5Bölüm AŞIK MIYIM BEN?

Güneşin sıcak dalgalarıyla uyandım. Kalkmaya çalıştım ama kalkamıyordum. Neden? Sanki.... Sanki biri bana bir şey vermiş gibi hissediyordum. Dışardaki korumalara seslenmeye çalıştım. Ama ağzımı oynatamıyordum. Ne olmuştu bana? Bir anda çığlık atmak geldi aklıma ve çığlık atmaya başladım.
"AAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHH"
Boğazım öyle bir acıyordu ki fısıldayarak konuşuyordum. Korumalar beni fark etmiş olacak ki
"Luna hanım! İyi misiniz? Luna hanıım!! Beni duyuyor musunuz? Bakın içeri giriyoruz" derken kapının açılma sesini duydum. Sonra ise 2-3 takım elbiseli adam içeri girdi.
"LUNA HANIMM!!! İYİ MİSİNİZ?!DURUN HEMEN BAY ALEX'İ ARIYORUZ SAKİN OLUN LÜTFEN!!" Sonra kapıdan çıktı telefonla konuşarak. İçeriye sesi geliyordu. Diğer adamlar ise odama girmemişti. Heralde Alex izin vermemişti yani ben öyle düşünüyorum.
"Bay Alex Luna hanıma bir şey olmuş... Bizde bilmiyoruz ... Çığlıkları gelince içeri geldik efendim ... Konuşamıyor ve hareket etmiyor çığlıklarıda zarzor çıkardığını düşünüyoruz... Tamam efendim... Bekliyoruz"dedi dışardaki korumalardan telefonla konuşanı
Kendimi çok yorgun hissediyordum. Boğazım yırtıldığımdan dolayı boğazım ağrıyordu. Ben nasıl böyle oldum? Dün yanlış bir şeyde yememiş içmemiştim. 5dk sonra kapı vurulmaya başladı ve kapı açıldı. İçeride yine suikastçının adımları yankılandı. Sonrada odamın kapısı açıldı. Alex gelmişti. Sabahtan dolayı saçları dağılmıştı. Üstüde aynı şekilde. Yanıma geldi
"Luna! Luna beni duyuyor musun?"
"E-evet Alex a-ama kendimi çok yorgun hissediyorum bana yardım et" yarı baygın bir şekilde fısıldayarak. O sırada Alex beni kucağına aldı.
"Tamam sakin ol gecem sakin ol. Seni şimdi hastaneye götürücem tamam mı? Kendini yorma lütfen. Bak şimdi gidiyoruz" diye sakinleştirmeye çalışıyordu. Ben sakindim zaten.
Arabaya bindik. Bir eliyle elimi tuttuyor diğer eliyle ise direksiyonu tutuyordu. Onun Babacan tavrı çok tatlıydı. Gülümsemeye çalışarak
"Hadi ama yapma böyle" boğazım hala acıyordu. Sesim fısıltı şeklinde çıkıyordu. Bu yandanda bilincimin gitmemesi için kendimi zor tutuyordum. Bilincimi elimde tutamayacağımı anlayınca
"Alex bilincim gidiyor" diye fısıldadım
"Hayır Luna sakın bak bilincini kaybetme tamam mı sakın"
"Ama gidiy-"derken bilincimi kaybettim gözlerim kapanıyordu. Alex birşeyler diyordu ama duymuyordum. En sonunda Karanlık ile karşılaştım ve sessizlik ile....

ALEX WİLDER'IN AĞZINDAN

O an korumalarımdan birisinin beni aramasını ve Luna birşey olduğunu söylemesi beni delirtmiş,resmen çılgına dönmüştüm. Araba sürerken bile ellerim titriyordu. Kendimi duvardan duvara atmak, direksiyonu kırmak istiyordum.
Hızla luna'nın evini önüne geldiğimde bana dokunanın canını sıkacaktım. Sonunda kata ulaşıp içeri girdim. Ne ara buraya gelmiştim anlamamıştım. Koşarak odasına girdim ve onu gördüm... Bitmiş,tükenmiş ve yorgun mavi gözlerini gördüm. Hemen yanına ilerledim.
"Luna Luna beni duyuyor musun?"
"E-evet a-ama kendimi çok yorgun hissediyorum bana yardım et"diye yarım baygınlık ile konuşurken içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Hemen kucağıma aldım
"Tamam gecem sakin ol. Seni şimdi hastaneye götürücem tamam mı? Kendini yorma lütfen. Bak şimdi gidiyoruz" diye sakinleştirmeye çalıştım. Hızla aşağı indim ve onu arabaya bindirdim. Hızla sürmeye başladım. Bir elimle elini tutuyor diğer elimle ise direksiyonu tutuyordum. Bu anda onun fısıldadığını duydum.
"Alex bilincimi kaybediyorum" işte korktuğum buydu
"Sakın bak bilincini kaybetme tamam mı Luna sakın" dedim sakin kalmaya çalışarak
"Ama gidiy-"aha al işte!
"Siktir! Hayır bak Luna sakın bak hayır Luna yapma" dedim ama o çoktan bilincini kaybetmişti zaten.
Gaza daha fazla bastım. Yollar bana çok uzun geliyordu. Ama sonunda vardım. Lunayı kucağıma alarak acil serviste bağırmaya başladım
"LÜTFEN YARDIM EDİN ARKADAŞIM BAYILDI. BAKAN BİRİ YOK MU? ACİL BİRİ BURAYA BAKSIN" sonunda bir doktor koşarak sedyeyle geldi. Onu yatağa koydum. Birkaç doktorda geldiler. Önce acil serviste olan bir yere gittiler. Kan aldılar sonra değerleri görmeden ameliyata aldılar. Neden hemen şimdi aldılar? Hemde kan sonucu çıkmadan. Ama Lunanın yüzü şimdiden sapsarı olmuştu. Kendi kendime "hassiktir"dedim ve beklemeye başladım.
DEVAM EDECEKTİR...