Anahtar

Ertesi sabah yeni bir karar verdi.Artık herkese güvenmeyecekti.Ama herkesten de korkmayacaktı.Bir insanın geçmişte yaptığı hata, gelecekte karşısına çıkacak herkesin suçu değildi.Güvenmek demek kendini tamamen teslim etmek değildi.Güvenmek;zaman vermekti.Gözlemlemekti.Sözlerden çok davranışlara bakmaktı.Ve en önemlisi…Kendini kaybetmeden birini hayatına almaktı.Kız, hayatındaki insanla yeniden konuştu.Her şey eskisi gibi olmadı.Ama daha gerçek oldu.Bu kez sınırlarını anlattı.Korkularını saklamadı.“Ben bazen sana değil, geçmişime kızıyorum,” dedi.Karşısındaki kişi onu dinledi.Ve kız ilk kez birine bütün duvarlarını yıkmadan da yakın olabileceğini anladı.Çünkü artık anahtarın kendisinde olduğunu biliyordu.