Yedinci Sandalye

Odadaki hava bir anda ağırlaştı.
Altı kardeş, kapının yanında duran kişiye bakıyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Kişi yavaşça öne çıktı.
Yüzünde maske vardı.
Arya'nın gözleri maskeye takıldı.
«"Sen..."»
Kişi başını hafifçe eğdi.
«"Beni gerçekten hatırlamadın mı?"»
Arya cevap veremedi.
İçinde garip bir his vardı.
Sanki bu sesi daha önce binlerce kez duymuştu.
Ama nerede?
Aras öne geçti.
«"Maskeni çıkar."»
Kişi kıpırdamadı.
«"Önce Arya hatırlamalı."»
Kaan sinirlendi.
«"Ona ne yaptığınızı yeterince yaşadı!"»
Kişi Kaan'a baktı.
«"Ben ona hiçbir şey yapmadım."»
Mert araya girdi.
«"O zaman kimsin?"»
Kişi yavaşça elini kaldırdı.
Maskesinin kenarına dokundu.
Arya'nın kalbi hızlandı.
Maske birkaç santim yukarı kalktı.
Ve o anda...
Arya'nın zihninde bir anı patladı.
Çocukluk...
Bahçe...
Yedi çocuk...
Ve küçük bir çocuk Arya'nın eline bir kolye takıyordu.
«"Bunu kaybetme."»
Arya gözlerini kapattı.
«"Sen..."»
Maskeli kişi sustu.
Arya gözlerini tekrar açtı.
«"Sen o çocuksun."»
Kişinin gözleri doldu.
«"Sonunda."»
Kaan şaşkınlıkla Arya'ya baktı.
«"Kim?"»
Arya cevap vermeden önce kişi maskesini tamamen çıkardı.
Odadaki herkes dondu.
Çünkü karşılarında...
Yıllardır kayıp sandıkları yedinci çocuk duruyordu.
Ama yüzünde tek bir ifade vardı:
korku.
«"Beni bulmaları çok uzun sürmedi."»
Aras:
«"Kim buldu?"»
Yedinci çocuk Arya'ya baktı.
«"A.R.K."»
Sonra arkasındaki kapıyı gösterdi.
«"Ve şimdi sizi de buldular."»
Tam o anda odanın ışıkları kırmızıya döndü.
BİP! BİP! BİP!
Hoparlörden Linma'nın sesi duyuldu:
Arya'nın yüzü değişti.
Linma devam etti:
«"Şimdi bakalım..."»
«"Yedinci kişi kimi seçiyor?"»
Linma'nın sesi odada yankılanırken herkes olduğu yerde kaldı.
«"Yedinci kişi kimi seçiyor?"
Yedinci çocuk başını kaldırdı. Gözleri önce Aras'a, sonra Kaan'a, Mert'e, Eren'e ve Emir'e kaydı. En son Arya'da durdu.
Arya bir adım attı.
"Bizi neden yıllarca aramadın?"
Çocuk acı bir şekilde gülümsedi.
"Aradım."
Arya'nın kaşları çatıldı.
"Ne?"
"Sizi yıllarca aradım. Ama her bulduğumda A.R.K. benden önce size ulaştı."
Aras sertçe sordu:
"Adın ne?"
Çocuk birkaç saniye sustu.
"Atlas."
Kaan'ın yüzü değişti.
"Atlas..."
Mert eski fotoğrafa tekrar baktı.
"Bu isim neden hiçbir yerde yok?"
Atlas cevap vermeden önce duvardaki kameraya baktı.
"Çünkü ismimi silmişler."
Arya yaklaşarak sordu:
"Bizi kimden koruyorsun?"
Atlas'ın yüzündeki ifade değişti.
"Sizden."
Arya şaşkınlıkla geri çekildi.
"Bizden mi?"
Atlas başını salladı.
"A.R.K.'ın peşinde olduğu şey siz değilsiniz."
Aras:
"O zaman ne?"
Atlas gözlerini Arya'nın boynundaki kolyeye çevirdi.
"704."
Arya kolyesini tuttu.
"Bu mu?"
"Hayır."
Atlas bir adım yaklaştı.
"704 bir numara değil. Bir anahtar."
O anda odadaki ekran yeniden açıldı.
Ekranda altı çocukluk fotoğrafı belirdi.
Sonra yedinci fotoğraf...
Ve yedinci fotoğrafın üzerinde kırmızı bir çarpı çıktı.
Linma'nın sesi duyuldu:
"Atlas, seçimini yap."
Atlas başını kaldırdı.
"Hayır."
Linma:
"Yanlış cevap."
Bir anda odanın kapıları kapanmaya başladı.
GÜMMM!
Aras kapıya koştu.
"Herkes geri!"
Atlas Arya'nın kolundan tuttu.
"Buradan çıkmamız gerekiyor."
Arya elini çekti.
"Nereye?"
Atlas kapının yanındaki duvara bastırdı.
Duvarın bir bölümü açıldı.
Arkasında dar bir geçit vardı.
Kaan şaşkınlıkla baktı.
"Bunun burada olduğunu nereden biliyorsun?"
Atlas cevap vermedi.
Sadece Arya'ya baktı.
"Çünkü burayı seninle birlikte bulmuştuk."
Arya dondu.
"Benimle mi?"
Atlas başını salladı.
"Hatırlamıyorsun."
Arkasından alarm sesi yükseldi.
Atlas:
"Ama hatırlayacaksın."
Yedi kişi karanlık geçide doğru koşmaya başladı.
En arkada Aras kaldı.
Tam geçide girecekken odadaki ekranda son bir görüntü belirdi.
Babaları...
Ve yanında maskeli bir kadın.
Aras olduğu yerde kaldı.
"Bu..."
Ekranın altında tek bir yazı vardı:»

"ARYA'NIN GERÇEK ANNESİ."

Aras'ın yüzü bembeyaz oldu.
Aras birkaç saniye boyunca ekrandan gözlerini ayıramadı.
Kaan onun omzuna dokundu.

«"Aras, ne oldu?"
Aras cevap vermedi.
Ekrandaki kadın...
Yüzünü tam olarak göremese de bir şeyden emindi.
Onu daha önce görmüştü.
Mert ekrana yaklaştı.
"Bu kadın kim?"
Aras sonunda konuştu.
"Bilmiyorum."
Atlas arkasından seslendi:
"Biliyorsun."
Aras yavaşça ona döndü.
"Sen de mi biliyorsun?"
Atlas başını salladı.
"Hepimizden önce biliyordum."
Arya öne çıktı.
"Benim annem kim?"
Atlas ona baktı.
"Bunu burada öğrenmemelisin."
Arya'nın sesi sertleşti.
"On dört yıl boyunca benden ne sakladığınızı yeterince yaşadım. Artık hiçbir şeyi saklamayın."
Atlas cevap vermeden önce duvardaki ekran tekrar açıldı.
Bu kez eski bir video oynatıldı.
Bir kadın kameraya bakıyordu.
Yüzü net değildi.
Ama sesi duyuluyordu.
"Eğer bu kaydı izliyorsanız, Arya büyümüş demektir."
Arya'nın nefesi kesildi.
"Bu..."
Kadın devam etti.
"Ona gerçeği anlatmayın. Henüz zamanı değil."
Aras ekrana yaklaştı.
"Neden?"
Kadının sesi titredi.
"Çünkü A.R.K. onu arıyor."
Video birkaç saniyeliğine kesildi.
Sonra kadın tekrar göründü.
"Ama bir gün Arya geri dönerse..."
Kadın derin bir nefes aldı.
"...ona söyleyin: Onu hiçbir zaman terk etmedim."
Video aniden sona erdi.
Arya'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Annem beni terk etmedi."
Atlas başını eğdi.
"Hayır."
Arya ona baktı.
"O zaman nerede?"
Atlas cevap vermeden önce Aras'ın telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
Aras açtı.
Karşı taraftan kadın sesi geldi.
"Aras..."
Aras'ın yüzü değişti.
"Kimsin?"
Kadın birkaç saniye sustu.
Sonra sadece şunu söyledi:
"Kız kardeşini koru."
Arama kesildi.
Aras telefonu elinde sıkıca tuttu.
Kaan:
"Kimdi?"
Aras cevap veremeden Atlas arkasına döndü.
Geçidin sonunda kırmızı bir ışık yanmıştı.
Atlas'ın yüzündeki bütün ifade değişti.
"Bizi buldular."
Mert:
"Kim?"
Atlas fısıldadı:
"A.R.K."
Geçidin diğer ucundan ayak sesleri gelmeye başladı.
Tak... Tak... Tak...
Arya kolyesini avucunda sıktı.
Atlas ona baktı.
"Şimdi kaçmayacağız."
Aras kaşlarını çattı.
"Ne yapacağız?"
Atlas'ın gözleri karanlık geçide çevrildi.
"Bu kez onları biz bekleyeceğiz."»

Geçidin sonundan gelen ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
Tak... Tak... Tak...
Aras elini kaldırdı.
«"Herkes sessiz."
Yedi kişi duvarın kenarına çekildi.
Ayak sesleri durdu.
Bir saniye...
İki saniye...
Sonra karanlığın içinden bir ses geldi.
"Atlas."
Atlas'ın yüzü gerildi.
Kaan fısıldadı:
"Tanıyor musun?"
Atlas cevap vermedi.
Ses yeniden duyuldu.
"On dört yıl önce yarım bıraktığın şeyi bitirmeye geldik."
Atlas bir adım öne çıktı.
"Bu sefer Arya'yı alamayacaksınız."
Karanlığın içinden üç kişi çıktı.
Üçünün de yüzünde siyah maskeler vardı.
Ortadaki kişi elindeki küçük cihazı çalıştırdı.
Duvarlardaki ışıklar bir anda kırmızıya döndü.
"Arya'yı almak için gelmedik."
Arya kaşlarını çattı.
"O zaman ne istiyorsunuz?"
Maskeli kişi başını ona çevirdi.
"704 anahtarını."
Arya kolyesine baktı.
Atlas hemen önüne geçti.
"O kolye onda kalacak."
Maskeli kişi hafifçe güldü.
"Bunu söyleyeceğini biliyordum."
Sonra elindeki cihazın ekranına baktı.
"Çünkü annen de aynısını söylemişti."
Arya'nın yüzü değişti.
"Annem nerede?"
Maskeli kişi cevap vermedi.
Bunun yerine cihazı yere bıraktı.
BİP.
Atlas'ın gözleri büyüdü.
"Herkes geri!"
Cihazdan parlak bir ışık yayıldı.
Yedi kişi aynı anda yere eğildi.
Işık söndüğünde maskeli kişiler ortadan kaybolmuştu.
Ama yerde küçük bir kart vardı.
Aras kartı aldı.
Üzerinde bir adres yazıyordu.
"704-02 / KUZEY DEPOSU."
Mert:
"Bu ne?"
Atlas kartı görünce sustu.
Kaan:
"Atlas?"
Atlas gözlerini kapattı.
"Burası annelerinizin saklandığı yerdi."
Arya'nın kalbi hızlandı.
"Annelerimiz?"
Atlas hemen düzeltti:
"Hayır... yanlış söyledim."
Aras ona sertçe baktı.
"Ne demek yanlış söyledin?"
Atlas cevap vermedi.
Çünkü kartın arkasında yeni bir yazı belirmişti.»

"YEDİNCİYİ BULDUYSANIZ, SEKİZİNCİYİ DE BULABİLİRSİNİZ."

Herkes dondu.
Kaan:

«"Sekizinci mi?"
Arya yavaşça Atlas'a baktı.
"Biz yedi kişiydik."
Atlas'ın yüzü gerildi.
"Evet."
Arya:
"O zaman sekizinci kim?"
Atlas cevap vermedi.
Uzaktan bir motor sesi duyuldu.
VROOOOOOM...
Sonra telefonlara aynı anda bir mesaj geldi.
"KUZEY DEPOSU. 30 DAKİKA."
Mesajın altında tek bir isim vardı:»

LINMA

Otuz dakika.
Sadece otuz dakikaları vardı.
Aras kartı cebine koydu.

«"Buradan çıkıyoruz."
Atlas başını salladı.
"Kuzey deposuna giden ana yol kullanılmıyor."
Kaan:
"Başka yol?"
Atlas duvardaki eski pist planını açtı.
"Yeraltı tüneli."
Mert şaşkınlıkla baktı.
"Bir de yeraltı tüneli mi var?"
Atlas:
"Bu pist sandığınızdan çok daha büyük."
Arya kolyesini tuttu.
"Beni buraya getirenler bütün bunları neden yaptı?"
Atlas ona baktı.
"Çünkü 704'ün anahtarı sende."
Aras:
"Peki sekizinci kişi?"
Atlas birkaç saniye sustu.
"Onu depoda öğreneceğiz."
Herkes arabalarına yöneldi.
Ancak Arya binmeden önce arkasını dönüp piste baktı.
Başlangıç çizgisinin yanında bir şey fark etti.
Yerde küçük bir metal parça vardı.
Arya onu aldı.
Üzerinde 704-08 yazıyordu.
"Atlas..."
Atlas dönüp baktı.
Arya metal parçayı gösterdi.
Atlas'ın yüzü bir anda değişti.
"Onu sakın elinden bırakma."
Arya:
"Neden?"
Atlas'ın cevabı kısa oldu.
"Çünkü sekizinci kişi seni onunla tanıyacak."
Arya'nın kalbi hızlandı.
Altı kardeş ve Atlas araçlara bindi.
Motorlar aynı anda çalıştı.
VROOOOOOOM!
Kuzey deposuna doğru yola çıktılar.
Yaklaşık yirmi dakika sonra eski sanayi bölgesine ulaştılar.
Depo uzaktan görünüyordu.
Devasa, terk edilmiş bir yapı.
Kapısının üzerinde solmuş kırmızı harflerle:
704
yazıyordu.
Aras arabadan indi.
"Burası."
Atlas başını salladı.
"Evet."
Kaan kapıya yaklaştı.
Kapı kilitliydi.
Arya cebindeki metal parçayı çıkardı.
704-08
Parçayı kapının üzerindeki yuvaya yerleştirdi.
ÇIT.
Kapı kendiliğinden açıldı.
İçeriden soğuk hava geldi.
Ve çok uzaktan bir çocuk sesi duyuldu.
"Arya..."
Arya dondu.
"Bu sesi..."
Ses tekrar geldi.
"Beni unuttun."
Arya'nın gözleri doldu.
"Hayır..."
"Seni hatırlıyorum."
Kapının ardındaki karanlıkta bir siluet belirdi.
Küçük bir kızın sesi tekrar duyuldu.
"O zaman neden beni aramadın?"
Arya'nın yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü karşısındaki ses...
kendi çocukluk sesiydi.»

Arya kapının önünde donup kalmıştı.
Karanlığın içinden gelen ses tekrar duyuldu.

«"Beni unuttun."
Arya başını iki yana salladı.
"Hayır..."
Aras hemen yanına geldi.
"Arya, sakin ol. Bu senin sesin olabilir ama bu, sen olduğun anlamına gelmez."
Atlas depoya dikkatlice baktı.
"Haklı."
Kaan:
"Neyi biliyorsun?"
Atlas cevap vermeden içeri girdi.
"Bu bir kayıt."
Depodaki ışıklar birer birer yandı.
Duvarlarda eski ekranlar ortaya çıktı.
Bir ekranda küçük Arya görünüyordu.
Yanında ise küçük bir çocuk vardı.
Arya ekrana yaklaştı.
"Bu..."
Çocuk kameraya dönüp gülümsedi.
"Arya, eğer bunu izliyorsan beni hatırlamıyorsun demektir."
Arya'nın gözleri doldu.
Çocuk devam etti:
"Ama sorun değil. Çünkü sana bir şey bırakacağım."
Ekrandaki görüntü değişti.
Küçük çocuk elindeki metal parçayı kameraya gösterdi.
Üzerinde:
704-08
yazıyordu.
Arya cebindeki parçaya baktı.
"Bunu bana o verdi."
Atlas başını salladı.
"Evet."
Mert:
"Peki kim bu çocuk?"
Atlas cevap vermedi.
Ekrandaki çocuk konuşmaya devam etti.
"Bir gün geri döneceksin. O zaman yedi kişiyi bulacaksın."
Görüntü kesildi.
Başka bir ekran açıldı.
Bu kez aynı çocuk daha büyüktü.
Yaklaşık birkaç yıl önce çekilmişti.
Kameraya bakıp tek bir cümle söyledi:
"Ama sekizinci kişiye güvenme."
Ekran kapandı.
Herkes birbirine baktı.
Kaan:
"Sekizinci kişi..."
Aras:
"Demek gerçekten biri daha var."
Arya depoda ilerlemeye başladı.
Duvarın sonunda eski bir dolap gördü.
Dolabın üzerinde küçük bir yazı vardı:
704-08
Dolabı açtı.
İçinden bir dosya çıktı.
Dosyanın ilk sayfasında:
"KAYIP ÇOCUKLAR – 704 PROJESİ"
yazıyordu.
Altında sekiz isim vardı.
İlk yedi isim karalanmıştı.
Sekizinci isim ise açıktı.
Arya ismi görünce nefesi kesildi.
"Bu..."
Aras yanına geldi.
"Kim?"
Arya cevap veremedi.
Çünkü dosyada yazan isim...
Atlas'ın gerçek adıydı.
Atlas birkaç saniye boyunca dosyaya baktı.
Sonra başını eğdi.
"Artık öğrendiniz."
Kaan şaşkınlıkla:
"Sen sekizinci misin?"
Atlas başını kaldırdı.
"Hayır."
Herkes sustu.
Atlas dosyanın son sayfasını çevirdi.
Orada tek bir cümle vardı:
"Sekizinci kişi, projeyi başlatan kişidir."
Arya'nın gözleri büyüdü.
"Kim başlattı?"
Atlas cevap vermeden önce deponun üst katından bir kapı açıldı.
Bir kadın merdivenlerden aşağı inmeye başladı.
Arya kadının yüzünü görünce olduğu yerde kaldı.
"Anne..."»
Kadın merdivenlerin son basamağına geldi.
Arya nefesini tuttu.
Yıllardır yalnızca eski fotoğraflardan hatırladığı yüz...
Şimdi karşısındaydı.
Kadının gözleri Arya'ya takıldı.

«"Büyümüşsün."
Arya'nın gözleri doldu.
"Sen..."
Bir adım attı.
"Gerçekten annem misin?"
Kadın başını salladı.
"Evet."
Arya daha fazla dayanamadı.
"Beni neden bıraktın?"
Kadının gözleri doldu.
"Seni bırakmadım."
"Seni korumaya çalıştım."
Arya:
"Kimden?"
Kadın cevap vermeden önce Aras öne çıktı.
"A.R.K.'dan mı?"
Kadın başını salladı.
"Evet."
Kaan:
"Peki babamız?"
Kadın derin bir nefes aldı.
"Babanız gerçeğin tamamını bilmiyor."
Mert şaşkınlıkla:
"Ne?"
Kadın Arya'ya baktı.
"Seni götüren kişi baban değildi."
Arya'nın yüzü değişti.
"Kimdi?"
Kadın cevap vermedi.
Onun yerine Atlas'a baktı.
"Sen onlara ne anlattın?"
Atlas:
"Gerçeğin yalnızca bir kısmını."
Kadın başını salladı.
"Öyle olması gerekiyordu."
Arya sinirlendi.
"Yeter! Herkes bir şey biliyor ama kimse bana anlatmıyor!"
Kadın Arya'ya yaklaştı.
"Çünkü seni korumak için hafızanın bazı bölümleri silindi."
Arya dondu.
"Ne?"
Kadın:
"Çocukken yaşadığın bazı şeyleri hatırlamaman tesadüf değil."
Aras'ın yüzü sertleşti.
"Bunu kim yaptı?"
Kadın cevap vermedi.
Tam o anda depodaki bütün ekranlar aynı anda açıldı.
Linma'nın yüzü ilk kez ekranda belirdi.
Ama yüzü bulanıktı.
"Anne-kız buluşması ne kadar güzel."
Arya ekrana döndü.
"Sen kimsin?"
Linma güldü.
"Bunu hâlâ öğrenemedin mi?"
Ekranda eski bir fotoğraf açıldı.
Fotoğrafta Arya'nın annesi vardı.
Yanında ise başka bir kadın.
İki kadın yan yana duruyordu.
Arya'nın annesi o fotoğrafı görünce bir anda dondu.
Linma'nın sesi geldi:
"Bana söylemek ister misin?"
Arya'nın annesi başını iki yana salladı.
"Hayır..."
Linma:
"O zaman ben söyleyeyim."
Ekrandaki ikinci kadının yüzü yavaşça netleşti.
Arya'nın annesi gözlerini kapattı.
Linma'nın sesi duyuldu:
"Ben onun kardeşiyim."
Arya'nın gözleri büyüdü.
"Linma... teyzem mi?"
Ekran aniden karardı.
Ve depoda tek bir cümle yankılandı:
"Şimdi aile hikâyenizin tamamını öğrenmeye hazırsınız."»
Depoda kimse konuşamıyordu.
Arya hâlâ karanlık ekrana bakıyordu.

«"Linma... teyzem mi?"
Annesi başını eğdi.
"Evet."
Arya'nın sesi titredi.
"O zaman neden bana bunu yaptı?"
Annesi cevap vermekte zorlandı.
"Çünkü yıllar önce bir seçim yaptı."
Aras:
"Ne seçimi?"
Kadın derin bir nefes aldı.
"Ailenizi korumakla A.R.K.'ı korumak arasında."
Kaan öfkeyle:
"Ve bizi seçmedi."
Kadın başını kaldırdı.
"Hayır. Sizi seçti."
Herkes şaşırdı.
Mert:
"Ne?"
Kadın:
"Linma başlangıçta A.R.K.'ın düşmanıydı."
Arya'nın gözleri büyüdü.
"O zaman ne oldu?"
Kadın:
"Babanız kayboldu. A.R.K. sizi buldu. Linma ise sizi korumak için onların içine girdi."
Aras:
"Yani bütün bunları..."
Kadın:
"Sizi korumak için yaptı."
Atlas sessizce araya girdi.
"Ama sonra işler değişti."
Arya ona döndü.
"Nasıl?"
Atlas:
"Linma'nın planı kontrolünden çıktı."
Tam o sırada depo kapısının dışında araç sesleri duyuldu.
VROOOOOOM!
Kaan pencereye koştu.
"Birileri geliyor."
Aras:
"Herkes hazır olsun."
Arya annesine baktı.
"Sen bizimle geleceksin."
Annesi başını salladı.
"Hayır."
Arya şaşırdı.
"Neden?"
Kadın:
"Çünkü beni takip ediyorlar."
Aras:
"Kim?"
Kadın:
"Linma."
Arya'nın telefonu titredi.
Ekranda tek bir mesaj vardı:
"Anneni de yanında getir."
Altında konum vardı.
Ve konumun yanında:»

GHOST 704 – FİNAL PİSTİ

Arya mesajı gösterdi.
Kaan:

«"Bizi oraya çekiyor."
Mert:
"Kesinlikle tuzak."
Aras:
"O zaman tuzağa birlikte gideriz."
Arya annesinin elini tuttu.
"Bu sefer seni yalnız bırakmayacağım."
Kadın Arya'ya baktı.
"O zaman artık sana söylemem gereken bir şey var."
Arya:
"Ne?"
Kadın gözlerini kapattı.
"Linma seni korumaya çalışmadı."
Bir an sustu.
"Seni kendi planı için sakladı."
Arya'nın yüzü değişti.
Atlas başını kaldırdı.
"Demek sonunda gerçeği söyleyeceksin."
Kadın:
"Artık saklayamam."
Arkasındaki duvarda eski bir fotoğraf asılıydı.
Fotoğrafta Linma, Arya'nın annesi ve...
küçük Arya vardı.
Fotoğrafın altında tek bir tarih:
11 Ağustos 2012.
Arya fotoğrafa baktı.
"Bu fotoğraf çekildiğinde ben neden ağlıyorum?"
Annesi cevap verdi:
"Çünkü o gün seni A.R.K.'a teslim etmek zorunda kaldım."
Arya'nın eli ağzına gitti.
Depoda herkes sustu.
Ve dışarıdan bir kadın sesi duyuldu:
"Hayır..."
Herkes kapıya döndü.
Linma oradaydı.
Bu kez maskesi yoktu.
Arya'nın annesine baktı.
"Bunu söylememeni istemiştim."»
Linma kapının önünde duruyordu.
Bu kez yüzünde maske yoktu.
Arya ilk kez teyzesinin yüzünü açıkça görüyordu.
Linma'nın bakışları annesinden Arya'ya geçti.

«"Bunu ona neden söyledin?"
Arya'nın annesi geri adım atmadı.
"Çünkü artık gerçeği bilmeye hakkı var."
Linma:
"Gerçek onu korumayacak."
Arya öne çıktı.
"Beni korumak bahanesiyle yıllarca benden her şeyi sakladınız."
Linma ona baktı.
"Seni korumak kolay değildi."
Arya:
"Ben senden korunmak istemedim."
Linma'nın yüzündeki ifade değişti.
"Bunu şimdi söylüyorsun."
"Çünkü şimdi karar verebiliyorum."
Bir sessizlik oldu.
Aras kardeşlerinin önüne geçti.
"Buraya neden geldin?"
Linma:
"Çünkü A.R.K. bu gece burayı tamamen kapatacak."
Kaan:
"Neden?"
Linma:
"Çünkü sizin bulduğunuz dosya, onların yıllardır sakladığı en önemli kanıt."
Mert:
"Neyin kanıtı?"
Linma gözlerini Arya'ya çevirdi.
"704 projesinin aslında Arya ile başlamadığının."
Arya'nın yüzü değişti.
"Ne demek bu?"
Linma:
"İlk denek Arya değildi."
Atlas başını kaldırdı.
"Linma..."
Linma ona baktı.
"Artık saklamayacağım."
Ekranda eski bir dosya açıldı.
PROJE 704 – DENEK 001
Altında bir isim vardı.
Ama isim tamamen karalanmıştı.
Arya:
"Kim bu?"
Linma:
"Bunu bulduğunuzda bütün sorularınız değişecek."
Kaan:
"Peki neden Arya'ya 704 dediniz?"
Linma:
"Çünkü Arya'nın dosyası 704 olarak yeniden açıldı."
Aras:
"Kim açtı?"
Linma cevap vermedi.
Tam o sırada depodaki alarm yeniden çalmaya başladı.
BİP! BİP! BİP!
Atlas kapıya baktı.
"Çok geç."
Dışarıda onlarca araç durdu.
Linma:
"A.R.K. geldi."
Arya annesinin elini tuttu.
"Şimdi ne yapacağız?"
Annesi Arya'ya baktı.
"Koşacağız."
Aras başını salladı.
"Hepimiz."
Atlas duvardaki gizli geçidi açtı.
Yedi kişi içeri girdi.
Linma en son durdu.
Arya arkasını döndü.
"Sen gelmiyor musun?"
Linma bir an sustu.
"Benim burada yapmam gereken bir şey var."
Arya:
"Ne?"
Linma hafifçe gülümsedi.
"Size zaman kazandırmak."
Kapı kapanmaya başladı.
Arya son anda Linma'nın gözlerindeki ifadeyi gördü.
Sanki bir vedaydı.
Ve Linma'nın söylediği son cümle duyuldu:
"Arya, 001'i bul."
Kapı kapandı.
Arya karanlık tünelde durdu.
Aras:
"Arya, devam etmemiz lazım."
Arya başını salladı.
Ama zihninde tek bir şey vardı:
001.
Kimdi?
Ve neden bütün hikâyenin başlangıcı oydu?»

Tünelde yalnızca ayak sesleri duyuluyordu.
Arya önde, Aras hemen arkasında ilerliyordu.
Kaan, Mert, Eren, Emir ve Atlas onları takip ediyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Arya'nın aklında yalnızca tek bir şey vardı:
001.
Linma'nın son sözleri hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.

«"Arya, 001'i bul."
Tünelin sonunda küçük bir oda göründü.
Kapının üzerinde tek bir yazı vardı:»

DOSYA 001

Aras kapının önünde durdu.

«"Hazır mısın?"
Arya başını salladı.
"Hayır."
Bir saniye sustu.
"Ama açacağım."
Kapı açıldı.
İçeride eski bir bilgisayar vardı.
Ekran hâlâ çalışıyordu.
Atlas bilgisayara yaklaştı.
"Bu sistem yıllardır kapalı olmalıydı."
Kaan:
"Ama açık."
Ekranda tek bir dosya vardı:
001_FINAL.mp4
Arya'nın kalbi hızlandı.
"Aç."
Video başladı.
Önce karanlık bir görüntü vardı.
Sonra bir çocuk odası göründü.
Bir bebek yatağı...
Bir kadın...
Ve kucağında küçük bir bebek.
Kadının yüzü görünmüyordu.
Sonra kamera yavaşça yaklaştı.
Bebeğin üzerinde küçük bir kolye vardı.
Kanat sembolü.
Arya'nın nefesi kesildi.
"Bu..."
Video devam etti.
Ekrandaki kadın bebeğe baktı ve fısıldadı:
"Seni bulurlarsa her şey bitecek."
Ardından görüntü değişti.
Bu kez çocuk biraz daha büyüktü.
Yaklaşık beş yaşındaydı.
Kameranın önünde durdu.
Çocuğun yüzü görünmeye başladığında...
Arya'nın gözleri büyüdü.
"Hayır..."
Aras ekrana yaklaştı.
Kaan'ın ağzı açık kaldı.
Mert birkaç adım geri çekildi.
Çünkü ekrandaki çocuk...
Arya'nın kendisiydi.
Ama videonun tarihi...
Arya'nın doğumundan üç yıl öncesini gösteriyordu.
Atlas'ın yüzündeki bütün renk çekildi.
"Bu mümkün değil."
Ekranda yeni bir yazı belirdi:»

DENEK 001 – ARYA

Arya'nın elleri titredi.

«"Ben doğmadan önce..."
Video bir anda durdu.
Sonra ekranda canlı kamera açıldı.
Herkes dondu.
Canlı görüntüde karanlık bir oda vardı.
Bir sandalye...
Sandalyede oturan biri...
Kamera yavaşça yüzüne yaklaştı.
Arya'nın nefesi kesildi.
Çünkü karşısındaki kişi...
Arya'nın tıpatıp aynısıydı.
Kadın kameraya baktı.
Ve gülümsedi.
"Sonunda beni buldun."
Ekran karardı.
Ardından tek bir yazı belirdi:»

001 HÂLÂ HAYATTA.

Arya bir adım geri çekildi.

«"Ben..."
Atlas fısıldadı:
"Arya, sen 704 değilsin."
Kısa bir sessizlik.
Atlas'ın gözleri ekrana kilitlendi.
"Sen 001'in kopyasısın."
Arya'nın yüzü bembeyaz oldu.
Ve tam o anda tünelin bütün kapıları aynı anda kapandı.
GÜMMM!»