Kapı açıldı

Yıllar sonra kız geçmişini düşündüğünde artık kızgın değildi.Yaşadıklarını unutmadı.Ama onlarla yaşamayı öğrendi.Bir zamanlar herkesten kaçan kız, artık insanları hayatına alabiliyordu.Hâlâ dikkatliydi.Hâlâ bazı şeylerden korkuyordu.Ama artık korkuları kararlarını vermiyordu.Bir akşam yine pencerenin kenarına oturdu.Dışarıda yağmur yağıyordu.Aylar önce aynı yerde oturmuş ve:“Bir daha kimseye güvenmeyeceğim,” demişti.Şimdi ise gülümsedi.Çünkü artık başka bir şey biliyordu.Güvenmek, hiç kırılmayacağına inanmak değildi.Kırılsan bile kendini yeniden toparlayabileceğini bilmekti.Telefonunu eline aldı.Mesaj kutusuna baktı.Bir mesaj geldi:“Nasılsın?”Kız birkaç saniye düşündü.Sonra:“İyiyim. Gerçekten.”yazdı.Bu kez söylediği yalan değildi.Çünkü artık iyi olmak için kimsenin kalmasına ihtiyacı olmadığını anlamıştı.Kapıyı tamamen kapatmadı.Ama anahtarını da kimseye vermedi.Çünkü o anahtarın ait olduğu yer artık belliydi:Kendi elleri.Ve kız, hayatının en önemli dersini öğrendi:İnsanlara güvenmeden önce kendine güvenmeyi öğrenmelisin.Çünkü kendine güvendiğin zaman…Birinin gitmesinden korkmazsın.Birinin yalanından kendini suçlamazsın.Birinin sevgisini kaybettiğinde kendini de kaybetmezsin.Ve o gün kız, yıllardır aradığı şeyi sonunda buldu:Başkalarının güvenini değil, kendi içindeki huzuru.Kapı artık açıktı.Ama bu kez…İçeride kimin kalacağına karar veren kişi oydu.