11.Bölüm

Atlas, Rüya'nın uyandığını fark etti.
— Günaydın.
Rüya gözlerini ovuşturup ona baktı.
Atlas elindeki sandviçi uzattı.
— Al, ye.
Rüya sandviçi aldı ve yemeye başladı. Yerken saçları sürekli yüzünün önüne geliyordu.
Atlas bunu fark edince Rüya'nın arkasına geçti ve saçlarını örmeye başladı.
Rüya bir anda donup kaldı.
Doğduğundan beri ilk defa biri saçlarını örüyordu.
Gözlerinden yine yaşlar süzülmeye başladı.
Atlas saçlarını örüp bağladıktan sonra eğilip Rüya'ya baktı.
— Ağlama artık. Senin ağladığını görmek beni de üzüyor.
Rüya gözyaşlarını silmeye çalıştı.
Atlas hafifçe gülümsedi.
— Hadi, kahvaltını et.
[19/8 14:31] İlkem: Rüya birkaç lokma daha aldıktan sonra Atlas'a baktı.
— Atlas?
— Efendim?
— Sen stresli misin?
Atlas hafifçe gülümsedi.
— Sınav yüzünden mi?
Rüya başını salladı.
— Evet.
Atlas birkaç saniye düşündü.
— Biraz. Sonuçta benim de sınavım var. Ama elimden geleni yapmaya çalışıyorum.
— Ben çok stresliyim. Sanki ne kadar çalışırsam çalışayım yetmeyecekmiş gibi hissediyorum.
— Bence kendine fazla yükleniyorsun.
Rüya gözlerini önündeki sandviçe çevirdi.
— Ya kazanamazsam?
Atlas sakin bir sesle cevap verdi.
— O zaman dünyanın sonu gelmez. Ama sen elinden geleni yaptığını bilirsin.
Rüya başını salladı.
— Sen hangi bölümü istiyorsun?
Atlas kısa bir süre düşündü.
— Henüz kesin karar vermedim. Ama istediğim bir bölüm var. Kazanmak için ben de senin kadar çalışıyorum.
Rüya hafifçe gülümsedi.
— Demek ikimiz de aynı dertteyiz.
— Aynen öyle.
— Sınavdan sonra rahatlayabilecek miyiz?
Atlas güldü.
— Önce sınavı atlatalım, sonra düşünürüz.
Bir süre daha sohbet ettiler.
Sonunda Atlas saate baktı.
— Artık seni eve bırakayım. Dinlenmen gerekiyor.
Rüya başını salladı.
— Tamam.
Birlikte ağaç evden çıkıp arabaya bindiler.
Atlas arabayı çalıştırıp Rüya'nın evine doğru yola çıktı.
Bir süre sonra evin önüne geldiler.
Rüya emniyet kemerini çözüp Atlas'a döndü.
— Her şey için teşekkür ederim.
— Rica ederim. Kendine dikkat et.
Rüya arabadan indi ve bahçe kapısından içeri girdi.
Evin kapısını açıp içeri girdiğinde annesinin sesiyle durdu.
— Rüya, neredeydin sen?
Rüya arkasını dönüp annesine baktı.
— Dışarıdaydım.
Annesi sertçe sordu:
— Seni aradığımda telefonu biri açtı. Kimdi o?
Rüya birkaç saniye sustu.
— Atlas.
— Atlas kim?
— Bir arkadaşım.
Annesinin yüzü asıldı.
— Telefonda benimle doğru düzgün konuşmadı. Bir de benim seni önemsemediğimi ima edecek şekilde konuştu.
Rüya annesine baktı.
Yüzünde acı bir gülümseme oluştu.
— Yalan mı, anne?
Annesi sustu.
Rüya'nın sesi titremeye başladı.
— Ben hastanede kaldım. Hiçbiriniz gelmediniz.
Annesi bir şey söylemeye çalıştı.
— Rüya...
— Beni senin çok sevdiğin kızın itti. O yüzden o haldeyim.
Rüya alçılı kolunu kaldırdı.
— Başım yarıldı, kolum kırıldı. Günlerce hastanede kaldım. Ama hiçbiriniz yanıma gelmediniz.
Annesinin yüzündeki öfke kayboldu. Rüya'ya doğru bir adım attı.
— Kızım...
Ona sarılmak için yaklaşmaya çalıştı.
Rüya hemen geri çekildi.
— Yaklaşma bana!
Annesi olduğu yerde kaldı.
Rüya'nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
— Şimdi mi aklınıza geldim?
— Ben sadece...
— Hayır, anne.
Rüya başını iki yana salladı.
— Zaten hiçbiriniz beni sevmiyorsunuz. Seviyormuş gibi yapmayın.
Annesi sessizce Rüya'ya baktı.
Rüya çantasını alıp hızla odasına çıktı.
Kapıyı kapattı ve kilitledi.
Sırtını kapıya yasladı.
Gözlerinden akan yaşları silmeye çalıştı ama durduramadı.
Yıllardır içinde biriktirdiği her şey yeniden ortaya çıkmıştı.