Başlangıcın Bitişi

Elif’in hastalığı ikinci kez geldiğinde daha sessiz geldi.
Bu kez ani bir bayılma yoktu.
Yavaş yavaş oldu.
Önce yorgunluk.
Sonra nefes darlığı.
Sonra tekrar hastane.
O hastane koridoru artık onun için bir kehanet gibiydi.
Beyaz ışık yanıyorsa, bir şey kaybolacaktı.
Elif yatakta yatarken yüzü solgundu ama gülümsüyordu.
“Abartıyorsun,” dedi ona. “Geçecek.”
Geçecek.
Bu kelime beyninde yankılandı.
Geçmeyen şeyleri hatırladı.
Doktorlar bu kez daha ciddi konuştu.
Uzun testler.
Yoğun bakım ihtimali.
O koridorda saatlerce oturdu.
Ellerini dizlerine kenetlemiş.
Gözlerini yere sabitlemiş.
Ve zihninde tek bir cümle dönüyordu:
“Bu sefer geç kalmayacağım.”
Ama insan bazı kayıplarda ne yaparsa yapsın geç kalır.
Elif birkaç hafta sonra hayatını kaybetti.
Bu cümle dışarıdan sade görünür.
Ama içeriden bir yıkım gibi olur.
O gün dünya ikinci kez ikiye bölündü.
Elif’ten önce.
Elif’ten sonra.
Elif’ten sonra geceler geri döndü.
Ama bu kez daha kalabalıktı.
İlk gece onu yatağının kenarında gördü.
Saçları omuzlarına düşmüş.
Gözleri yumuşak.
“Buradayım,” dedi.
O ağladı.
Bu ağlayış korkudan değil, rahatlamadandı. Çünkü kaybetmemişti. Çünkü Elif gitmemişti.
Ama sabah olduğunda yatağın kenarı boştu.
Ve boşluk, artık daha derindi.
Günler ilerledikçe Elif sadece geceleri değil, gündüzleri de gelmeye başladı.
Okul koridorunda onu birkaç adım önde yürürken gördü.
Bahçede bankta otururken.
Sınıfta arka sırada.
Ama kimse dönüp bakmıyordu.
Bu ayrıntı yavaş yavaş zihnine işledi.
“Ya sadece ben görüyorsam?”
Bu soru paranoyanın kapısını araladı.
Bir süre sonra sesler de başladı.
Elif’in sesi.
Ama bazen farklı tonlarda.
“Geç kaldın.”
“Beni kurtaramadın.”
“Yine yalnız kalacaksın.”
Bu cümleler içten geliyordu.
Ama o artık dışarıdan duyuyormuş gibi hissediyordu.
Geceleri odanın köşesinde gölgeler çoğaldı.
Sadece bir silüet değil.
Birden fazla.
Duvarın içinden sızan karaltılar gibi.
Ve bir gece, Elif’in görüntüsü aniden değişti.
Yüzü çöktü.
Gözleri karardı.
“Her şeyi kaybediyorsun,” dedi.
O ışığı açtı.
Bağırdı.
Annesi kapıya vurdu.
“Ne bağırıyorsun?”
Ama o açıklayamadı.
Çünkü anlatırsa gerçek olacaktı.
Okulda artık herkes ona daha tuhaf bakıyordu.
Çünkü kendi kendine konuştuğu fark ediliyordu.
Çünkü bazen boş sandalyeye yer açıyordu.
Elif hâlâ onun yanındaydı.
Ama sadece onun için.
Gerçek Elif mezardaydı.
Zihnindeki Elif ise canlıydı.
Bu ikilik zihnini parçaladı.
Aylar sonra bir gün, sosyal medyada bir kızın şiir paylaştığını gördü.
Adı Merve’ydi.
Şiirlerinde yalnızlık vardı.
Boşluk vardı.
O boşluk ona tanıdık geldi.
“Belki…” diye düşündü.
“Belki bu kez kaybetmem.”
Merve’ye bir şiir yazdı.
Uzun.
Kırık cümleli.
Gece kokan bir şiir.
“Eğer gölgeler konuşursa
Adını fısıldarım
Ve susarlar.”
Şiiri gönderdi.
Kalbi hızlandı.
Bir cevap geldi.
“Kusura bakma, tanışmak istemiyorum.”
Bu kadar.
Ne hakaret.
Ne aşağılama.
Sadece bir mesafe.
Ama onun için bu cümle, terk edilmenin başka bir biçimiydi.
O günden sonra Elif’in halüsinasyonu değişti.
Artık sadece sevgi dolu değildi.
Kıskançtı.
Suçlayıcıydı.
“Beni unuttun.”
O başını iki eli arasına aldı.
“Hayır.”
Ama sesler çoğaldı.
Gölge figürler duvarlarda daha netleşti.
Fısıltılar geceleri birleşip uğultuya dönüştü.
Gerçeklik cam gibi çatladı.
Bir gün okula gitmedi.
Sonra bir gün daha.
Odası karardı.
Perdeler kapanık kaldı.
Telefonu sustu.
Merve’nin mesajı silindi.
Ama cümlesi zihninde kaldı.
“Tanışmak istemiyorum.”
Bu cümle artık evrenseldi.
Kimse onunla tanışmak istemiyordu.
Kimse onunla kalmak istemiyordu.
Elif artık sürekli yanındaydı.
Ama yüzü bazen bozuluyordu.
Bazen kardeşine dönüşüyordu.
Bazen gölgeye.
Kim gerçekti?
Bu sorunun cevabı yavaş yavaş önemini yitirdi.
Çünkü gerçeklik zaten kayıyordu.
Günler haftalara, haftalar aylara dönüştü.
O artık insanlardan uzaklaştı.
Mesajlara cevap vermedi.
Aynalara bakmadı.
Yatağın kenarında oturup boşluğa konuştu.
Bazen gülüyordu.
Bazen ağlıyordu.
Ama çoğu zaman sadece susuyordu.
Sonunda bir akşam, pencereden dışarı bakarken şunu düşündü:
Belki dünya hiç gerçek değildi.
Belki kayıplar da değildi.
Belki her şey zihninin içinde kırılan bir aynanın parçalarıydı.
Elif arkasında duruyordu.
“Gel,” dedi.
Ama bu çağrı ölüm değildi.
Bu çağrı kopuştu.
O perdeleri kapattı.
Kapıyı kilitledi.
Telefonu kapattı.
Ve yavaş yavaş insanlardan silindi.
Roman burada bir intiharla bitmiyor.
Daha ağır bir şeyle bitiyor.
Bir odada.
Perdeleri kapalı.
Zihni kendi yarattığı gölgelerle dolu.
Gerçek ile hayalin ayrımını kaybetmiş bir genç.
Yalnız.
İzole.
Ama kalabalık halüsinasyonların içinde.
Ve en trajik olan şey şu:
Artık yalnızlıktan korkmuyor.
Çünkü zihni onu asla yalnız bırakmıyor.