Bölümler 2Şu an: Bölüm 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
O gün hayatımda ilk kez bir şeyin gerçekten geri gelmeyeceğini anladım.
İnsan bazen birinin yokluğuna alışabileceğini sanıyor. Sesini duymamaya, kapının açılmasını beklememeye, telefonun diğer ucunda o tanıdık sesi aramamaya…
Ama alışmak dedikleri şey, sanırım yalnızca yokluğunla yaşamayı öğrenmekmiş.
Oysa ben yaşamayı değil, sadece günleri bitirmeyi öğrenmiştim.
Sabahları uyanıyor, perdeleri açıyor, kahvemi hazırlıyor ve hiçbir şey olmamış gibi hayata karışıyordum. İnsanların en iyi yaptığı şeylerden biri buydu zaten: İçinde fırtınalar koparken dışarıya güneşli bir hava göstermek.
Ta ki o güne kadar..
Yine sıradan bir güne uyanırken, o gün yapacaklarımı zihnimde sıraladım.
Anneme ve babama güzel bir kahvaltı hazırlayacak, kendime bir kahve yapacak, giyinip işe gidecektim.
Oldum olası kahvaltı yapmayı sevmezdim. Ama ailemi kahvaltısız bırakmaya da gönlüm razı olmazdı.
Yataktan kalkıp banyodaki rutin işlerimi hallettikten sonra mutfağa geçtim. Kahvaltıyı hazırlamaya koyuldum. Her şey hazır olduğunda kendime de bir kahve yaptım ve ailemi uyandırmak için odalarına doğru ilerledim.
O sabah da her şey her zamanki gibiydi. En azından ben öyle sanıyordum.
— Anne, baba! Uyanın, kahvaltı saati!
diye seslendim.
Babamdan gelen birkaç homurdanma sesiyle kendi kendime gülümseyerek mutfağa doğru ilerledim. Aradan beş dakika geçtikten sonra annemle babamın mutfağa geldiğini gördüm.
— Günaydın prensesim.
Diyerek alnıma bir öpücük konduran babama gülümseyerek sarıldım.
— Günaydın babacığım.
— Her sabah bize kahvaltı hazırlamana gerek yok güzel kızım. Zaten işten çok yorgun geliyorsun.
Tam cevap verecekken annem devreye girdi. Yanıma yaklaşıp yanağıma bir öpücük kondurdu.
— Günaydın kızım. Baban haklı, her sabah bu kadar uğraşmana gerek yok. Bunu ben yapabilirim, biliyorsun.
— Anne, size kahvaltı hazırlamak beni asla yoran bir iş değil. Aksine, bundan çok mutluyum.
Artık yaşlanıyorlardı ve bunu kabullenmek benim için oldukça zor, hatta üzücüydü. Zamanın onları da yavaş yavaş değiştirdiğini görmek içimi burkuyordu. Bu yüzden elimden geldiğince onları yormamaya, rahat ettirmeye çalışıyordum.
Babam başını iki yana sallayarak onaylamaz bir tavırla homurdanmaya devam etti.
— Ne dersek diyelim, sen yine bildiğini okuyacaksın, dedi.
Annem ise babama sevgi dolu gözlerle bakarak araya girdi.
— Aman Kazım, rahat bırak kızı. Bunu yapmaktan mutlu oluyorsa onu mutlu etmek bizi de mutlu eder.
Gözlerim ikisinin arasında gidip gelirken gülümsüyordum. Sevgi dolu bir evde büyüdüğüm için kendimi dünyanın en şanslı çocuklarından biri sayıyordum.
Kahvemden bir yudum alırken babam yeniden söze girdi.
— Doğru dürüst kahvaltı bile yapmazken nasıl bu kadar enerjik olabiliyorsun, anlayamıyorum. Otursana kızım, iki lokma bir şey ye.
— Kazım, yapma. Asya’nın kahvaltı etmeyi sevmediğini biliyorsun. Her sabah bu konuda söylenmekten vazgeç artık. Kızımız zaten yeterince sağlıklı besleniyor.
— Ama…
Babam devam edecekken annemin tek bir bakışıyla sustu. Her sabah kahvaltı yapmadığım için söylenirdi zaten. Artık babamla bu konuyu tartışmayı çoktan bırakmıştım.
Saatime göz attım. İşe gitme vaktim yaklaşıyordu. Ağzıma bir zeytin atıp masadan kalktım.
— İşe gitme saatim yaklaşıyor, hazırlanmam lazım. Siz kahvaltınıza devam edin. Afiyet olsun.
Diyerek odama doğru ilerledim.
Odama gelip hızlıca hazırlanıp ağzımda siyah bir lastik tokayla saçımı toplamaya çalışarak yürümeye başladım. Saçımı topladıktan sonra annemle babama seslendim
-Biraz daha oyalanırsam geç kalacağım sizi seviyorum dedim.
Çantamı omzuma asıp odadan çıktım. Annem mutfaktan seslenerek kendine dikkat etmemi, babam ise kahvaltı etmeden evden çıkmamamı tembihledi.
İkisine de gülümseyerek karşılık verdim.
O sabah her şey o kadar sıradandı ki… Birkaç saat sonra hayatımın en büyük tesadüfüyle karşılaşacağımı bilseydim, bu kadar rahat olabilir miydim bilmiyorum.
Ama insan zamanın neler getireceğini önceden bilemiyor.
Anahtarımı çevirdim ve yeni bir güne doğru yürümeye başladım.
Henüz bilmiyordum; o gün karşılaşacağım insanlar, geçmişimden habersiz yaşadığım bütün hayatımı değiştirecekti.
Bölüm etkileşimi
