“Hasretin Adını Sen Koy”

Ben adını andıkça,
Dudaklarımda değil,
Yüreğimin kıyısında yanıyor ismin…
Bir dua gibi başlıyorum sana her gece,
Ve her gece, sensiz bitiyor sabahlarım.

Sensizlik mi zor,
Yoksa hasretine alışmak mı?
Bilmiyorum…
Ama bildiğim tek şey;
İçimde kocaman bir yangınla yaşıyorum seni.

Bir gölge gibi geçiyorsun önümden,
Konuşmuyorsun,
Bakmıyorsun bile belki…
Ama ben her bakışsızlığında
Daha çok özlüyorum seni.

Bir duvarın arkasından seslenir gibi,
Yasak bir pencereden bakar gibi,
Seni sadece içimde yaşamak düşüyor bana.

Adını kimseye söylemiyorum,
Çünkü söylesem,
Sana olan bu hasret
Kalbimden taşar da
Sen bile duymuş olursun korkarım.

Sen şarkılarını okurken,
Ben gözlerimi kaçırıyorum.
Çünkü bilsen,
Şarkı değil, hasret okuyorsun bana.

Bir viski koyuyorum kendime,
İkincisini sana…
Ama sen yoksun.
Hep aynı masa, hep aynı suskunluk,
Ve hep aynı özlemle
Yaşıyorum seni.

Ne zaman geçer bu hasret bilmiyorum.
Geçsin de istemiyorum aslında.
Çünkü seni özlemek…
Seni sevmek gibi biraz.
Ve seni sevmek,
Beni hayatta tutan tek şey belki de…