Bölüm 5

BÖLÜM 5: KİLİTLİ KADER
Çıtırtılar yaklaştıkça, ağaçların gölgeleri uzayarak devasa pençelere dönüşüyordu. Emin, kalbinin göğüs kafesini yırtacak gibi çarptığını hissederek demir kapıya doğru koşmaya başladı. Çamurlu toprağa bata çıka, nefes nefese kapının önüne ulaştı.
Elindeki paslı anahtarı titreyen parmaklarıyla devasa deliğe doğru uzattı. Arkasından gelen fısıltılar artık birer haykırışa dönüşmüştü; gölgeler tam arkasındaydı, soğuk nefeslerini ensesinde hissedebiliyordu. Anahtarı deliğe soktu ve var gücüyle çevirdi.
Kulakları tırmalayan eski bir dişli çark sesiyle birlikte kapı milim milim açılmaya başladı. Ancak tam o sırada, simsiyah, dumandan bir el Emin’in omzuna kapandı. Vücudu baştan aşağı buz kesti, hareket edemedi. Gölge onu karanlığın içine geri çekmeye çalışırken, Emin açılan kapının ardındaki boşluğa baktı.
Kapının arkasında, ne bir orman ne de bir şehir vardı. Orada, havada asılı duran ve sonsuz bir boşluğa doğru uzanan parıl parıl parlayan yeşil raylar uzanıyordu. Ve o rayların üzerinde, bu sefer havayı yırtarak onlara doğru son hızla yaklaşan, farları kan kırmızısı yanan başka bir tren geliyordu.
Emin, omzundaki acıyla haykırarak kendini son bir hamleyle kapının ardındaki o yeşil rayların üzerine doğru fırlattı. Demir kapı arkasından büyük bir gürültüyle kapandı ve gölgenin çığlığı karanlıkta kesildi. Ama şimdi, üzerindeki kırmızı farlı trenle baş başaydı...