Bölüm 5 (+18) 😈

Konfetiler yere düşüp müzik yeni bir ritme geçtiğinde, kalabalık yavaş yavaş çözülmeye başladı. Sarılmalar dağıldı, kahkahalar masalara yayıldı. Sena ve siyah maskeli adam, sahnenin önünden ayrılıp salonun daha sakin bir köşesine doğru yürüdüler.Şarap kadehini masaya bıraktığında, dudaklarının kenarında hâlâ o anın sıcaklığı varmış gibi hissetti Sena. Müzik devam ediyordu, insanlar gülüyor, dans ediyor, gece kendi ritminde akıyordu. Ama onun için zaman, o birkaç saniyede takılı kalmış gibiydi.Öpüşme.Kısa. Net. Maskelerin ardında.Sıradan mıydı? diye düşündü.Yılbaşında insanlar öpüşürdü. Tanıdık, yabancı, yarı yabancı... Bu gecenin yazılı olmayan kuralıydı neredeyse. Bir anlık yakınlık, yeni yıla dair iyi dilekler, hepsi bu.Ama bu... öyle hissettirmemişti.Sena kadehini yeniden eline aldı ama içmedi. Camın serinliği avucuna yayıldı. Adam yanındaydı; sakin, rahat, sanki az önce olan şey geceye ait sıradan bir ayrıntıymış gibi davranıyordu. Bu da Sena'nın kafasını daha çok karıştırıyordu.Bu kadar mı? Gerçekten bu kadar mıydı?Öpüşmeden önceki bakışları düşündü. Geri sayım sırasında elinin eline değdiği anı. Nefeslerin yakınlığını. O an, kalabalığın nasıl silindiğini...Bunlar, rastgele değildi.Ama bir yandan da... tanımı yoktu.Adını koyamadığı şeyler, Sena'yı her zaman huzursuz ederdi. Çünkü o, hayatı anlamlandırarak yaşamaya alışkındı. Sorular sorar, cevaplar arardı. Bir gazeteci refleksiyle, her şeyin nedenini bilmek isterdi.Ben bunu neden yaptım? diye sordu kendine.Yalnızlıktan mı? Gecenin etkisinden mi? Maskelerin verdiği cesaretten mi?Yoksa... daha önce ormanda hissettiği o tuhaf çekimden mi?Ayağındaki sızıyı hatırladı. Ormanı. Düşüşü. O bakışı. Sonra balodaki sesi... Açılış konuşmasını. Aynı sakin ton. Aynı mesafe.İçinde hafif bir gerginlik oluştu. Çünkü bu, tek gecelik bir heves gibi gelmiyordu. Ama bir vaade de benzemiyordu.Sadece bir an, diye kendini yatıştırmaya çalıştı. Anlar büyütülmez. Yaşanır, geçer.Ama kalbi bu cümleye tam olarak ikna olmadı.Şaraptan bir yudum aldı bu kez. Tadını gerçekten hissetmedi. Gözleri salonda dolaştı. Başka maskeli çiftler de vardı. Başka öpüşmeler, başka kahkahalar... Onlarınki neden farklı hissetmişti?Adam ona döndü. "İyi misin?" diye sordu.Sesi sakindi. Gerçekten soruyordu."İyiyim," dedi Sena. Gülümsedi. Bu kez biraz daha kontrollüydü gülümsemesi.Adam başını salladı. Konuyu uzatmadı. Bu da Sena'nın dikkatini çekti. Israr etmemesi. Alan tanıması.Bu daha mı zor, diye düşündü. Yoksa daha mı kolay?Kadehini masaya bıraktı. Omuzlarını hafifçe geriye attı. Nefes aldı. Kendine küçük bir sınır çizdi o anda. Ne olursa olsun, bu gecenin ağırlığını yarına taşımayacaktı. Şimdilik.Ama bir şeyi de inkâr edemedi:O öpüşme, rastgele değildi. Ve onun kafasını kurcalaması... tesadüf hiç değildi.Maskesinin ardında, bakışlarını bir an adamdan kaçırdı. Gece devam ediyordu. Müzik, şarap, sohbet...Ama Sena'nın içinde, sessiz bir soru yerini almıştı.Ve o soru, geceden çok daha uzun kalacak gibiydiBir görevli yanlarına yaklaşıp kadehleri yeniledi. Kırmızı şarap, ince camın içinde ışığı yakaladı. Adam kadehi Sena'ya uzattı. Parmakları kısa bir an temas etti; bu kez kimse geri çekilmedi."Bu," dedi adam kadehini kaldırırken, "yeni yıla yakışır bir başlangıç."
Sena başını salladı. "Gürültüsüz ama unutulmaz."Kadehler tokuştu. Şarabın tadı daha yoğundu artık; belki damakta, belki gecenin etkisiyle. Yan yana bir masaya oturdular. Maskeler hâlâ yüzlerindeydi ama beden dilleri açıktı. Adam ceketini sandalyenin arkasına astı. Sena şalını omuzlarından kaydırdı.Bir süre konuşmadılar. Müziği dinlediler. Salonun içindeki hareket, uzaktan izlenince daha sakin görünüyordu. Dans edenler, gülüşmeler, bir köşede fotoğraf çektirenler... Hepsi başka bir ritimdeydi."Şarap burada iyidir," dedi adam. "Öyle," dedi Sena. "Ama gece de fena değil."Adam hafifçe güldü. Kadehinden bir yudum aldı. "Geceler, maskelerle daha dürüst oluyor," dedi.Sena kadehini masaya bıraktı. "İnsanlar kendilerini sakladıklarını sanıyor," dedi. "Oysa çoğu zaman tam tersi."Adam başını eğdi. "Belki de bu yüzden seviyorum bu baloyu."Sena bir an durdu. "Her yıl mı yapılıyor?" diye sordu."Her yıl," dedi adam. "Aynı gece. Farklı insanlar." "Peki siz?" dedi Sena. "Siz hep aynı mısınız?"Adam cevap vermeden önce kadehini çevirdi. "Değilim," dedi sonra. "Ama öyleymiş gibi davranmak işimi kolaylaştırıyor." Sena gülümsedi. Kadehini yeniden aldı. Bir yudum daha içti. Şarap boğazında sıcak bir iz bıraktı. Gecenin temposu, konuşmalarını da yumuşatmıştı. Daha rahat, daha açık...Bir süre seyahatlerden konuştular. Sena, gittiği şehirlerden kısa anekdotlar anlattı. Adam, doğada geçirdiği zamanlardan bahsetti. Uzun yürüyüşler, sessiz sabahlar, erken uyanışlar... Cümleleri kısa ama netti.Müzik yeniden değişti. Daha yavaş bir parça başladı. Adam ayağa kalktı. "Bir tane daha?" diye sordu.Sena ayağa kalkarken kadehini masaya bıraktı. "Bu sefer şarabı sonra," dedi.Dans pistinde ışıklar daha yumuşaktı. Adımlar yavaşladı. Bu kez aralarındaki mesafe neredeyse yoktu. Adamın eli Sena'nın beline çok hafifçe değiyordu; yönlendirmekten çok eşlik ediyordu. Sena, adımlarını onun temposuna bıraktı.Dans bitince masaya geri döndüler. Şarap yeniden dolduruldu. Saat ilerlemişti ama kimse acele etmiyordu. Gecenin bir köşesinde kalmış gibiydiler.Sena maskesinin kenarını düzeltti. "Maskeyi ne zaman çıkarırsınız?" diye sordu.Adam omuz silkti. "Gece bitince.""Gece bitince ne olur?" dedi Sena.Adam ona baktı. Maskenin ardındaki bakışlar sakindi. "Bazı şeyler," dedi, "olduğu yerde kalır."Sena kadehini kaldırdı. "Buna içilir."Birlikte içtiler.Gece, ağır ağır ilerliyordu. Müzik, şarap ve konuşmalar; hepsi birbirine karışıyordu. Maskeler hâlâ yerindeydi. İsimler hâlâ söylenmemişti. Ama paylaşılan anlar, her şeyi yeterince açık ediyordu.*** Gecenin ilerleyen saatlerinde salonun havası değişmişti. Müzik hâlâ çalıyordu ama ritmi yumuşamış, kalabalık seyrelmişti. Şarap kadehleri daha yavaş kaldırılıyor, kahkahalar daha alçaktan duyuluyordu. Sena, kadehini bitirdiğinde içindeki sıcaklık artık sadece şaraptan değildi. Ne kadar içtiğini kestiremiyordu ama yeterinden fazla içmişti. İplerini salmıştı.Yanındaki adamla arasındaki mesafe, fark edilmeden kapanmıştı. Omuzları zaman zaman değiyor, konuşmadıkları anlar uzuyordu. Aralarında gerilimli bir elektriklenme bariz bir şekilde orada duruyordu. Sena, bir noktada yüzünü hafifçe ona doğru kaldırdı. Bu hareket, planlı değildi. Daha çok gecenin verdiği o tuhaf cesaretin bir sonucu gibiydi.Adam bunu fark etti. Başını çevirip ona baktı. Maskenin ardındaki bakışlar bu kez daha netti. Daha kararlı."Yukarı çıkmak ister misin?" dedi alçak boğuk bir sesle. Tonunda acele yoktu. Zorlama hiç yoktu. Sadece bir teklif ama günaha davet gibi bir teklif. Sena bir an durdu. Belki ayık bir Sena bundan koşarak uzaklaşırdı ama bu Sena çoktan adamın çekimine kapılmıştı. Salonun ışıkları, müzik, etraflarındaki insanlar... Hepsi bir anda geri çekilmiş gibi hissettirdi. Kadehini masaya bıraktı. Başını salladı."Evet," dedi.Birlikte salondan çıktılar. Koridor daha sessizdi. Ayak sesleri halının üzerinde yumuşakça kayıyordu. Asansörün önünde durduklarında kısa bir an ikisi de konuşmadı. Kapılar açıldı. İçeri girdiler. Asansör yukarı doğru hareket ederken zaman sanki yavaşladı.Sessizlik, rahatsız edici değildi. Aksine, gergin ama davetkârdı. Sena, duvara yaslandı. Adam tam karşısındaydı. Maskeler hâlâ yüzlerindeydi ama aralarındaki mesafe artık anlamsızdı.Asansörün hafif titreşimi, nefeslerini daha belirgin kılıyordu.Adam bir adım attı. Sena geri çekilmedi.Bakışlar kilitlendi. O an, kelimelere gerek yoktu. Adam eliyle Sena'nın yüzüne çok hafifçe dokundu; maskenin kenarına. Sena'nın nefesi kesildi.Sonra çok yavaş bir hareketle eğildi.Öpüşme, ani değildi. Acele hiç yoktu. Dudaklar birbirine değdiğinde, gece boyunca biriken her şey o temasın içine sığmış gibiydi. Asansörün kapalı alanında, müzikten ve kalabalıktan uzakta, sadece o an vardı.Sena, gözlerini kapattı. Eli istemsizce adamın ceketine tutundu. Öpüşme derinleşti ama sınırlarını aşmadı. Şehvetliydi, evet—ama aynı zamanda kontrollüydü. İkisi de ne yaptıklarını biliyor gibiydi.Asansör yukarı ulaştığında hafif bir zil sesi duyuldu. Soluk soluğa birbilerinden uzaklaştılar. Kalpleri patlayacak gibi çarpıyordu.Asansör kapıları açıldığında koridor sessizdi. Halının üzerine düşen ışıklar loştu; balo salonundaki müzik buraya kadar ulaşmıyordu. Sanki otelin bu katı, geceden bilinçli olarak ayrılmıştı. Adam önden yürüdü. Adımları sakin ama kararlıydı. Sena, birkaç adım geriden onu takip etti. Ayağındaki sızı artık fark edilmiyordu bile; bedenindeki sıcaklık, dikkatini başka bir yere toplamıştı.Bir kapının önünde durdular. Kapısının önüne geldikleri oda kral suitiydi. Adam kartını okuttu. Kilidin sesi duyuldu. Kapıyı açtı ve bir an durdu. Sena'ya baktı. Bu bakışta soru yoktu, ama bir tür son onay vardı. Sena tereddüt etmeden içeri adım attı.Oda genişti. Büyük bir pencere, geceyi içeri alıyordu. Perdeler yarıya kadar açıktı; dışarıda ışıklar, çok uzakta bir yerde parlıyordu. İçerisi sade ama düzenliydi. Fazlalık yoktu. Her şey yerli yerindeydi.Adam kapıyı kapattı.Ses, odanın içinde kısa bir yankı yaptı. Bu yankı, Sena'nın içinden geçen her şeyi daha belirgin hâle getirdi. Maskesini hâlâ yüzünde hissediyordu. Adam da çıkarmamıştı. Kimlikler hâlâ saklıydı ama bu kez saklanmak için değil; gecenin büyüsünü bozmamak için.Adam ceketini yavaşça çıkardı. Sandalyenin arkasına astı. Sena, pencereye doğru birkaç adım attı. Elindeki maskeyi çıkarmak için parmaklarını lastiğine götürdü ama durdu. Vazgeçti.Aralarında birkaç adımlık bir mesafe vardı. Bu mesafe, kelimelerle doluydu. Odanın sessizliği, kapının kapanmasıyla daha da belirginleşti. Dışarıdaki dünya, ışıklarıyla ve gürültüsüyle geride kalmıştı artık. Perdelerin arasından süzülen şehir ışıkları, odanın içine yumuşak gölgeler düşürüyordu. Adam ona yaklaştı. Bu kez acele yoktu. Her hareket ölçülüydü. Sena başını kaldırdı. Maskelerin ardındaki bakışlar yeniden buluştu. Adam eliyle Sena'nın çenesine çok hafifçe dokundu; yüzünü yukarı kaldırır gibi değil, sadece orada olduğunu hatırlatır gibi.Öpüşme bu kez daha derindi. Daha uzun sürdü. Ama hâlâ kontrol vardı. Hâlâ bir sınır. Odanın sessizliği, nefeslerinin ritmiyle doldu. Dış dünya tamamen geride kalmıştı. Adam geri çekildi. Alnını Sena'nın alnına yasladı. "İstersen," dedi alçak bir sesle, "burada durabiliriz."Bu cümle, Sena'nın içini daha da ısıttı. Çünkü bir davetten çok, bir saygıydı.Sena cevap vermedi. Sadece elini adamın bileğine koydu. Hafifçe. Kararlı ama sakin.
Adam, Sena'nın karşısında durdu. Odanın loş ışıkları altında bir süre sessiz kaldılar. Müzik yoktu artık. Salonun uğultusu çok uzakta kalmıştı. Yalnızca odanın loş ışığı, pencerenin ardından sızan gece ve aralarında asılı duran o tuhaf, gerilimli beklenti vardı.Adam ilk hamleyi yaptı.Maskesinin lastiğini parmaklarının arasına aldı. Bir an durdu. Bu duraksama, tereddütten çok farkındalıktı. Sonra maskeyi yavaşça yüzünden çıkardı.Sena'nın nefesi kesildi.Gecenin başından beri zihninde şekillenen yüz... bu değildi. Daha sertti. Daha tanıdıktı. Ormanda karşılaştığı o bakış, balodaki sakin ses, açılış konuşmasını yapan adam... Hepsi bir anda üst üste geldi."Sen..." dedi istemsizce.Adam gözlerini ondan ayırmadı. "Evet," dedi sadece.Karşısında herkesi görmeyi bekleyebilirdi, o hariç herkesi. Adamlayken hissettiği yakınlık, o karşı koyulmaz çekim... Sena'ya bakan bir kedinin sahip olduğu güzellikteki yeşil gözleri karanlıkta parlıyordu. Derin bir nefes verip ellerini maskesine doğru götürdü.Sena kendi maskesini çıkardığında adamın yüzündeki ifade bir anlığına değişti. Şaşkınlık, çok kısa bir tereddüt ve ardından... kabulleniş. Gözleri Sena'nın yüzünde gezindi. Sanki onu gerçekten görüyordu ilk kez."Demek sendin," dedi alçak bir sesle.Bu cümlede ne suçlama vardı ne de pişmanlık. Daha çok, yerine oturan bir parçanın verdiği sessiz bir şaşkınlık.Aralarındaki mesafe bir anda farklılaştı. Maskeler varken mümkün olan anonimlik, yerini gerçekliğin ağırlığına bırakmıştı. Artık kaçacak bir gölge yoktu. İkisi de kim olduklarını biliyordu.Odanın içinde zaman ağırlaşmıştı. Maskeler, -biri siyah, diğeri beyaz- sehpanın üzerinde yan yana duruyordu; az önceye kadar sakladıkları her şeyi artık gereksiz kılan, sessiz tanıklar gibi.Adam, Sena'nın yüzüne baktı. Bu bakış, balodaki bakışlara benzemiyordu. Daha doğrudan. Daha tehlikeli. Daha sorumluluk alan bir bakıştı."Bir şey kaldı," dedi alçak bir sesle.Sena başını hafifçe eğdi. "Evet," dedi. "Kaldı."Aralarında küçük bir mesafe vardı. Ne geri çekilme, ne de acele. Adam elini yavaşça Sena'nın yüzüne doğru uzattı. Zarif ama nasırlı parmakları, onun yanağını buldu. Yüzünü okşayışı sakindi."Yavuz," dedi. İsmini söylerken sesi netti. Kaçamak değildi. Saklanmıyordu.Sena ismi dudaklarında tarttı. "Yavuz," diye tekrarladı. İsim, ormandaki sessizliği, balodaki konuşmayı, açılış konuşmasının tonunu bir araya getirdi. Yerine oturdu."Sena," dedi bu kez o. İsmini söylerken bakışlarını kaçırmadı.Sena gülümsedi. "Sena," diye onayladı. Kısa bir nefes aldı. İsimler paylaşıldığında, aralarındaki bağ daha gerçek bir hâl almıştı. Artık bu gece, yalnızca maskelerin ardında yaşanmış bir an değildi.Yavuz bir adım yaklaştı. Sena geri çekilmedi. Alnını Sena'nın alnına yasladı; bu temas, aceleci olmayan bir yakınlıktı."Bunu bilerek devam ediyoruz," dedi Yavuz. Sesi sakin ama ciddiydi."Evet," dedi Sena. "Bilerek."Bu kelimelerle birlikte aralarındaki gerilim yumuşadı. Yakınlık yeniden başladı; bu kez daha tanıdık, daha güvenli. Dokunuşlar yerli yerindeydi. Öpüşme, isimlerle birlikte başka bir derinlik kazanmıştı—daha yavaş, daha bilinçli.Gece, konuşmadan ilerledi. Şehrin ışıkları perdelerin arasından sızarken, isimler odanın içinde asılı kaldı. Maskeler unutulmuştu. Kimlikler açıktı.Sena bir adım geri çekilmedi. Yavuz ona yaklaştı. Bu kez öpüşme farklıydı. Maskelerin ardındaki o gizemli yakınlık gitmişti ama yerine daha gerçek, daha derin bir temas gelmişti. Dudaklar buluştuğunda, aralarındaki bağ daha bilinçliydi. Daha ağır. Daha net.Sena'nın eli Yavuz'un omzuna gitti. Yavuz'un eli beline. Dokunuşlar aceleci değildi. Her şey yavaş, yerli yerindeydi. Odanın içindeki ışık, ikisinin yüzünü yarı gölgede bırakıyordu.Şok geçmişti. Yerine, garip bir rahatlık çökmüştü. ***
Gece ilerlemişti; odanın içine sızan ay ışığı, döşeminin ince toz zerrelerinde parlıyordu. Masanın üzerindeki iki maske, sanki başka bir hayattan kalmış hatıralar gibiydi. Yavuz, Sena'nın yanından ayrılmadı. Aralarındaki sessizlik rahatsız edici değildi; aksine, günlerdir taşınan düşüncelerin, söylenmeyen cümlelerin sessizce yerini bulduğu bir boşluktu bu.Yavuz'un parmakları, Sena'nın sırtına dökülen saçlarının arasından geçti. Dokunuşu tereddütsüzdü ama hoyrat değildi; saçları, onun hakkında sorulmuş bir soruydu ve cevabı, parmak uçlarında çoktan şekillenmişti. Sena başını yavaşça çevirdi; göz göze geldiklerinde, aralarındaki mesafe sadece fiziksel değildi—ikisi de aynı anda geçmişlerinden bir adım uzaklaşmış gibiydi. Sena'nın geceden beri başındaki o asi tutamların arasında süzülen incili tokasını çıkartarak saçlarını serbest bıraktı. Yavuz'un parmakları Sena'nın sırtına dökülen dalgalı saçlarından geçti; her tel, Sena'nın ruhuna dair bir soruydu. Sena başını çevirdi. "Korkuyor musun?" diye sordu Yavuz alçak sesle. "Seninle değil," dedi Sena, gözleri ay ışığında parlayarak. Bu cevap, Yavuz'un içindeki son kilidi açtı. Başını eğerken dudaklarını Sena'nın boynuna gömdü – sıcak, nemli bir öpücük. Hırslı değildi bu; özensiz hiç değil. Yavaş ve arayışlıydı, Sena'nın tuzlu tenini yalayarak onu tanımaya, her santimini ezberlemeye çalışan bir merak. Sena hafifçe titredi; bu üşümekten değil, Yavuz'un nefesinin meme uçlarını sertleştiren sıcaklığından, omurgasından aşağı inen elektrik akımından kaynaklanıyordu. Elini Yavuz'un geniş göğsüne koydu; kalp atışı parmaklarının altında vahşi bir davul gibi çarpıyordu – adil, tutarlı, Sena'nınkine senkronize. Yavuz onu kendine çekti; elbisesinin fermuarını yavaşça indirdi. Sena'nın elbisesi bacaklarının dibine düştüğünde uçları sertleşmiş dolgun göğüsleri özgür kaldı. Beyaz zarif kilotunu indirdiğinde, bakire vajinası ilk kez açığa çıktı – pürüzsüz, daracık, ıslak dudakları hafifçe aralanmış, hiç dokunulmamış bir çiçek gibi. Yavuz nefesini tuttu: "Sen... bakire misin?" diye fısıldadı hayretle. Sena kızardı ama başını salladı, utangaç bir gülümsemeyle: "Evet... bu senin için bir sorun olur mu?"Bu itiraf ve soru Yavuz'u delirtti – onu sahiplenme arzusu katlandı. Sena da acemice harekete geçti, adamın üzerindeki gömleği çıkarışı aceleci değildi; her düğme bir dua gibi çözülüyordu, her kumaş katmanı yeni bir gerçeğin keşfiydi. Gömlek nihayet çıktığında parmakları Yavuz'un omuz hatlarını takip etti – sert kaslar, terle parlayan cilt. Göğsünden aşağı indi, karın kaslarını okşadı, sonra pantolonunun kemerine uzandı. Yavuz'un kalın aleti zaten kumaş pantolonun içinden kendisini belli ediyordu. Şişmiş, sertleşmiş zonkluyordu, kumaşı geriyordu. Fermuarı indirirken Sena'nın eli titredi hafifçe; onu avuçladığında sıcaklık avucunu yaktı. Bu bir keşif seyahatiydi: her iz, her damar, Yavuz'un yaşanmışlığını anlatıyordu – gücünü, açlığını. Sena eğildi, dilini başına değdirerek tadına baktı; tuzlu, erkeksi bir lezzet. Yavuz inledi, elleri saçlarında dolaştı ama zorlamadı – sadece yönlendirdi. İlk cinsel temasları, gece boyunca kurdukları samimiyetin zirvesiydi. Aceleci arzu değil, birbirlerini yeniden doğurma ritüeli. Yavuz, Sena'yı yatağa yatırdı, bacaklarını nazikçe ayırdı. Vajinası zaten ıslaktı, dudakları şişmiş ve davetkâr.Bir eli aşağıda ıslak vajinasını okşuyor, onu kendisi için hazırlıyordu. Vajinası kasılıyordu heyecandan ve Yavuz'un parmakları genç kızın, kızlık zarının etrafında dolanıyordu. Sanki ona sahip olmasını bu ince bir engel koruyabilirmiş gibi... "Yavaş olacağım," diye söz verdi Yavuz, vücudunu öpücükleriyle keşfe başladı. Yavaş ama emin şekilde aşağılarına indi. Dilini klitorisine değdirerek onu ıslattı. Sena inledi, sıvıları akmaya başladı – bakire bedeni hızla hazırlanıyordu. Aletinin gururlu başını, genç kızın temiz vajinasına dayadı, yavaşça içine girdi – santim santim, Sena'nın iç duvarlarını gererek. "Ahh... Yavuz..." diye inledi Sena, akmamış yaşlarla dolu gözleri ay ışığında parlayarak. Sena'nın gözleri fal taşı gibi açıldı: "Ahh... acıyor... ama durma!" Daracık girişi zorlandı, kızlık zarı yırtılırken hafif bir kan sızıntısı oldu – acıyla karışık zevk dalgası Sena'yı sardı. Yavuz tamamen gömüldüğünde durdu, Sena'nın alışmasını bekledi; iç duvarları onu sıkıca sarıyordu, bakire sıcaklığı inanılmazdı. Sonra ritme geçti – yavaş, derin vuruşlar. Sena'nın inlemeleri yükseldi: "Daha... oh Tanrım, doldur beni!" Yavuz genç kızın diri göğüslerini emdi, meme uçlarını dişleyerek çekiştirdi; diğer eliyle kalçalarını yoğurdu. Ritm ritme karıştı – Sena'nın nefesi hızlandı, kalçaları yukarı kalktı, Yavuz'un her itişine karşılık verdi. Hareketleri bilinçliydi: derin, yavaş vuruşlar, klitorisini parmaklarıyla daireler çizerek uyarırken. Orgazm yaklaştıkça Sena'nın inlemeleri yükseldi: "Daha derine... evet, tam orada!" Vücudu kasılmaya başladı, bakire vajinası kasılıp Yavuz'u sağmaya başladı, sıvıları akarak yatağı ıslattı. Çığlığı odada yankılandı. Yavuz da dayanamadı; içini sıcak menisiyle doldurdu. Yavuz'un ilk patlaması Sena'nın içini sıcak bir sel gibi doldurmuştu. Kalın, yapışkan menisi vajinasının derinliklerine akarken, Sena nefes nefese yatıyordu yatağın üzerinde. Vücudu titriyor, bacakları istemsizce kasılıyordu. Gözleri yarı kapalı, dudaklarından iniltiler dökülüyordu."Bitti... ahh, Yavuz... yeter," diye mırıldandı zayıf bir sesle, elleri göğsüne yaslanmış, sanki her şeyin sonu gelmiş gibi. Kalbi deli gibi atıyor, bedeni zevkin doruğundan yavaşça iniyordu. Zannediyordu ki bu fırtına diner, Yavuz da yorulmuştur artık.Ama Yavuz'un gözlerinde hâlâ o vahşi açlık parlıyordu. İçinde yıllardır zincire vurduğu bir şey serbest kalmıştı. Kalın aletı hâlâ Sena'nın daracık vajinasının içinde zonkluyordu, yarı sert halde bile onu doldurmaya yetiyordu. Nefes nefese eğildi Sena'nın üzerine, terli göğsü onun yumuşak göğüslerine değdi. "Bitti mi sandın bebeğim?" diye fısıldadı kulağına boğuk bir sesle, dişlerini hafifçe boynuna geçirdi. Elleri Sena'nın kalçalarını sıkıca kavradı, onu kendine daha da bastırdı. Hiçbir şey düşünmüyordu – korunma mı? Prezervatif mi? Hamile bırakma riski mi? Aklına bile gelmiyordu. Tek amacı, bu daracık, ıslak sıcaklığı sonsuza dek sahiplenmekti. Sena'nın vücudu onun içindi, her damla menisiyle işaretlenecekti.Sena'nın gözleri fal taşı gibi açıldı protesto etmek istercesine: "Yavuz... dur, içime boşaldın zaten... ya hamile kalırsam?" Ama sözleri yarım kaldı, çünkü Yavuz kalçalarını kaldırıp sertçe bastırdı tekrar. Aleti yeniden taş gibi sertleşmişti, Sena'nın kaygan vajinasını zorlayarak derinlere gömüldü. "Sus ve hisset," diye homurdandı, ritmi hızlandırarak pompalamaya başladı. Her itişte şapırtılı sesler odada yankılandı – Sena'nın vajinası kendi menisiyle kayganlaşmış, onu kolayca yutuyordu. Yavuz'un topları Sena'nın kalçalarına çarpıyor, kalın damarlı şaftı klitorisini ezercesine sürtünüyordu.Sena çırpınmaya çalıştı önce, elleri Yavuz'un sırtını tırmaladı. Ama zevk dalgaları yeniden vücudunu sardı. "Ahh... Tanrım... yapma... ama... ohhh!" İnlemeleri karıştı zevkle acıya. Yavuz'un hızı artıyordu; bir eli Sena'nın bir göğsünü avuçlayıp emiyor, meme ucunu dişliyerek çekiştiriyordu. Diğeriyle kalçalarını ayırıp parmağını arkadan soktu, prostatını değil ama Sena'nın dar gıdıklayan deliğini uyararak onu çıldırtıyordu. "Seni hamile bırakacağım," diye mırıldandı farkında olmadan, ama bu düşünce onu daha da azdırdı. Her vuruşta yeni meniler fışkırıyordu içinden, ama durmuyordu – dölleri Sena'nın yumurtalıklarına ulaşsın diye daha derine, daha sert bastırıyordu.Sena'nın bedeni ihanet etti; bacakları Yavuz'un beline dolandı, kalçaları ona doğru kalktı. Orgazmı bir tsunami gibi vurdu – vajinası kasılıp Yavuz'un aletini sıkıştırdı, sıvıları fışkırdı. "Evet... doldur beni... ahhh!" diye haykırdı, aklı başından gitmişti. Yavuz son bir kez bütün gücüyle gömüldü, ikinci boşalmayı da içini taşırarak bıraktı. İkisi de ter içinde, yapış yapış yığıldı. Yavuz'un menisi Sena'nın vajinasından taşıyor, bacak aralarından sızıyordu – hamilelik tohumları, korunmasız bir gecenin meyvesi olarak. Bitkinlikle sarıldılar. Yavuz, genç kızın terden ıslanmış saçlarını okşadı. Bitkinlik vücutlarını sararken huzur doldu odaya. Yavuz, Sena'nın saçlarını okşadı, boynunu öptü. Bu an geçiciydi evet, ama acıtmadı – aksine, sonsuzluğun bir parçası gibiydi. Ay ışığı altında sarıldılar, bedenleri terli ve yapışkan, ruhları iç içe. Gece daha bitmemişti; arzu yeniden uyanacaktı... *** Sabah, güneş odaya gürültüyle girmedi. Ne aceleciydi ne de yumuşak; perdelerin arasından süzülen soluk gün ışığı, gecenin bıraktığı izleri saklamaya niyetli değildi. Işık, önce duvara dokundu. Sonra yatağın kenarına. En son yüzlere ulaştı. Gecenin izleri, hiçbir şey saklamadan ortadaydı; kırışmış çarşaflar, yarım bırakılmış bir kadeh, sandalyeye asılmış ceket. Her şey, aceleyle değil ama dürüstçe ortaya çıkmıştı. Sena önce gözlerini açtı. Tavanı tanıyamadı. Birkaç saniye boyunca nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Başının içinde hafif bir ağırlık vardı; alkolün geride bıraktığı o donukluk... Ama asıl ağırlık, bedeninde değil, göğsünün ortasındaydı. İlk fark ettiği şey sessizlik oldu. Ne müzik vardı, ne geceye ait o yoğun uğultu. Sadece nefes. Yanındaki nefes.Yanındaki nefesi fark ettiğinde doğrulmadı. Sadece baktı. Yavuz, sırtı ona dönük şekilde yatıyordu. Omuzları gevşemişti; gecenin aksine savunmasız görünüyordu. Dün geceki sertliğiyle tanıdığı adam, sabahın ışığında daha insaniydi. Daha... gerçek.O an, gece bir bütün hâlinde geri geldi Sena'nın zihnine. Parça parça değil. Dağınık değil. Yoğun.Kontrolsüz.Sınırların silindiği bir akış gibi. Ve ardından gelen o fark ediş. Sena yutkundu.Gecenin sarhoş cesaretiyle alınmış kararlar, sabahları her zaman daha ağır gelirdi. Bu, pişmanlık değildi. Ama hafiflik de değildi. Daha çok, geri dönüşü olmayan bir eşiğin fark edilmesi gibiydi.Yavaşça doğruldu.Üzerine genç adımın dün tutkuyla düğmelerini çözdüğü gömledi geçirdi. Hareketlerini olabildiğince sessiz tuttu. Yavuz kıpırdamadı. Ama uyanık olup olmadığını da kestiremiyordu.Pencereye doğru yürüdü. Camı araladı. Camdan giren hava, gecenin ağır sıcaklığını dağıtıyordu ama içindeki ağırlığı hafifletmeye yetmiyordu. Gözlerini dışarıya dikti. Ağaçlar sabah rüzgârıyla hafifçe sallanıyor, otelin bahçesinde birkaç görevli sessizce dolaşıyordu. Hayat, hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordu.Oysa onun için bir şeyler olmuştu. Soğuk hava yüzüne çarptıkça rahatladı. Yavuz'un arkasından gelen yatakta doğrulma seslerini duydu. Kendisine baktığını hissetti ama dönmedi. Aralarındaki mesafe, geceye kıyasla daha belirgindi şimdi. Görünmez ama bilinçli bir boşluk vardı. "Erken," dedi Yavuz.Sesi uykulu ama sakindi. Sena sonunda onunla yüzleşmek için döndü. Yavuz doğrulmuş, dirseğiyle yatağa yaslanmıştı. Gözleri açıktı. Kaçamak bakmıyordu. Ama derin de bakmıyordu."Uyanıktın," dedi Sena."Bir süredir," dedi Yavuz."Başın ağrıyor mu?" diye sordu Yavuz.Sena omuz silkti. "Biraz," dedi. "Ama geçer." Bu, sadece baş ağrısı için söylenmiş bir cümle değildi. İkisi de bunu biliyordu. Aralarında kısa bir sessizlik oldu. Bu sessizlik, gecedekinden çok farklıydı. Şimdi kelimeler gerekiyordu. Ama hangileri? Yavuz ayağa kalktı. Üzerine dün gece bir kenarı fırlattığı siyah boxerını giydi. Odanın içinde dolaşırken, sanki mesafeyi yeniden kuruyordu. Sena bunu hissetti. Yavuz pencereye, genç kadının yanına doğru yaklaştı. Dışarı baktı. Bir süre dışarıyı izlediler. Yavuz'un çenesinin sıkıldığını, sonra gevşediğini gördü Sena. Adam, bir şeyle mücadele ediyordu. Ama bu mücadelede ona bir rol düşmediğini de hissediyordu. Yavuz ilk kez bakışlarını kaçırdı. Elini yüzünden geçirdi. Bu hareket, Sena'nın gözünden kaçmadı. Kontrolü elinde tutan adamın, küçük bir çatlağıydı bu."Dün gece..." dedi Sena, cümleyi tamamlamadı.Yavuz başını salladı. "Evet. Biliyorum." Ne savunma vardı sesinde, ne açıklama. Kabul vardı. Ama sahiplenme yoktu. "Ben," dedi sonra, duraksayarak, "bu kadar... kontrolsüz olmam."Kelimeyi seçerken zorlandığı belliydi.Sena başını hafifçe yana çevirdi. Yavuz'un yüzüne baktı. Sertliğiyle tanıdığı adam, sabahın ışığında daha çizgili görünüyordu. Gözlerinin altında belli belirsiz bir yorgunluk vardı. Bu, uykusuzluktan çok, zihinsel bir ağırlığın iziydi."Bunu bir özür gibi mi anlamalıyım, yoksa bir açıklama mı?" diye sordu Sena sakin bir sesle. Ama içinde fırtınalar kopuyordu.Yavuz ilk kez doğrudan ona baktı. "İkisi de değil," dedi. "Daha çok... kendime." Bu cevap Sena'nın içini beklediğinden daha çok burktu. Çünkü Yavuz'un mücadelesinin onunla değil, kendisiyle olduğunu fark ediyordu. Ve bu, çözmesi daha zor bir şeydi.Sena yatağın kenarına oturdu. Parmaklarını dizlerinin üzerinde birleştirdi. "Ben de böyle geceler yaşamam," dedi. "Ama yaşadım."Yavuz başını salladı. "Biliyorum."Bir süre sessiz kaldılar. Bu sessizlik, gecedeki gibi yumuşak değildi. Daha ağırdı. Sorumluluk taşıyordu. Söylenmeyen sorularla doluydu.Bu bir başlangıç mıydı? Yoksa sadece bir sapma mı?Yavuz, yatağın karşısındaki sandalyeye oturdu. Elleri dizlerinin üzerindeydi. Bu duruş, onun kendini toplama biçimiydi. Askerî bir disiplin kalıntısı gibi."Şunu bilmeni istiyorum," dedi sonunda. "Bu geceyi... küçümsemiyorum."Sena başını kaldırdı. "Peki nereye koyuyorsun?" diye sordu.Yavuz bir an sustu. "Henüz bilmiyorum."Bu dürüstlük, Sena'nın kalbinde garip bir yankı yaptı. Net bir cevap almamak can yakıcıydı ama belirsizliğin inkâr edilmemesi de bir tür saygıydı.Sena derin bir nefes aldı. "Benim için de kolay değil," dedi. "Ama bu sabah, dün geceden daha gerçek."Yavuz'un bakışları yumuşadı. Çok kısa bir an için, geceden kalan bir sıcaklık yüzüne yansıdı. Ama hemen ardından geri çekildi. Kendisini dizginledi."Bugün," dedi, sesi yeniden daha kontrollüydü, "balonun etkisi dağılacak. Alkol gidecek. Gerçekler kalacak. Günü yaşayacağız. Sonrasına sonra bakarız. ""Ve?" dedi Sena."Ve o zaman," dedi Yavuz, "ne hissettiğimizi daha net göreceğiz."Bu cümlede bir vaat yoktu. Ama tamamen kaçış da değildi. Arada bir yerdeydi. Yavuz'un bildiği tek güvenli alan. Sena bunu anladı. Ama o an için, yeterliydi. Oda, gecenin izlerini taşıyordu. Ama sabah, her şeyi yeniden adlandırmaya gelmişti.Sena ayağa kalktı. Hazırlanırken, ikisi de konuşmadı. Kıyafetlerin sesi, odadaki tek hareketti. Her düğme, her fermuar; gecenin üstüne çekilen ince bir çizgi gibiydi. Üzerine dün gece giydiği kıyafetlerini özensizce geçirdi. Odanın içinde dolaşırken, her adımı bilinçliydi. Panik yoktu. Acele yoktu. Sadece kabulleniş vardı. Sena kapıya yöneldiğinde durdu. "Bu sabah," dedi, "her şeyi açıklamak zorunda değiliz." Yavuz cevap vermedi hemen. Sonra başını kaldırdı. "Hayır," dedi. "Değiliz." Yavuz başını kaldırdı. Bu bir rahatlama değildi. Bir erteleme de değildi. Daha çok zamana bırakmaydı. Sena kapıyı açtı. Koridorun sessizliği içeri doldu. Bir an daha durdu. Sonra çıktı. Kapı kapandığında, oda yeniden sessizliğe gömüldü. Yavuz odada yalnız kaldı. Sabah ışığı artık tamamen yerleşmişti. Ve Yavuz, ilk kez uzun zamandır yaptığı bir şeyi yaptı: Kaçmadı. Ama kalmaya da cesaret edemedi. Sadece düşündü. Ve uzun zamandır ilk kez, bir gecenin izlerini silmek istemedi.