SİHİRLİ LABİRENT VE İHANETİN İZLERİ

3. BÖLÜM: SİHİRLİ LABİRENT VE İHANETİN İZLERİ
Ağaçların iki yana çekilmesiyle ortaya çıkan geçit, nemli ve küf kokulu bir mağaranın derinliklerine doğru uzanıyordu. Mistik saatin yaydığı mavi ışık, taş duvarlara kazınmış kadim tasvirleri aydınlatırken; ikizler kılıçları kınından çekilmiş hâlde Mina'nın arkasından ilerliyordu.
Siyah at, dar patikadan geçerken huzursuzca kişnedi. Beyaz-gri benekli dişil kurt ise burnunu yere yakın tutarak önden gidiyor, en ufak bir kokuyu kaçırmamak için kulaklarını dikiyordu. Şalının altından çevreyi dikkatle süzen Mina, saatin üzerindeki ibrenin kendi etrafında çılgınca dönmeye başladığını fark etti.
"Burası düşündüğümüzden de karmaşık," dedi Kaelen, duvarlardaki garip simgeleri incelerken. "İmparatorluk arşivlerindeki haritalar bu mağaradan bahsetmiyordu."
Aren hafifçe kıkırdadı: "Çünkü haritayı tersten tutuyordun Kaelen."
"Hiç sırası değil Aren!"
Mina gözlerini devirerek ikiliye döndü. "İkiniz tartışmayı kesmezseniz, bu mağaradan sağ çıkamayacağız. Bakın, zemin sıradan bir taş değil."
Saatin ışığını yere doğru tuttuğunda, üzerinde yürümekte oldukları taşların devasa bir mekanizmanın parçaları olduğunu gördüler. Her adımda zemin hafifçe esniyor, derinlerden çark sesleri geliyordu.
Tam o sırada, mağaranın tavanından karanlık gölgeler süzülmeye başladı. Bunlar sıradan yaratıklar değil, ormanın lanetinden beslenen gölge canavarlarıydı.
Tepelerindeki altın başlı kartal, mağaranın yüksek tavanında keskin bir çığlık atarak gölgelerden birine doğru dalışa geçti. Dişil kurt ileri fırlayıp ilk gölgeyi pençeleriyle dağıttı. Mina’nın pelerininin arkasında gizlenen üç renkli tatlı kedi bile tıslayarak patilerini hazırladı.
Kaelen ve Aren sırt sırta vererek kılıçlarıyla gölgeleri püskürtmeye çalıştılar. Ancak kılıç darbeleri gölgelerin içinden geçip gidiyor, hiçbir zarar vermiyordu.
"Fiziksel saldırılar işe yaramıyor!" diye bağırdı Aren, kılıcını savururken.
Mina sakinliğini korudu. Mistik saatin camına parmağıyla hafifçe dokundu. Hocasının ona öğrettiği dersleri düşündü: "Karanlık, var olan bir şey değildir Mina; sadece ışığın yokluğudur. Işığı yönetmeyi öğrenirsen, gölgeler sana boyun eğer."
Mina saatin üzerindeki küçük tuşa basıp mavi ışığı bir mercek gibi odakladı. Saatin ışığı keskin bir fener huzmesine dönüştü ve gölgelere doğru yansıdı. Işığın temas ettiği her gölge yaratığı, çığlıklar atarak buharlaştı ve yok oldu.
İkizler şaşkınlıkla Mina’ya baktı.
"Sen... Sen sadece derslerine çalışan bir öğrenci olamazsın," dedi Kaelen hayretle. "O saatin gücünü yönlendirmek yıllarca büyü eğitimi gerektirir."
Mina, saati tekrar avucunun içine alırken soğukkanlı bir ifadeyle cevap verdi: "Hocam bana sadece saati kullanmayı değil, onunla düşünmeyi de öğretti. Ama beni asıl düşündüren şey, saatin içindeki bu özel düzenek..."
Mina saatin arkasındaki gizli bölmeyi açtı ve küçük bir simgeyi ikizlere gösterdi. Bu, Hocasının kişisel mühürüydü; fakat altında İmparatorluk İsyancıları'nın gizli damgası kazınmıştı.
Aren’in yüzü soldu. "Bu... Bu imkansız. Hocan, İmparatorluk sarayının en güvenilir bilginiydi!"
"Görünüşe göre güven tamamen bir illüzyonmuş," dedi Mina gözlerinde beliren buruk bir gölgeyle. "Hocam bana bu saati bir ödül olarak vermedi. Beni bu ormana, bu mühürleri açmam için bir piyon olarak gönderdi."
Mağaranın sonuna ulaştıklarında karşılarına devasa bir portal çıktı. Portalın üzerinde 5 farklı kilit yuvası vardı ve ilk kilit, Mina’nın saatiyle uyuşuyordu.
İlk kitabın kaderini belirleyecek olan büyük savaş ve ihanetin perdesi henüz yeni aralanıyordu...