Giriş

Hayatım boyunca yalnız olduğumu düşündüm. Sanki gölgem dışında kimse yoktu yanımda. Ve elbette, beni asla terk etmeyen kabuslarım…
Kabuslarım. Onlar, korkum ve huzurum, acım ve kaçışım olmuştu. Her gece, yeniden onları görecek olmanın endişesiyle ağlardım. Ama bir yandan da, bana en yakın olanlar onlardı. Gözlerimdeki parıltıyı çalmış, geçmişin karanlık hatıralarını hepsi birden taşıyordu.

Belki de benden bir şey bekliyorlardı. O geceyi unutmadığım sürece, peşimi bırakmayacaklardı… Belki de intikam peşindeydiler.

En büyük kararım, o şehirden kaçmaktı. Peki, bu kabuslarımı da ardımda bırakabilecek miydim?

Ne kadar güzel görünüyordu her şey; kabuslarımın, korkularımın, kırgınlıklarımın, bana inanmayan insanların arasından sıyrıldım ve kurtuldum.

Ama bir şeyler eksikti.

Çünkü ben, o geceden gerçekten kaçtığımı sanırken, aslında o geceye doğru bir adım daha atıyordum. Kabus sanki şimdi başlıyordu; ve gerçeğin sert dalgası, her şeyin iç yüzünü yavaşça ortaya çıkarıyordu.

✩☆✩

Selamm, yazarlık hayallerime ilk adımı atarak aklımda ki kurguyu yazıyorum. Umarım beğenirsiniz, yavaş yavaş ilerliyorum. Desteklerseniz çok sevinirim.

İnstagram hesabım; kitaplarbebitolarım

Çok teşekkür ederim ❀