GİRİŞ

GİRİŞ

Mide bulantısı karnıma sert bir hançer gibi saplanırken kanter içinde uyandım. Yataktan doğrulmaya çalışırken mide bulantım daha da arttı ve oturur pozisyona geçmemle kusmaya başlamam bir oldu. Kustuğumda bulantı biraz geçti ama hala çok bulanıyordu. Zar zor ayağı kalktığımda yatağımın karşısındaki masaya yürümeye çalıştım. Dengem bozuldu ve yüzüstü yere kapaklandım. Zar zor kendimi zorlayarak elimi masaya uzattım ama kolum yetişmediği için yerde emeklemeye çalışarak çırpınmaya başladım.

Biraz ilerleyince elimi uzattığımda bu sefer elim yetişti ve kendimi zorlayarak kaldırdım. Dizlerimin üstünde kalkabildiğimde elimi masada duran ağrı kesici hapı almak için uzattım ama beyaz pembe orkidenin saksısına elim geldi. Saniyeler sonra orkidenin yere düşme sesi geldi ve kulaklarımda çınlamaya başladı. Elimi 2. Kez zorlayarak uzattım. Bu kez hapları buldum ve 1 tanesini çıkarıp ağzıma attım. Sonra elimi sürahiye attım. Sürahinin başındaki bardağı çıkardım ve su koyup içtim.

Sürahi elimdeyken bardağı masaya koydum ama dengem bozuldu ve sürahi ile yere düştüm. Tek hatırladığım sürahinin kırılma sesi ve karnımda olan yanma hissi oldu.

DAMLA KAR

Sabah kalktığımda elim yatağımın yanında olan komodine gitti. Telefonumu alıp yandaki açma tuşuna bastım ve ekran açılır açılmaz şoke oldum. Daha nişanlanalı 4 gün olmuş nişanlım Tuncer’den gelen bir sürü mesaj vardı. Telefonun şifresini girip Tuncer’le olan mesajlaşmalarımızı girdim ve başımdan aşağı soğuk sular dökülmeye başladı.

“Damla ben senden ayrılmak istiyorum. Benim hoşlandığım biri vardı ve bana kendisi açıldı. Kusura bakma o senden daha iyi. Dün akşamda bende kaldı yarın gerekli işlemlere başlayalım.”

Yorganıma bir damla düştüğünde ağladığımı o an fark ettim. Bir damla daha, bir damla daha derken sayamadığım kadar yaş yorgana düştü. Yorganın bir kısmı çoktan sırılsıklam olmuştu bile. Tuncer’in ne kadar pislik, aşağılık, sahtekar ve iki yüzlünün teki olduğunu sorgulamaya başladım. Ben böyle birine nasıl inandım. Ben böyle birini nasıl bu kadar aşık oldum aklım almıyor.

İçimden ona saydırarak mesajları okudum an başladım. Hala nasıl bu kadar aptal olduğumu düşünüyordum. Bana küçükken hep sen malsın, sen salaksın, senin beynin yok… gibi laflara maruz kalırdım. Bunları her duyduğumda sessizce içime atar, tuvalet ya da banyo gibi kimsenin olmadığı yerlere gider sessizce ağlardım, kırıldım, üzüldüm fakat bunların hepsini bu sefer ben kendime bunları saydırmaya başladım.

Acaba dediği kişi kim. Hayır!!! Lütfen aklımdaki kişi olmasın. Sanırım beni aldattığı kişi patronum Şule Özbal. Yatağımdan sinirle kalktım. Telefonu elime yeniden aldığımda Karşılık olarak ona mesaj atmak istedim ama engellemiş. Gözyaşlarım hazır durmuş derken telefona düşen bir gözyaşıyla yeniden ağlamaya başladığımı anladım. Tuncer acaba hiç bunu yapanın kendisinin değilde ben yapsam acaba ben ne yaparım diye düşündü mü. Bence hayır çünkü böyle kalpsiz, böyle gurursuz ve böyle haysiyetsiz bir insan bence düşünemez. Böyle kişilerin düşünme yetisi bile gelişmemiştir bence.

Hışımla kapıya yöneldim ve ayakkabılarımı giyip binadan çıktım. Şu an pijama takımıyla dışarıda olmaktan da utanmıyorum. Tuğçe’nin evine gidip ona olanları anlatıp onunla bir intikam geliştirmeye karar verdim. Ben oğlak burcuyum ve asla kararımdan vazgeçmeyeceğim. Tuğçelerin binasına vardığımda daha önceden bana verdiği anahtarlar ile ilk başta binanın kapısını açtım. Hızlı adımlarla asansöre ilerledim. Asansör kapısına vardığımda kapıyı çekip içine girdim. 7 yazan düğmeye bastım ve asansörün yukarı çıkmasını bekledim. Asansör en son bindiğimde çok hızlıydı ama şimdi kaplumbağalar, bu asansöre toz yutturur du.

Asansör sonunda 7.kata gelip durduğunda kapıyı ittim ve dışarı çıktım. 26 yazan kapıya taktım anahtarı ve sola çevirip açtım kapıyı. İçeri girince ‘Tuğçem’ diye seslendim ama ses gelmedi. Yine seslendim fakat yine ses gelmedi. Bu sefer oturma odasına yöneldim ama karşımdaki boydan aynadan Tuğçe’nin kanlar içinde odasında yattığını görünce arkamı döndüm. Ben yanlış mı gördüm yoksa bana mı öyle geldi. Hayır… Hayır bir günde bu kadar şey olamaz. Arkamı döndüğümde onun bedenini gördüm. Yaş kalmamış gözümden yaş aktı. Yavaş adımlarla odaya ilerledim. Canımdan çok sevdiğim arkadaşım yerde bembeyaz elbisesinin içinde kanlar eşliğinde yatıyordu. Aklım yerinden gitti. Tek yapabildiğim onu izlemek oldu.

O an aklıma mutlu anılarımız geldi. Normalde bugün bana bazı çeyiz eşyalarını almaya gidecektik. Ama o kanlar içinde uzanıyordu. Ayaklarım çözüldü ve kendimi yerde buldum. Gözlerimden ardı arkası kesilmeyen yaşlar gelmeye başladı. Ellerim titremeye ve soğuk soğuk terlemeye başladım. Ayağa kalkmaya çalıştım ama gücüm yetmedi. Canımdan çok sevdiğim arkadaşım yerde kanlar içinde yatarken ben sadece ona donmuş bir şekilde bakıyordum. Yeniden ayağa kalkmayı denedim ama gücüm gene gitmedi. Sanki o an yerden kalkıp bir şey yapmazsam Tuğçe ölecekmiş gibi hissettim. Bu olamazdı.

Kendimi yeniden zorladım fakat yine olmadı. Nasıl şuan bu olamaz. Kalkmam gerekiyor. sulu gözlerle etraftan çare ararken dış kapı açıldı. O kapıyı açarsam yardı çağırabilirim. Hareket etmek çok güçtü. Son gücümle yerde sürünerek dış kapıya gittim. Kapının kulpuna uzandım ve ağırlık vererek kapıyı açtım. Avazım çıktığı kadar ‘Lütfen yardım edin, arkadaşım ölüyor.’ diye bağırdım. Defalarca bağırdım ama kimse çıkmadı. Kimse gelmedi. Yine bağırdım Ve bu seferde kimse gelmedi. Şuan Tuğçe’ye yardım edebilecek tek kişinin ben olduğuna emindim fakat ayağa bile kalkamıyorum. Aklıma telefonum geldi ve kendimi biraz daha zorlayarak elimi cebime götürdüm. Cebimdeki telefonu çıkardım. Aramalara girerek ambulansı aradım.

— Alo ambulans mı, derhal gelin arkadaşım ölüyor lütfen çabuk gelin yalvarıyorum lütfen.
— Hanımefendi sakin olun ilk önce bana adres verin.
— Adres bilmiyorum. Lütfen çabuk gelin arkadaşım çok kan kaybediyor.
— Tamam sakin olun ilk önce. Telefonu açık tutun sinyalle bulalım konumunuzu.

Kendimi ağlamamak için ne kadar kendimi tutsamda başaramıyorum. Ağlamamı bastırmak için kendimi tutarken oyuncağı elinden alınmış bir bebek gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım . Şuan hiç bir şey umrumda değil. Binadaki sessizliği benim hıçkırıklarım ve ağlama sesim dolduruyordu.

— Hanımefendi tamam konumunuzu bulduk. Hemen oraya bir ambulans gelecek. Yaralının kanayan yarasına bir bez bastırın. Böylece kanamayı durdurabilirsiniz.
— Yalvarıyorum çabuk gelin.

Titremeyi bugün iliklerime kadar hissettim. Şuan yerde yatanın o değilde başkasının olduğuna inanmak istemiyorum ama yerde yatan Tuğçe’den başkası değildi. Nasıl oldu bu olay. Tuğçe nasıl böyle bir hale düştü. Nasıl oldu. Aklımda bitmek bilmeyen sorular. Kendimi yine zorlayarak ayağı kalkmaya çalıştım fakat bu sefer dizlerimin üstüne gelebildim ve ayakkabılığa tutunabildim. Bu sefer ellerimden de güç alarak ayağa kalkabildim. Bir adım attım, ikinci adımı attım, üçüncü adımı da attım ve Tuğçe’nin başına geldim.

Gözyaşlarım Tuğçe’nin yüzüne düşmeye başlamıştı. Sola dönüp Tuğçe’nin gardırobunun kapağını açtım ve içinden rastgele bir şey aldım. Nereden kan geldiğini bulmak çok zordu. Oluk oluk kan geliyordu. Sonunda kanın geldiği yeri buldum ve dolaptan aldığım tişörtü karnına tuttum ve hafifçe bastırmaya başladım. Tişört çok geçmeden kanlar tarafından sırılsıklam oldu bile. Hızla dolaba yöneldim ve içinden bir tişört daha aldım. Tuğçe’nin yarasına tuttum. Bu da çok geçmeden sırılsıklam oldu.

10 dakika sonra ambulansın siren sesi gelmeye başladı. Bende 5. tişörtü Yaraya tutuyordum. Binadan koşuşturma sesleri gelmeye başlayınca sağlık görevlilerinin geldiğini anladım ve çok geçmeden kapıdan içeri sağlıkçılar içeri girmeye çoktan başlamışlardı. Artık gözyaşlarım göl olabilecek derecede akmaya başlamıştı. İçeri giren sağlıkçılar hiç beklemeden yardım çantasından pansuman aletlerini çıkardı ve pansumana başladılar.

Elimi Tuğçe'nin elini tutmak için uzattığımda bir sağlık çalışanı “Lütfen dokunmayın!” Diye uyarınca ona o kadar sert bir bakış attım ki yutkunmakta zorlandığı her halinden belli oluyordu. Yeniden elimi uzattığımda bu sefer birşey diyemedi. Tuğçe’nin eli buz kesmişti. Ama göğsü kalkıp inmiyordu. Bunu fark ettiğimde gözyaşlarım gücünü artırmaya başlamıştı.

— Göğsü kalkıp inmiyor.
— hanımefendi lütfen sakin olun.
— Tuğçem merak etme ben burdayım yanındayım. Seni asla bırakmayacağım. Sana söz veriyorum lütfen bırakma beni. Lütfen.

Bunu deyince bir mucize oldu ve göğsü kalkıp inmeye başladı. Bir şey daha oldu, gözleri aralandı. Ama bir anda gözleri kapandı ve göğsü kalkıp inmeyi durdurdu. Biri ‘Kalbi durdu.’ diye bağırdı ve bende kendimi bıraktım ve arkaya düştüm…