“Vatan Gülüşlüm”

Ben seni öyle bir sevdim ki,
Adını anarken bile susmayı öğrendim.
Ne dilime yakıştın,
Ne de kaderime…
Ama gönlüme en çok sen yakıştın,
Vatan gibi,
Toprak gibi,
Sonsuz ve dokunulmaz…

Sen bana yasaktın,
Tıpkı bayrağa dokunur gibi,
Yüreğimi titretendin.
Sana sarılmak,
Sırtıma memleketi almak gibiydi;
Ağırdı, yakışırdı,
Ama görünmezdi.

Köy yollarında yürür gibi sevmiştim seni…
Çamura bata çıka,
Yorula dinlene…
Bir yanım Anadolu’ydu,
Bir yanım yasaktın.
Ve her gece,
Adını duaların arasına serpiştirip utanarak sevdim seni.

Sen hiç bilmedin…
Ama ben seni,
Asker postalı kadar gururla,
Türkü kadar hüzünle taşıdım.
Sana baktıkça bir ülkeyi sever gibiydim.
O yüzden sustum hep…
Çünkü seni severken bir vatan gibi,
Bir millet gibi…

Şimdi hangi dağın yamacında isen,
Bir rüzgâr geçer de tenine dokunursa,
Bilir misin,
Benim yüreğimden geçmiştir o.