ŞAFAK SÖKERKEN VEDA

BÖLÜM 3. ŞAFAK SÖKERKEN VEDA
​Güneşin ilk ışıkları Metalantın göğünü henüz kızıla boyamamıştı. Evin içi, huzurlu bir sessizliğe gömülmüştü. Salondaki şöminenin közleri hafifçe parlıyor, havada hala dünkü akşam yemeğinin sıcak, baharatlı kokusu ve Lara’nın yaptığı taze ekmeğin kokusu vardı.
​GONK, karısının ve çocuklarının arasında, hayatında hiç olmadığı kadar derin bir uykuya dalmıştı. Lara’nın başı göğsündeydi, minik Çizi ve Dunko ise kollarının altındaydı. O sert, her an tetikte olan savaşçı bedeni, bu sıcaklık ve huzur içinde tamamen gevşemişti. 3 günün yorgunluğu ve özlemi, bu uykuyla bir nebze olsun dindi.
​Derken, bileğindeki Portal Saati, görünmez bir el tarafından yönetiliyormuş gibi hafifçe titremeye başladı. Titreşim artarken, saatin ekranında “YOKLUK FETOŞ” yazısı parladı. GONK, iç güdüsel olarak irkildi. Gözlerini açtığında karşısında sadece loş oda ve ailesinin masum yüzleri vardı. Ama saat, kaçınılmaz bir gerçeği fısıldıyordu:
​“Vakit tamam, Gonk. Yokluk seni bekliyor.”
​GONK, ağır bir yük taşıyormuş gibi hissetti kendini. Ailesinin sıcaklığından kopmak, bu huzurlu yuvadan ayrılmak, o kanlı savaş meydanına geri dönmek... Boğazı düğümlendi. Karısını ve çocuklarını uyandırmamak için, bir gölge gibi sessizce yataktan kalktı. Lara, bir an için kıpırdandı, ama GONK’un yokluğunu fark etmeyip, çocuklarına daha sıkı sarıldı.
​GONK, son bir kez onlara baktı. Gözleri doldu, ama ağlamadı. O sert savaşçı, ailesi için tekrar o cehenneme girmeye hazırdı. Onları korumak için, kendi canını hiçe saymaya hazırdı. Portal Saati’ni ayarladı. Mavi ışık parlamaya başlarken, GONK fısıldadı:
​— Sizi seviyorum... Hepinizi çok seviyorum. Ve sizi korumak için, her şeyi yapmaya hazırım.
​Portal, onu insan imparatorluğundaki beyaz saraya yani kalbine, açılıyordu 3 günün huzuru, yerini tekrar savaşın amansız mücadelesine bırakacaktı. Ama GONK, bu sefer daha güçlüydü. Çünkü artık, sadece Metalantı değil, ailesini de koruyordu.

​BÖLÜM SONU

​Seyirci: Vay be Yazar Bey... Bu sefer de mi duygulandırdın bizi? O vedasız ayrılık... o son bakış... İçimi burktu resmen.
Yazar: Savaşın gerçeği bu seyircim. Kahramanlar, sevdiklerini korumak için, en büyük fedakarlıkları yapmak zorunda kalırlar. GONK da, ailesini korumak için, kendi huzurundan vazgeçiyor.
Seyirci: Çok haklısın. Ama o 3 gün... o sıcaklık... o huzur... Hâlâ aklımda. Keşke daha uzun sürseydi.
Yazar: Hayat bu, seyircim. Her şeyin bir sonu var. Ama GONK’un ailesine olan sevgisi, sonsuza kadar sürecek. Ve bu sevgi, onu daha güçlü yapacak.
Seyirci: İnşallah.

​DEVAM EDECEK...