Bölümler 1Şu an: ~Ayrılık~
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Ama yine de arayacağım seni."
Yaman sözlerini bitirirken arkasına yaslandı, ayaklarını bankın sonuna kadar uzattı.
Lidya gün batımını izlerken gözyaşlarını sildi. Yaman'a döndü, kollarını omzuna sardı ve boynundan öptü. "Kaç ay kalacaksın orada?" diye sordu boğuk bir sesle.
Yaman titrek bir sesle, "Belli değil, belki yıllar sürer." dedi. Lidya daha çok ağlamaya başladı. Yaman Lidya'nın çenesini kaldırarak, "Lütfen yapma böyle," dedi ve Lidya'nın dudaklarına öpücük kondurdu.
Lidya sustu ve Yaman'ın hafifçe kucağına kaydı. "Ayrılmak istemiyorum, Yaman..."
"Ayrılmıyoruz."
"Ama bugünü ayrılmış gibi hatırlamak istemiyorum!"
Sesi yükselince sahildeki bazı kişiler onlara döndü. Lidya derin bir nefes aldı ve kafasını eğdi.
Yaman Lidya'nın saçlarını okşayarak kafasını kaldırdı. "Güzelim, yapma böyle ne olursun," dedi, Lidya burnunu çekiyordu. Çenesini tutup dudaklarını uzun uzun öptü.
Lidya geri çekilirken gözyaşları hızlandı. Yaman derin bir nefes alıp banktan kucağında Lidya ile birlikte kalktı. Banktan inip Lidya'yı yere bıraktı.
Lidya onun elini tutup, "Valiz hazırlamaya mı gidiyoruz?" diye sordu. Yaman kafasını onaylarcasına salladı.
Gün batıyordu. Birbirlerinin elini sımsıkı tuttular. Yaman, Lidya'nın üşüdüğünü hissedince üstündeki montu çıkarıp ona giydirdi. Monttaki lavanta kokusu Lidya'nın burnuna vurdu.
Eve gidene kadar ikiside sessizdi. Lidya sessizce ağlıyordu, Yaman ise düşünceleriyle savaşıyordu.
Bir yanı Lidya'yı bırakmamak, yanında kalıp sadece uzunca sarılmak istiyordu.
Diğer yanı ise tümörlü annesi Asu'yu bırakmaya gönlü el vermiyordu.
Eve girerken, kapıda babası Asaf karşıladı. "Hoşgeldiniz, çocuklar," dedi. Gözleri Yaman'a döndü ve kaş göz işareti yaptı.
Yaman kafasını sallayıp Lidya'yla birlikte içeri girdi. Odaya ilerlediler.
Lidya, direkt Yaman'ın yatağına oturdu ve Yaman'ı izledi. Yaman dolabından büyük bir valiz çıkardı ve eşyalarını içine doluşturmaya başladı.
Tişörtlerini yerleştirirken Lidya, "Senin siyah kapüşonlun ben de kaldı," dedi. Yaman tişörtünü katlarken, "Sen de kalsın." diye mırıldandı.
Lidya biliyordu, o kapüşonlu Yaman'ın en sevdiği kıyafetiydi.
Üstündeki montu çıkartıp kenara koydu. Yaman'ın çalışma masasını inceledi.
Çok sevdiği figürler, kalemleri, defterleri, kitapları ve birkaç tane lavanta çiçeği.
Bir anda gözleri masanın kenarındaki çerçeveye kaydı; Yaman ve Lidya'nın fotoğrafı.
Fotoğrafta bir sırada oturmuşlar, sarılıyorlardı. Yaman o gün Lidya'ya o kapüşonluyu vermişti, ikisi de gülümsüyordu. Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı.
Lidya dudaklarında hüzünlü bir gülümsemeyle çerçeveyi Yaman'ın valizine koydu. "Belki bir gün yüzümü unutursun, bakıp hatırlarsın." dedi, kollarını Yaman'ın omuzlarına doladı.
Yaman kollarını onun beline sarıp kendisine çekerken, "Seni unutabilir miyim sence?" diye sordu, gülümserken gamzeleri göründü.
Lidya geri çekilip, "Unutamazsın, öldürürüm seni, Yaman!" dedi.
Yaman gülerek yanaklarına öpücük kondurdu. Lidya Yaman'a diğer eşyalarını koyarken yardım etti.
Akıllarında aynı soru vardı; Birbirleri olmadan nasıl dayanacaklardı?
2 sene yan yanaydılar, tek bir ayrılıkları yoktu. Alışmışlardı birbirlerine.
Lidya bunları düşünürken odaya Yaman'ın annesi Asu girdi.
Hastalıktan göz altları çökmüş, bitkin bir haldeydi. Üzerindeki kahverengi hırkayı kendisine daha sıkı sararak Lidya'nın önünde durdu.
Lidya'nın saçlarını okşadı, kendisine çekip sarıldı. Lidya Asu'ya sımsıkı tutunurken, burnuna lavanta kokusu vurdu. Yaman gibi, o da lavanta kokuyordu.
"Ah be gülüm..." diye mırıldandı Asu. Geri çekilirken Lidya'nın gözleri doldu.
Yaman bu tabloyu izlerken dolan gözlerini saklamak için valizle uğraşıyormuş gibi davrandı.
Lidya gözyaşlarını silerken, "Ben de sizinle havaalanına kadar gelebilir miyim?" diye sordu. Asu hüzünlü bir gülümsemeyle onaylarken, Yaman'a göz ucuyla baktı.
Yaman'ın da dokunsa ağlayacak bir hali olduğunu az çok anladı.
"Yaman'ım," diye seslendi oğluna, Lidya'ya sarılan kollarını çekti. "10 dakika sonra kapıda ol, tamam mı?"
Yaman mırıldanarak onayladı. Sesi çıksın istemiyordu çünkü konuşursa tamamen ağlayacağını biliyordu.
Asu odadan çıkmadan önce oğlunun sırtını sıvazlayıp gitti.
Lidya, Yaman'ın önüne geçip Yaman'ın ellerini kendi beline sardı. Yaman ona bakarken, "Birkaç dakikamız var." dedi.
Yaman anlamadı. Lidya bir anda Yaman'ın dudaklarına kapandı. Kollarını Yaman'ın omuzlarına sardı, gözlerini kapattı.
Lidya, Yaman'ı yatağın boş kalan kısmına oturttu. Kucağına da oturdu.
Yaman'ın elleri Lidya'nın belinin biraz daha aşağısına kaydı. Elini tişörtün içine soktu ve Lidya'nın karnını okşadı.
Geri çekilip, "Yanımdayken bile seni özlüyorum, Yaman," dedi. Yaman, Lidya'nın saçını geriye attı ve kafasını onun boynuna gömdü.
Dudaklarını boynuna bastırırken, Lidya huylanarak kafasını eğdi. Dudaklarında küçük bir tebessüm vardı.
"Boynunda bir yer vardır, ben bilirim." diye başladı Yaman. Lidya bir anda Yaman'ın gözlerine kitlendi. "Ne zaman oradan öpsem, değişir gözlerinin rengi. Yanar dudakların, terler avuçların. Dökülür sapsarı aydınlık gibi omuzlarına saçların, gitgide artar kalbinin vuruşları."
Lidya gülümsedi, gözleri parladı ve iki damla yaş aktı. Yaman onun boynuna birkaç öpücük daha kondurdu. "Bir musiki halinde dünyamı doldurur. Ansızın bütün sesler kesilir, zaman durur, bir baş dönmesi başlar o en yükseklerde."
Şiiri bitirmeden önce Lidya'nın gözyaşlarını dudaklarıyla kuruladı. Geri çekilirken, "Her gün seninle yeniden var oluruz, eriyip kaybolduğumuz yerde..." dedi.
Şiir bittikten sonra Lidya kıkırdayarak onun yanaklarını öptü. "Ezberledin mi birde?" dedi.
"En sevdiğin şiir değil miydi?" diye sorup yanaklarını sıktı. Lidya kollarını ona sarıp, "Evet" diye mırıldandı.
Yaman Lidya'yı kucağından indirip valize ilerledi. Valizi kapatıp yere indirirken Lidya onu izledi.
Yaman montunu giyip fermuarını kapadı ve valizle birlikte odadan çıktı. Lidya ağlamamaya çalışarak onun arkasından ilerledi.
Odadan çıkarken kapıyı kilitledi ve anahtarı Yaman'ın cebine koydu.
Evden çıktıklarında arabaya valizleri koyan Asaf'ı ve yanında bekleyen Asu'nun komşularla vedalaşmasını gördüler. Ortalık bayağı kalabalıktı.
Asu, "Bir şey unutmadın değil mi?" diye sordu Yaman'a. Yaman kafasını sallarken, Lidya'nın belini kavradı.
Her şey tamamlandıktan sonra Lidya ve diğerleri, arabaya bindiler.
Asaf'la Asu öne bindi, Yaman'la Lidya ise arkaya.
Araba ilerlerken komşular arkadan su döküyordu.
Lidya kafasını Yaman'ın omzuna yaslayıp gözlerini kapattı. Elini tutup dakikalarca öyle kaldı.
Asu ve Asaf önde konuşurken, "Beni aramayı sakın unutma, tamam mı?" dedi Lidya Yaman'a.
Yamam gülümseyip kafasını salladı ve onun alnından öpüp kolunu omzuna doladı.
Dakikalar geçmişti.
Havaalanına varmışlardı. Herkes arabadan indi ve valizlerini aldılar.
Yaman bir eliyle valizi ilerletirken, diğer eli Lidya'nın elini tutuyordu. Lidya'nın nefesi dakikalar geçtikçe daralıyordu, uçağın kalkma vakti yaklaştıkça kalbi sıkışıyordu.
Yaman Lidya'yı rahatlatmak için ona su vermişti.
Uçağın kalkmasına 6 dakika kala bekleme odasında oturdular. Lidya'nın gözyaşları bitmişti, akmıyordu. İçine içine ağlıyordu artık.
Asu ve Asaf koltukta sarılarak otururken, Lidya ve Yaman odanın köşesinde duruyorlardı.
"Beni düşünmediğin bir saniye bile olmayacak, Yaman," dedi, elleriyle oynuyordu. Yaman, ellerini cebinden çıkarıp Lidya'nın çenesini kavradı. "Olmayacak, söz."
Lidya'nın dudaklarına küçük küçük öpücükler kondurmaya başladı. Gittikçe öpücük süresi artıyordu.
Yaman en sonunda dayanamadı, gözyaşları akmaya başladı. Sesi çıkmıyordu, hıçkırmıyordu bile. Gözyaşları Lidya'nın gözyaşlarına karışıp ikisinin arasına düşüyordu.
Lidya onunda ağladığını görünce kendisini tutamadı. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
Bir yandan Yaman'ı öpüyor, bir yandan hıçkırıklarını kontrol etmeye çalışıyordu.
"Ağlama, ne olursun ağlama," diye yalvardı Yaman, sesi çaresizlik doluydu. Lidya, o yalvardıkça daha da kötü oldu.
Uçağın kalkma vakti geldiğinde Yamam yavaşça geri çekildi.
"Yaman, hadi oğlum!" diye seslendi Asaf, lakin Yaman onu duyamıyordu bile.
Gördüğü ve duyduğu tek şey Lidya'ydı.
Lidya'nın akan gözyaşları ve hıçkırıklarıydı.
Lidya son kez Yaman'a sımsıkı sarıldı. O kadar sıkı sarılmışlardı ki, Lidya'nın elleri kızarmaya başlamıştı.
Son kez sarılırken ve son kez öperken elleri titriyordu Yaman'ın.
Uçağın kalkma vakti geldiğinde gitmeye başladı Yaman. Sırtını dönmemişti, ağlaya ağlaya ona bakıyordu.
Lidya dudaklarında gülümsemeyle, yaşlı gözlerle ona el salladı.
Uçak kalkıp giderken Lidya kendisini tutamadı, dizleri çözüldü ve kendisini yere bıraktı.
Etraftaki insanlar ona acıyarak bakıyordu. Ama Lidya bakışları düşünecek halde bile değildi.
Dakikalar sonra birkaç güvenlik görevli onun kollarına girdi ve ayağa kaldırdılar.
Lidya, sevgilisini bir daha görememek üzere uğurlamıştı...
~~
~Lidya ve Yaman💖~
Bölüm etkileşimi
