
"Ayakkabımııııı!"
Şoför aynadan bana baktı, fren yaptı ve kapıyı açtı.
Ayakkabıyı eline alıp camdan uzattı.
"Bunu da mı unutacaktın?"
Okulun önündeki herkes bana bakıyordu.
Ayakkabıyı aldım.
"Yeni moda."
Kimse yine inanmadı.
Sonunda sınıfa girdim.
İçeri girer girmez öğretmen bana döndü.
"Geç kaldın."
"Öğretmenim... uzun hikâye."
"Dinliyorum."
Derin bir nefes aldım.
"Yumurta..."
Sınıf sessizleşti.
"...ayakkabı..."
Herkes birbirine baktı.
"...ve otobüs."
Öğretmen gözlüğünü çıkardı.
"Ben hiçbir şey anlamadım."
"Ben de anlamadım öğretmenim. Sabah evden çıktığımdan beri hayat beni trollüyor."
Tam yerime oturacaktım ki...
GÜÜÜRRRRR!
Sınıfta öyle bir sessizlik oldu ki karnımın sesi koridordan bile duyulmuş olabilir.
Arkadaşım yavaşça kulağıma eğildi.
"Kanka..."
"Efendim?"
"Karnın benden yüksek not aldı."
Bütün sınıf kahkahaya boğuldu.
Ben de çaresizce çantamı açtım.
"En azından beslenmem var..."
Beslenme kutusunu açtım.
İçi...
Boştu.
Bir not vardı.
"Yumurtayı otobüste rezil ettiğin için seni terk ettim."
Bir an dona kaldım.
Sonra notun arkasını çevirdim.
Annem yazmıştı.
"Şaka şaka. Sandviç mutfak tezgâhında kaldı."
O an anladım.
Bugün benim günüm değildi.
Bugün...
Evren benimle eğleniyordu
Okulun kapısından içeri girer girmez rahat bir nefes aldım. "Tamam," dedim kendi kendime. "Daha fazla rezil olamam." Bu cümleyi kurduğum an evrenin kahkaha attığını hissettim.
Koridorda yürürken ayakkabımın bağı çözüldü. Eğilip bağlayacaktım ki arkamdan biri bana çarptı. Öne doğru uçtum. Tam düşecekken duvara tutunayım dedim. Meğer tuttuğum şey duvar değilmiş. Okulun müdürüymüş.
Adam bir anda bana döndü. Ben de ona baktım. O bana baktı. Ben yine ona baktım. Beş saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Sonunda ağzımdan çıkan ilk cümle şuydu:
"Merhaba duvar."
Müdür kaşını kaldırdı.
"Ben duvar mıyım?"
"Şu an bunu tartışmanın sırası değil bence."
Arkamdaki öğrenciler gülmekten yere çökmüştü. Müdür bile gülmemek için dudağını ısırıyordu.
Sınıfa girdim. Sandalyeye oturdum. Tam rahatladım derken sandalye garip bir ses çıkardı.
GICIRRRRRT...
İçimden "Lütfen kırılma." dedim.
Sandalye beni dinlemedi.
ÇAAAT!
Bir anda kendimi yerde buldum. Ayaklarım havadaydı. Çantam tavana doğru fırladı. Kalemler, silgiler, defterler sınıfın dört bir yanına dağıldı. Bir silgi öğretmenin masasının üstündeki çaya düştü. Çaydan "plop" diye ses geldi.
Herkes bana bakıyordu.
Ben de tavana bakıyordum.
Yerde uzanırken sadece şunu söyledim:
"Ben biraz burada kalacağım."
Öğretmen gülmekten tahtaya yaslandı.
Tam ayağa kalkıyordum ki cebimde bir titreşim hissettim. Telefonum sandım. Çıkardım.
Televizyon kumandası.
Evden okul yerine kumandayla gelmiştim.
Bir an düşündüm.
"Acaba okulun sesini kısabilir miyim?"
Sınıf yine kahkahaya boğuldu. Bir arkadaşım, "Kanal değiştir, matematik yerine teneffüs açılsın." dedi.
O an anladım.
Ben normal bir öğrenci değildim.
Ben...
Yürüyen komigim
Tam o sırada okulun bahçesinde bir hareketlilik başladı.
Herkes tek bir noktaya bakıyordu.
Merak edip ben de yaklaştım.
Kocaman kırmızı burunlu, rengârenk kıyafetli bir palyaço elinde yüzlerce balonla çocukları eğlendirmeye çalışıyordu.
"İşte bu!" dedim.
"Bugün benden daha komik biri var."
Tam bunu söylediğim anda palyaço bana baktı.
Parmağıyla beni işaret etti.
"Sen! Gel bakalım!"
İçimden, "Hayır." dedim.
Ayaklarım ise "Tabii!" dedi.
Bütün okul alkışlamaya başladı.
Palyaço cebinden minicik bir düdük çıkardı.
FİİİİT!
Sonra bana upuzun, rengârenk bir balon verdi.
"Şimdi bunu kılıç yapacağız."
Başını sallayıp balonu bükmeye başladı.
Bir...
İki...
Üç...
PAT!
Balon tam yüzünde patladı.
Palyaço bile irkildi.
Ben kahkahayı bastım.
O da bana baktı.
"Bu planın bir parçasıydı."
Tam o sırada cebinden ikinci balonu çıkardı.
Bu kez dikkatlice şişirdi.
Şişirdi...
Şişirdi...
Şişirdi...
Biraz daha şişirdi...
Ben, "Bence yeter..." diyecektim ki...
BOOOOM!
Balon öyle bir patladı ki bahçedeki güvercinler aynı anda havalandı.
Palyaçonun kırmızı burnu yerinden fırlayıp müdürün kafasına kondu.
Müdür burnu eline alıp sessizce palyaçoya uzattı.
"Sanırım bunu düşürdünüz."
Ben artık gülmekten nefes alamıyordum.
Palyaço da dayanamayıp kahkaha attı.
Sonra bana dönüp fısıldadı:
"Bugün gösterinin yıldızı bendim sanıyordum
Başını iki yana salladı.
"Meğer senmişsin."
Bütün okul yine kahkahaya boğuldu.
Palyaço kırmızı burnunu tekrar taktı.
Derin bir nefes aldı.
"Şimdi gösteriye gerçekten başlıyoruz."
Elini cebine attı
Kocaman bir deste iskambil kâğıdı çıkardı.
"Bunlardan birini seç."
Ben en ortadakini çektim.
Palyaço havalı bir şekilde gözlerini kapattı.
"Eğer gerçek bir sihirbazsam..."
Bir saniye durdu.
"...senin kartın muz!"
Ben karta baktım.
Üzerinde 7 Kupa yazıyordu.
Palyaço da baktı.
Kartı elimden aldı.
Tekrar baktı.
Sonra cebinden bir muz çıkarıp havaya kaldırdı.
"İşte!"
Kalabalık sessizdi.
En arkadan biri bağırdı:
"Abi o kart değil, gerçekten muz!"
Palyaço elindeki muza şaşkın şaşkın baktı.
"Ben bunu ne zaman cebime koydum?"
Tam o sırada muz elinden kaydı.
Havada üç takla attı.
Gidip müdürün çayının içine şlop! diye düştü.
Müdür çaya baktı.
Muza baktı.
Sonra hiç bozmadan muzu çıkarıp palyaçoya uzattı.
"Şeker ister misiniz?"
Bu sefer öğretmenler bile gülmekten sandalyelerine çöktü.
Palyaço pes etmedi.
"Tamam! Son numaram!"
Cebinden minicik bir su tabancası çıkardı.
"Bunun içinden konfeti çıkacak."
Tetiğe bastı.
Konfeti yerine su fışkırdı.
Ama su bana değil...
Kendi yüzüne geldi.
Bir an durdu.
Sonra cebinden havlu çıkardı.
Yüzünü silerken yanlışlıkla peruğunu da çıkardı.
Rüzgâr peruğu kaptığı gibi uçurdu.
Peruk okul bahçesindeki bayrağın tepesine takıldı.
Herkes yukarı bakıyordu.
Palyaço da baktı.
Sessizce iç geçirdi.
"Ben bugün istifa ediyorum."
Tam o anda okulun hoparlöründen anons geldi:
"Bugünkü en komik öğrenci ödülü..."
Herkes bana döndü.
Ben panik oldum.
"Hayır... Hayır... Lütfen ben olmayayım..."
"...ve en komik palyaço ödülü de..."
Herkes palyaçoya döndü.
İkimiz aynı anda birbirimize baktık.
Sonra aynı anda şunu söyledik:
"Bugün ikimiz de rezil olduk!"
Bütün okul öyle bir kahkaha attı ki bahçedeki kediler bile korkup kaçtı.
Bölüm etkileşimi
