“Ben Seni”

ben seni
Yusuf hayaloğlu dinlerken sevdim…
içim acıya acıya,
göğsümde sabaha kadar
bir yangınla yaşarken.
bir dubleye sığmayan gecelerin
tam ortasında sevdim ben seni.
boğazıma oturmuş bir cümle gibi,
söyleyemedim.

ben seni
Özdemir asaf okurken sevdim…
bir kelimenin bin susuşa bedel olduğunu
ilk kez sende anladım.
sen bilmedin,
ama ben her mısrada sana vardım.

ben seni
kalabalıkların içinde yalnızken sevdim,
rakı masasının tam kenarında,
gözüm seni ararken,
sözüm başka birine değmesin diye sustum.

ben seni
adını anmadan sanadualar ederken sevdim…bilmeden bil istedim,
anlamadan anla…
bir tek bakışına tüm ömrümü
adak diye bağladım.

ben seni
gizlice sevdim.
belki hiç sevmedin beni,
ama ben seni
her şeyin yetmediği bir yerde,
hiçbir şeye rağmen
çırılçıplak yüreğimle sevdim.