Bölümler 1Şu an: Birgün..
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Birgun odama çıktığımda,bir koku ile karşılaştım "bu koku...
Yanık kokusu." Diye şaşmıştım, ilk önce umursamadım,
ardından... Bu koku çok daha ağırlaştı. Yatagin üstündeki battaniyenin altından geliyordu, battaniyeye yaklaştım. Koku başımı döndürüyordu, battaniyeyi kenara çektiğim gibi, koku odama yayıldı, " AAA" diye bağırdım orda ceset vardı kemik saçları dökülmüş "ne zaman geldi " diye sayıklıyordum, "ANNEE.." Diye bağırdım ses gelmedi merdivenlerden aşağı inerken bı an ayağım takılıp düştüm. Yüzüm tavana bakıyordu, tavanda asılı duran bir not gördüm, içinde anlaşılmayan yazı gördüm
Hemen fotoğraf çektim
Yazı anlasilmiyordu, ama ustedeki boya değil kan olduğu netti, Aleyneya yazdım
Ama sonda cevap vermemesi rahatsız ediciydi, fakat odadaki koku odaya girilmeyecek kadar ağır kokuyordu. Salonda oturuyor o notu okumaya çalışıyordum.
Yazılar sanki titriyordu. Gözlerimi kırpınca harfler yeniden yer degistiyordu. Sonunda tek bir cümleyi secebildim: "Arkana bakma." Kalbim hızla artmaya başladı. Bian arkama dönmek istedim ama cesaret edemedim. Tam o sırada üst kattan gelen ayak sesleri duyuldu. Evde benden başka kimse yoktu.
Ayak sesleri merdivenlerin başında durdu.
Sesizlik...
Derken kulağımın hemen dibinden fısıltı gibi bir ses geldi :
"Notu okudun... Artık benide görebilirsin."
Yavaşça başımı kaldırdım. Salonun karşı köşesinde, karanlığın içinde bana bakan iki solgun göz vardı.
Bölüm 2 ARKAMDAKİ
GÖLGE
Arkami dönmeye cesaret edemedim. Ama arkamdaki gölgenin yavaş yavaş bana yaklaştığını hissediyordum. Korkudan, kıpırdayamiyordum. O geceyi orda kıpırdamadan bitirdim gözlerim açık ve duvara bakıyordu. Sabah olduğunda çaprazımda bir ayna vardı oraya baktığımda arkamda kimse yoktu. Sonunda kıpırdayabildim. Kıpırdadığım gibi direkt tuvalete koşuşumu bütün komşular duydu, nefes nefese kalmıştım. İlk sözüm " annem.. annem nerde? Ve bu bütün olaylar nasıl yaşandı hiç birşey hatırlamıyorum.. fakat en önemlisi de evde şuan bir ruh var." Yan evden bir çığlık gelmişti ama o ev çoktan terk edilmişti ses tam şöyleydi "AÂAÂÂAÂ" bı an herşey durdu sadece kalbimin sesi geliyordu gece olmuştu o şey yine geri gelirse diye düşünüyordum. Ve o ses o çığlık benim odamdan geliyordu yukarı çıktım ama korkudan elim titriyordu, çıktım karşımda bir yüzü yara içinde bir oyuncak bebek vardı. Doğruca aşağı koştum fakat Bebek ağlarken gülmeye başladı hemen dışarı kaçtım ışıklar bir aciliryor kapanıyor açılıyor kapanıyordu yandaki terk edilmiş yere gittim mecburdum çünkü komşularım uyumuştu kapıya hızlıca vuruyorum kapıyı birisi açtı ama kimse yoktu hemen düşündüm " kapıyı bana hayaletmi açtı?" Direkt içeri girdim kapı hızlıca kapandı rüzgar yoktu kapıyı açmaya çalıştım ama olmadı çok sert kapanmış pancereler tahta ile kapatılmış ve kapıda tahtadan ev tahtadan yapılmış o koku odamdaki kokuydu başım döndü acıkmıstım eve gitmeye korktum bian bildirim geldi annem bana mesaj attı
Bu kelime beni üzmüştü fakat evde biri var o geceyi unutmadım unutamadım herşey normalde çok hızlı geçer ama bu günler çok yavaş geçiyordu bir kitap okumuştum ve ayaklarımı toprağa değdirmediğim için mi böyle oluyor bilmiyorum. O gece uyuyamadım. Gözlerimi her kapattığımda o terk edilmiş evin kapısı gözümün önüne geliyordu. Ertesi sabah her şey normal görünüyordu ama bana normal gelmiyordu.sadece başımı salladım. O an cebimde bir ağırlık hissettim. Elimi attığımda, dün girdiğim evden aldığımı hiç hatırlamadığım eski, paslı bir anahtar vardı.
Kalbim hızla çarpmaya başladı. Anahtarın üzerinde silinmiş gibi duran 17 sayısı yazıyordu. "Bu benim cebime nasıl girdi?" diye düşündüm. O gece saat tam 03.17'de telefonum kendi kendine çalmaya başladı. Ekranda numara yoktu, sadece tek bir kelime yazıyordu:
"GERİ DÖN."
Telefonu kapattım. Tam rahatladığımı sandığım anda odamın kapısından üç yavaş tıklama sesi geldi.
Tak... Tak... Tak...
Kapıyı açtığımda koridor bomboştu. Ama yerde çamurlu ayak izleri vardı. İzler dışarı çıkmıyor... tam tersine benim odama doğru geliyordu."Bu benim cebime nasıl girdi?" diye kendi kendime fısıldadım. Anahtarı masanın üzerine bıraktım. Birkaç dakika sonra tekrar baktığımda anahtar yoktu.
Evin her yerini aradım ama bulamadım. Tam vazgeçmiştim ki mutfaktan metal bir ses geldi.
Tak...
Yavaşça mutfağa yürüdüm. Masanın üzerinde biraz önce kaybolan anahtar duruyordu.
O sırada telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
"Kapıyı neden açtın?"
Ellerim titremeye başladı. Cevap yazmadan mesaj silindi. Sanki hiç gelmemiş gibiydi.
Tam arkamı dönecekken koridordan yavaş ayak sesleri duydum.
Tak... Tak... Tak...
Evde benden başka kimse olmaması gerekiyordu...Donup kaldım. Ayak sesleri her saniye biraz daha yaklaşıyordu.
Tak... Tak... Tak...
Cesaretimi toplayıp koridora çıktım. Kimse yoktu. Tam rahat bir nefes alacakken salonun ışığı kendi kendine söndü.
Ev tamamen karanlığa gömüldü.
Telefonumun fenerini açtım. Titreyen ışık duvarlarda dolaşırken bir gölge gördüm. Göz açıp kapayıncaya kadar kayboldu.
"Orada kim var?" diye bağırdım.
Cevap gelmedi.
Tam o anda telefonum çaldı.
Arayan... annemdi.
Hemen açtım.
"Anne! Çok korkuyorum!"
Ama telefondan annemin sesi gelmedi.
Sadece boğuk bir fısıltı duyuldu.
"Arkana bakma..."
Kalbim duracak gibi oldu. Yavaşça nefes alıyordum. Arkama bakmamaya çalışıyordum ama ensemde birinin bana baktığını hissediyordum.
Tam kapıya doğru koşacakken omzuma buz gibi bir el dokundu...
Döndüğüm anda karşımda yüzü olmayan, uzun siyah bir siluet duruyordu. Hiç hareket etmiyordu. Sadece başını yavaşça bana doğru eğdi ve fısıldadı:
"Sen artık burayı biliyorsun... Bu yüzden seni bırakamam."Gözlerimi korkuyla açtım. Karşımdaki siluet bir anda kaybolmuştu. Sanki hiç orada olmamış gibiydi. Ama omzum hâlâ buz gibiydi.
O sırada evin her yerinden aynı anda tıklama sesleri gelmeye başladı.
Tak... Tak... Tak...
Sesler gittikçe hızlanıyordu.
Tak! Tak! Tak! Tak!
Kulaklarımı kapattım ama ses kesilmiyordu.
Birden bütün sesler durdu.
Evin içini ölüm sessizliği kapladı.
Tam rahatladığımı sanırken salonun duvarına kırmızı harflerle bir cümle belirdi.
"Kapıyı açan herkes geri döner."
Nefesim kesildi. Ben o eve bir kez girmiştim... Ama geri dönmemiştim.
Telefonum tekrar titredi. Bu kez gelen mesajda sadece bir konum vardı.
Haritayı açınca kanım dondu.
Konum... Dün girdiğim terk edilmiş evi gösteriyordu.
Mesajın altında tek bir cümle yazıyordu:
"Anahtar sende. Kapıyı bu gece sen açacaksın."
O anda kapı zili çaldı.
Ding... Dong...
Saat gece 03.17 idi.
Kapının dürbününden baktım.
Dışarıda kimse yoktu.
Ama kapının önünde, paslı anahtarın aynısından bir tane daha duruyordu... Elim kapının kolundaydı. Açıp açmamak arasında kalmıştım. Tam geri çekilecekken kapı kendi kendine yavaşça aralandı.
Dışarıda kimse yoktu.
Ama kapının önündeki tozun üzerinde yeni oluşmuş ayak izleri vardı.
İzler... görünmeyen birine aitti.
Gözlerimin önünde birer birer oluşuyorlardı.
Tak...
Bir ayak izi daha.
Tak...
Bir tane daha.
Sanki görünmeyen biri bana doğru yürüyordu.
Kapıyı hızla kapattım. Arkamı döndüğüm anda salonun duvarındaki aynada bir şey gördüm.
Aynada ben vardım...
Ama arkamda, tavana değecek kadar uzun siyah bir siluet duruyordu.
Kıpırdamadan bana bakıyordu.
Korkuyla arkamı döndüm.
Hiç kimse yoktu.
Tekrar aynaya baktım.
Bu kez siluet yoktu.
Ben de yoktum.
Aynada boş oda görünüyordu.
Telefonum bir anda kendi kendine açıldı. Ekranda tek cümle belirdi:
"Aynaya bir daha bakma."
Tam telefonu kapatacakken odanın içinden, bana ait olmayan bir ses fısıldadı:
"...Çünkü bu sefer ben sana bakıyorum."
O an bütün ışıklar aynı anda söndü. Karanlığın içinde tek duyduğum şey, kulağımın hemen arkasından gelen yavaş bir nefesti...
bir gün bır evde Gerger bu bantla kaplanmisti bende merak edip içeri girdim polisler tarafından durduruldum içeri girmek yasaktı birisi ölmüş ama kimin öldürdüğü belli değil ama ruh tarafından öldürüldüğü iddia ediliyor. Arkadaşım gelmişti. Tam o sırada arkadan bir gölge, geçti ve yere bıçak düştü biz daha ne olduğunu anlamadan arkadaşım, kan kusmaya basladi, " iyimisin?" Diye sordum " evet" dedi fakat bu kadar garip davranmazdi korktu diye düşünüyordum
Bölüm 3 Bana doğru
Geliyor
İşte o zaman direkt arkadaşımın elini tutup, dışarı kaçtık. Evdeki ışıklar, bahçedeki ışıklar hepsi yanmiyordu. Elektrik gitmiş olamaz çünkü komşularım bahçesindeki ışıklar yanıyordu,Bizim ev sanki karanlığın içine gömülmüştü.
Arkadaşımla bahçenin kapısına doğru yürürken arkamızdan yavaşça "Tak... tak... tak..." diye ayak sesleri gelmeye başladı.
Durduk,
Ses de durdu.
Tekrar yürüdük.
Tak... tak... tak...
Bu kez daha yakındı.
Cesaretimi toplayıp arkamı döndüm.
Kimse yoktu.
Tam rahat bir nefes alacakken arkadaşım kolumu sıktı. Parmakları titriyordu.
"Sakın... sakın arkana bir daha bakma..." diye fısıldadı.
"Neden?"
Cevap vermedi. Gözleri benim arkamda bir noktaya kilitlenmişti. Yüzü bembeyaz olmuştu.
O anda kulağımın hemen dibinden, buz gibi bir nefes hissettim.
Ardından fısıltı duyuldu.
"Bu sefer... kaçamayacaksınız."
İkimiz birden çığlık atıp koşmaya başladık. Ama nereye koşarsak koşalım, ev sanki gittikçe uzaklaşıyor, bahçe hiç bitmiyordu. Arkama bakmaya cesaret edemedim. Çünkü arkamızdan gelen ayak sesleri artık iki kişilik değildi...
Üç kişiydi. Odamdaki o Bebek, arkama baktığımda oradaydı yüzünü tam görmedim ama bebek olduğu, ve yüzünde 3,5 tane çizik yara olduğu belliydi korkmuştum ama oyuncak bebeğe benziyordu arkasına baktığımda pili yoktu piline baktığım gibi kafası arkaya doğru baktı Bebek başını yavaşça bana çevirdi. Gözleri tamamen açıktı ama göz bebekleri yoktu. Simsiyah boşluklar bana bakıyordu. "Kaçamazsınız..." dedi ince bir sesle. Bir anda arkamızdaki ayak sesleri sustu. Bahçe buz gibi sessizliğe gömüldü. Tam rahatladığımızı sanırken evin bütün ışıkları aynı anda yandı. Kaçtığımız ev artık aynı ev değildi. Pencerelerin arkasında hareketsiz insanlar vardı ve hepsi bize bakıyordu. Kapıya doğru koştuk. Kapıyı açtığım anda kendimizi yine aynı koridorda bulduk. Sanki ev bizi dışarı bırakmıyor, sürekli kendi içine çekiyordu. Arkadaşım titreyerek kolumu tuttu. O sırada omzuma minicik bir el dokundu. Yavaşça döndüğümde bebek tam arkamdaydı. Yüzündeki yaralar çoğalmıştı. Gülümseyerek fısıldadı: "Şimdi sıra sizde..." Ardından evin her köşesinden aynı anda çocuk kahkahaları yükselmeye başladı.Koşmaya çalıştım ama ayaklarım sanki yere yapışmıştı. Aleyna, kolumdan çekiştiriyordu ama hiçbirimiz hareket edemiyorduk. Bebek ise hiç acele etmeden bize doğru yürümeye devam etti. Attığı her adımda zeminden çatlama sesleri geliyordu. Sonunda tam önümüzde durdu. Gözlerini üzerimizden ayırmadan başını yavaşça sağa eğdi. Sonra birden gülümsedi. O an evin içindeki bütün kapılar aynı anda çarparak kapandı. Üst kattan koşan insanların sesleri gelmeye başladı. Ama bu sesler normal değildi. Sanki onlarca kişi aynı anda merdivenlerden aşağı iniyordu. Merdivenlere baktığım anda kimseyi göremedim ama ses gittikçe yaklaşıyordu. Aleyna korkudan ağlamaya başlamıştı. Tam o sırada bebek yavaşça elini kaldırıp arkamızı işaret etti. Döndüğümüzde az önce boş olan koridorda uzun siyah gölgeler dizilmişti. Hiçbiri hareket etmiyordu. Birkaç saniye sonra hepsi aynı anda kafalarını bize çevirdi. İçlerinden biri fısıldadı: "Yeni misafirler geldi..." Ardından evin ışıkları tamamen söndü. Karanlığın içinde sadece bebeğin iki beyaz gözü görünüyordu. Bir anda kulağımın dibinde soğuk bir nefes hissettim. Arkamı döndüğümde ise bebek artık önümde değildi... Tam arkamdaydı. Bebeğin kolundan tutmaya çalıştım tuttum ve dışarı attım elini koparmıştım bi an böyle,düşündüm "pili yoktu ama nasıl haraket ediyor" içeri girdim kanapenin üstünde bana bakıyor gülüyor, ama mutluymuş gibi gülmek değil öldürmek. İsteyen biri gibi gülüyordu evdeki, bebek ağlama sesleri başladı ve gittikçe çoğaldı, ve ışık bir an kapandı o sesler gitmişti ama hiç birşey görünmüyordu. Işıklar açıldı ama önümdeki bebek, arkamda belirdi,
BÖLÜM 4 ARKAMDAKİ
BEBEK
Hemen kaçmaya çalıştım ama ölü gibiydim kıpırdayamadım zar zor, kurtuldum o lanet şeyden kanepeye oturur oturmaz için rahatladı derken, omzuma bır el vardı kıpırdayamazdım o şey yine gelmişti. Aynaya baktım omzunda bir el var fakat kendisi yok eli siyah, bir şeydi dokusu çok garipti elleri soyulmuş gibiydi. Hemen omzumdaki el yavaşça sıkılmaya başladı. Nefes alamıyordum. Aynaya baktım. El hâlâ oradaydı ama arkamda kimse görünmüyordu. Birden aynanın en karanlık köşesinde küçücük bir bebek belirdi. Kafasını yavaşça bana çevirdi. Yüzü yoktu. Sadece kapkara bir boşluk vardı. Geri çekilmek istedim ama ayaklarım sanki yere yapışmıştı. Bebek bir adım attı. Sonra bir adım daha... Aynadaki görüntü bana yaklaştıkça odanın içi buz gibi olmaya başladı. Camlar kendi kendine titredi. Tam gözlerimi kapatacakken kulağımın dibinde fısıldayan bir ses duydum. "Sakın arkana dönme." Ama çok geçti. Çünkü arkamdan minicik bir el yavaşça boynuma dokundu.Hızla boynuma dokunan o minicik el buz gibiydi. Çığlık atmaya çalıştım ama sesim çıkmadı. Aynaya baktığım anda bebeğin artık arkamda olmadığını fark ettim. Kaybolmuştu. Tam rahatladım derken aynanın üzerinde parmak izleri oluşmaya başladı. Bir... iki... üç... Derken onlarca el izi camı kapladı. O izlerin arasından yavaşça tek bir cümle belirdi.
"SENİ BULDUK."
Odanın kapısı kendi kendine kapanıp kilitlendi. Pencereye koştum ama pencere de açılmıyordu. Arkamdan oyuncak bir çıngırağın sesi geldi. Yavaşça arkamı döndüm. Az önce aynada gördüğüm bebek, odanın tam ortasında bana sırtı dönük şekilde oturuyordu. Hiç hareket etmiyordu. Birkaç saniye geçti. Sonra başını yavaşça döndürmeye başladı. Boynu normal bir insan gibi değil, durmadan dönüyordu. Yüzü bana geldiğinde gözleri tamamen simsiyah olmuştu. Gülümsedi. O gülümsemeyle birlikte evin her yerinden bebek ağlamaları yükselmeye başladı. Kulaklarımı kapattım ama ses daha da yaklaşıyordu. Tam önümde durdu ve kısık bir sesle fısıldadı:
"Şimdi sıra sende..." Artik bu yasananlardan dolayı elim titriyordu, ama ne demek istediklerini hala anlamadım. "Şimdi sıra sende? Ne oluyor 1 günde normal gün geçsin." Diye mırıldanıyordum artık çok yorulmuştum kanepede, uyudum, uyandım Sabah sanki geceydi ,
Bütün bu yaşananlar sanki bir tek taşın, yenmesi gibiydi.
Artık yaşananlar gercekmi bilmiyorum bile, yarın nolucağını hiç bilmiyorum.
Bölüm 5 Tek Taş
Kolye
Bugün tam hiç bir sey olmicak derken masanın üstünde, bir tek taş kolye vardı kenera koyim belki annemindir diye düşünüyordum, fakat evde tek olmadığımı o canlılarında olduğunu hatırladım. Bir an kolyeyi elime aldım. Buz gibiydi. Sanki yıllardır toprağın altında kalmış gibiydi. Tam masaya geri bırakacakken kolyenin taşının içinde bir şey hareket etti. Gözlerimi kırpıştırdım. Yanlış gördüğümü sandım ama bu kez daha netti. Taşın içinde küçücük bir göz bana bakıyordu. Korkuyla kolyeyi yere attım. Taş çatlamadı. Aksine, yerde kendi kendine dönmeye başladı. O sırada evin ışıkları söndü. Karanlığın içinden ince bir kadın sesi duyuldu.
"Onu neden elinden bıraktın?"
Telefonumun fenerini açtım. Kolyenin olduğu yere tuttuğumda kolye yoktu. Yavaşça arkamdan zincir sürüklenme sesi gelmeye başladı. Döndüğümde kolye kapının koluna asılıydı. Ama onu oraya koyan kimse yoktu.
Sonra kapı yavaşça kendi kendine açıldı... İçeriden biri fısıldadı:
"Onu takarsan seni bırakırım..."Kolyeyi çıkarmaya çalıştım ama zinciri sanki boynuma kaynamıştı. Ne kadar çeksem de kopmuyordu. Taşın içindeki siyahlık yavaş yavaş büyümeye başladı. Aynaya baktığımda taş artık eskisi gibi değildi. İçinde bana benzeyen biri vardı. Ama o gülümsüyordu, ben ise gülmüyordum. Bir anda aynadaki ben elini kaldırdı. Ben hareket etmemiştim. Korkuyla geri çekildim. O anda ayna çatlamaya başladı. Çatlakların arasından siyah bir sıvı akıyordu. Tam kaçacakken kolye kendi kendine parladı. Gözlerimi kapattım. Tekrar açtığımda odam aynıydı ama her şey sessizdi. Telefonum durmuştu. Saat durmuştu. Dışarıdan tek bir ses bile gelmiyordu. Pencereye yaklaştım. Sokakta kimse yoktu. Sanki bütün dünya kaybolmuştu. Arkamdan tanıdık bir ses geldi.
"Sonunda beni uyandırdın."
Yavaşça arkamı döndüm. Kapının önünde uzun siyah saçlı, yüzü gölgelerle kaplı biri duruyordu. Boynunda benim taktığım tek taş kolyenin aynısından vardı. Bana doğru bir adım attı ve fısıldadı:
"Bu kolyenin gerçek sahibi... sensin."Bir anda odanın içi buz gibi oldu. Nefesim gözümün önünde beyaz bir sis gibi görünüyordu. Kolyenin taşı kendi kendine dönmeye başladı. Gözlerimi ondan ayıramıyordum. Taşın içinde bu kez bir yüz belirdi. Gözleri olmayan, sadece karanlıktan oluşan bir yüz... Bana bakıyordu. Tam kolyeyi çıkaracakken zincir boynumu sıkmaya başladı. Ellerim titriyordu. O sırada dolabın kapağı yavaşça açıldı. İçeriden tıkırtılar geliyordu. Sanki biri içeride duvara vuruyordu. Cesaretimi toplayıp dolaba yaklaştım. Kapağı tamamen açtığım anda içerisi bomboştu. Arkamı döndüğümde ise dolabın aynasında kendimi göremedim. Aynada sadece arkamda duran uzun siyah saçlı bir kız vardı. Yavaşça elini kaldırdı ve boynumdaki kolyeyi işaret etti. Gözlerimi kapatıp tekrar açtım ama hâlâ oradaydı. Bir adım daha yaklaştı. Sonra kulağımın dibinde ince bir ses duydum. "Kolye artık seni seçti. Ondan kaçamazsın." O anda odanın kapısı büyük bir gürültüyle kapandı ve bütün evden aynı anda çocuk kahkahaları yükselmeye başladı. "O o tetrar geldi" diye mırıldanıyordum Ellerim titriyordu. Boynumdaki tek taş kolye durmadan sallanıyordu. Evde en ufak bir rüzgâr bile yoktu ama zincir kendi kendine hareket ediyordu. Tam o sırada yukarı kattan ağır ayak sesleri gelmeye başladı. Tak... Tak... Tak... Evde benden başka kimse olmaması gerekiyordu. Nefesimi tutup merdivenlere baktım. Sesler yavaşça aşağı inmeye başladı. Birinci basamak... ikinci basamak... üçüncü basamak... Sonra bir anda kesildi. Sessizlik bütün evi kapladı. Tam rahatladığımı sanırken kulağımın dibinden buz gibi bir fısıltı geldi.
"Bu kez kaçamayacaksın..."
Korkuyla arkamı döndüm.
Kimse yoktu.
Ama merdivenlerin en üst basamağında, bana ait olmayan ıslak ayak izleri yavaş yavaş aşağı inmeye başlamıştı.
Bölüm 6 Saat 03.33
Saatime baktım. 03.32'yi gösteriyordu. İçimi tarif edemediğim bir korku kapladı. Parmaklarım buz kesmişti. Gözümü saatten ayıramıyordum. Saniye ibresi yavaşça ilerledi. 03.33... O anda telefonumun ekranı kendi kendine açıldı. Ekranda tek bir cümle yazıyordu. "Pencereye bak." İstemeden başımı kaldırdım. Perdenin arkasında insan siluetine benzeyen bir gölge duruyordu. Kıpırdamıyordu. Cesaretimi toplayıp perdeyi bir anda açtım. Dışarıda kimse yoktu. Tam arkamı dönecektim ki camın üzerinde içeriden yazılmış gibi beliren bir yazı gördüm. "Geç kaldın." Kalbim hızla çarpmaya başladı. Bir anda evin bütün saatleri aynı anda çalmaya başladı. Ses o kadar yüksekti ki kulaklarımı kapattım. Sonra hepsi aynı anda sustu. Sessizliğin içinde yalnızca ağır bir nefes sesi duyuluyordu. O nefes sesi bana ait değildi. Tam arkamdan geliyordu.Arkama dönmeye cesaret edemedim. Nefes sesi gittikçe yaklaşıyordu. Sanki tam kulağımın dibindeydi. Gözlerimi sımsıkı kapattım. İçimden yavaşça saymaya başladım. Bir... iki... üç... Derin bir nefes alıp arkamı döndüm. Kimse yoktu. Odanın içi bomboş görünüyordu. Tam rahatladığımı sanırken telefonum tekrar titredi. Bu kez ekranda sadece bir fotoğraf vardı. Fotoğraf benim bulunduğum odaydı. Ama fotoğrafta ben yoktum. Yerimde, yüzü tamamen karanlık bir siluet duruyordu. Ellerim titreyerek telefonu düşürdüm. Eğilip almak istediğim anda ekran değişti. Aynı fotoğraf yeniden açılmıştı. Bu kez siluet bana biraz daha yaklaşmıştı. Bir anda evin bütün kapıları aynı anda çarparak kapandı. Camlar sarsılmaya başladı. Kolyem buz gibi oldu. Sonra odanın en karanlık köşesinden boğuk bir ses yükseldi. "Saat 03.33'ü geçen hiç kimse buradan çıkamadı..." Kalbim duracak gibiydi. Yavaşça köşeye baktım. Karanlığın içinden iki solgun göz bana bakıyordu. Gözlerini hiç kırpmadan tek bir adım attı. Sonra bir adım daha... Bu kez durmadı. Bana doğru yürümeye başladı.Geri geri yürümeye başladım. Attığım her adımda tahta zemin gıcırdıyordu. O ise hiç ses çıkarmadan bana yaklaşıyordu. Yüzünü hâlâ seçemiyordum. Sadece karanlığın içinde parlayan iki solgun göz görünüyordu. Bir anda durdu. Başını yavaşça sağa eğdi. Sonra fısıltıya benzeyen boğuk bir ses duyuldu. "Beni neden uyandırdın?" Ne diyeceğimi bilemedim. Boğazım düğümlenmişti. Tam o anda boynumdaki kolye şiddetle titreşmeye başladı. Taşın içinden ince bir çatlama sesi geldi. Kolyenin yüzeyi örümcek ağı gibi çatladı ve içinden siyah bir duman yükseldi. Duman odanın tavanına ulaştığında bütün lambalar aynı anda patladı. Ev yeniden karanlığa gömüldü. Karanlığın içinden onlarca ayak sesi gelmeye başladı. Bu kez yalnız değildi. Evin her köşesinde birileri yürüyordu. Sesler giderek yaklaşıyor, duvarlardan yankılanıyordu. Telefonumun fenerini açtım. Işık tam karşı duvara vurduğu anda duvarda kanla yazılmış gibi görünen dört kelime belirdi. "Arkana bakma. Çok geç." Nefesim kesildi. Çünkü tam o sırada omzuma soğuk bir el yavaşça dokundu.
Bölüm 7 Son Zil
Gözlerimi açtığımda her yer sessizdi. Az önce bulunduğum ev kaybolmuştu. Kendimi eski bir okulun koridorunda buldum. Duvarlardaki boyalar dökülmüş, pencereler tozla kaplanmıştı. Koridorun sonunda paslı bir okul zili asılıydı. Hiç rüzgâr olmamasına rağmen yavaşça sallanıyordu. Adımlarımı dikkatlice attım. Her adımım koridorda yankılanıyordu. Tam merdivenlere yaklaşmıştım ki zil bir anda çaldı. Dııınnng... Ses o kadar yüksekti ki kulaklarımı kapattım. Zil sustuğu anda bütün sınıf kapıları aynı anda yavaşça açıldı. İçerisi kapkaranlıktı. Birkaç saniye sonra karanlığın içinden çocuk sesleri yükselmeye başladı. Önce fısıldıyorlardı. Sonra hep bir ağızdan aynı cümleyi söylemeye başladılar. "Geç kaldın..." Kalbim hızla çarpmaya başladı. Geri dönmek istedim ama koridorun geldiğim tarafı artık yoktu. Yerinde sadece sonsuz bir karanlık vardı. Tam önümdeki sınıfın kapısı yavaşça aralandı ve içeriden küçük bir el bana doğru uzandı.El havada hiç kıpırdamadan bana uzanıyordu. Parmakları normal bir çocuğunki kadar küçüktü ama teni kül gibi griydi. Birkaç saniye donup kaldım. Sonra o el yavaşça geri çekildi. Sanki beni içeri davet ediyordu. İçeri girmemem gerektiğini hissediyordum ama ayaklarım kendi kendine hareket etmeye başladı. Sınıfın kapısından içeri adım attığım anda kapı büyük bir gürültüyle kapandı. Karanlıkta hiçbir şey göremiyordum. Tam o sırada sınıfın en arkasındaki eski tahta kendi kendine gıcırdayarak açıldı. Üzerinde beyaz tebeşirle tek bir cümle yazıyordu. "Son zil çaldığında hiç kimse çıkamaz." Yazıyı okur okumaz bütün sıralar aynı anda gıcırdamaya başladı. Sanki görünmeyen öğrenciler yavaşça yerlerine oturuyordu. Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu. Bir anda sınıfın önündeki öğretmen masasına eski bir yoklama defteri düştü. Defter kendi kendine açıldı. Sayfalar hızla çevrilmeye başladı. Sonunda bir sayfada durdu. Listedeki bütün isimlerin üzeri çizilmişti. En altta ise benim adım yazıyordu. Adımın yanında boş bir kutucuk vardı. Tam o anda görünmeyen biri kırmızı kalemle o kutucuğa yavaşça bir işaret koydu. Sınıfın içini buz gibi bir rüzgâr kapladı. Ardından okul zili ikinci kez çaldı. Dıııng... Bu kez ses çok daha uzundu. Zil sustuğunda arkamdan yavaşça alkış sesleri yükseldi. Döndüğümde bütün sıralar doluydu. Yüzleri karanlığın içinde seçilmeyen öğrenciler sessizce bana bakıyordu. Hiçbiri gözünü kırpmıyordu. En öndeki sırada oturan küçük bir kız ayağa kalktı. Elindeki eski oyuncak bebeği masanın üzerine bıraktı ve kısık bir sesle konuştu. "Öğretmen geliyor..." O cümle biter bitmez koridordan ağır ayak sesleri duyulmaya başladı. Her adım yaklaştıkça sınıfın duvarları çatlıyor, tavandan tozlar dökülüyordu. Kapının altından siyah bir gölge yavaşça içeri süzüldü. Kapı kolu kendi kendine aşağı indi. Kapı ağır ağır açılırken sınıftaki bütün öğrenciler aynı anda bana döndü ve fısıldadı: "Sakın onun yüzüne bakma..."
Bölüm 8 Son Öğretmen
Kapı yavaşça açıldı. Sınıfın içindeki herkes aynı anda ayağa kalktı. Ben de istemeden doğruldum. Koridordan gelen ayak sesleri bir anda kesildi. Sessizlik öyle ağırdı ki kendi kalp atışımı duyabiliyordum. Kapının eşiğinde uzun siyah bir gölge belirdi. Yüzü karanlığın içinde seçilmiyordu. Elinde eski, yıpranmış bir yoklama defteri vardı. Hiç konuşmadan sınıfa girdi. Attığı her adımda tahta zemin gıcırdıyordu. Sınıfın önüne geldiğinde başını yavaşça kaldırdı. Gözleri tamamen bembeyazdı. Elindeki defteri açtı. Sayfaları tek tek çevirdi. Sonra boğuk bir sesle isimleri okumaya başladı. Okuduğu her isimden sonra sınıftaki bir öğrenci yavaşça kayboluyordu. Sıra bana yaklaştıkça nefes almakta zorlanıyordum. Parmaklarım buz kesmişti. Defterin son sayfası açıldı. Öğretmen uzun süre ismime baktı. Sonra başını kaldırıp ilk kez bana doğru gülümsedi. Gülümsemesi normal değildi. Ağzı olması gerekenden çok daha geniş açılmıştı. Boğuk sesi sınıfın içinde yankılandı. "Son öğrenci..." O anda bütün sınıf bana döndü. Hiçbiri gözünü kırpmıyordu. Aynı anda parmaklarıyla beni işaret ettiler. Eski okul zili üçüncü kez çaldı. Dııınnng... Bu kez zil hiç susmadı. Ses gittikçe yükselirken duvarlardaki çatlaklar büyümeye başladı. Kara tahtaya görünmeyen bir el tek bir cümle yazdı. "Ders şimdi başlıyor.".Kapı tamamen açıldığında sınıfın içindeki hava bir anda buz gibi oldu. Nefesim gözümün önünde beyaz bir sis hâline geliyordu. Eşiğin önünde duran öğretmen hiç hareket etmiyordu. Yüzü karanlığın içinde kaybolmuştu. Sadece bembeyaz gözleri seçiliyordu. Elindeki eski yoklama defterini yavaşça açtı. Sayfalar kendi kendine çevrilmeye başladı. Her sayfa çevrildiğinde sınıfın duvarlarından boğuk fısıltılar yükseliyor, tavandan ince tozlar dökülüyordu. Sonunda sayfalar durdu. Öğretmen başını kaldırmadan boğuk bir sesle ilk ismi okudu. Sınıfın en arkasındaki sırada oturan çocuk ayağa kalktı. Hiç konuşmadı. Sessizce öğretmenin yanına yürüdü. Öğretmen elini çocuğun omzuna koyduğu anda çocuk gözlerimin önünde karanlığın içine karışarak yok oldu. Ne bir çığlık duyuldu ne de bir ses. Sanki hiç var olmamış gibiydi. İçimde büyüyen korku beni nefessiz bırakıyordu. Öğretmen ikinci ismi okudu. Bu kez başka bir öğrenci ayağa kalktı. O da aynı şekilde öğretmenin yanına gitti ve göz açıp kapayıncaya kadar kayboldu. Birkaç dakika içinde sınıftaki sıraların yarısı boşalmıştı. Sonunda öğretmen sessizleşti. Defteri kapattı. Ağır ağır başını bana çevirdi. Bembeyaz gözleri gözlerimin içine kilitlendi. Dudakları kıpırdamadan konuştu. "Sıra sende." Geri çekilmeye çalıştım ama ayaklarım yere yapışmıştı. Tam o anda kara tahtaya görünmeyen bir el yazı yazmaya başladı. Tebeşir kendi kendine hareket ediyor, çıkardığı ses sınıfın içinde yankılanıyordu. "Kaçanlar bulundu. Saklananlar unutuldu. Kalanlar asla çıkamadı." Yazı bittiği anda sınıfın bütün pencereleri aynı anda büyük bir gürültüyle kapandı. Camların arkasında onlarca solgun yüz belirdi. Hepsi içeri bakıyor, hiç göz kırpmadan beni izliyordu. Bir anda okul zili yeniden çaldı. Bu kez sesi normal değildi. Sanki yüzlerce insan aynı anda çığlık atıyormuş gibi yankılanıyordu. Kulaklarımı kapattım ama ses zihnimin içinden gelmeye devam ediyordu. Öğretmen yavaşça elini kaldırdı ve kara tahtayı işaret etti. Tahtadaki yazılar silinmeye başladı. Yerine tek bir cümle belirdi. "Ders bitmez... Sadece öğrenciler değişir." O cümleyi okuduğum anda sınıfın kapısı kendiliğinden kilitlendi. Ardımdan gelen yavaş nefes alışlarını fark ettim. Yalnız değildim. Çok yavaş bir şekilde başımı çevirdim. Az önce boş olan sıraların hepsi yeniden dolmuştu. Bu kez oturanların hiçbiri insan değildi. Hepsinin yüzü tamamen karanlıktan oluşuyordu. Aynı anda başlarını bana çevirdiler. Sonra hepsi bir ağızdan, tek bir kelime fısıldadı:
"Hoş geldin..."
Bölüm 9 Rüya
Uyandım evdeydim, okul meğersem bir rüyaymış ama bu rüya değil, kabustu. Yatağımdan doğrulurken alnımdan soğuk terler akıyordu. Kalbim hâlâ deli gibi çarpıyordu. Derin bir nefes alıp odama baktım. Her şey yerli yerindeydi. Masam, dolabım, pencerem... Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi. Tam rahatladığımı düşünürken gözüm saate takıldı. Saat tam 03.33'ü gösteriyordu. Donup kaldım. O anda telefonuma bir bildirim geldi. Ekranı açtığımda hiçbir uygulamaya ait olmayan tek bir mesaj vardı. "Uyandığını mı sandın?" Parmaklarım titremeye başladı. Mesajı silmeye çalıştım ama ekran karardı. Birkaç saniye sonra telefon yeniden açıldı. Bu kez ekranın tamamını kaplayan siyah bir fotoğraf vardı. Dikkatlice bakınca fotoğrafın karanlık olmadığını fark ettim. O, benim odamdı. Fotoğrafın en arkasında ise yatağımın yanında duran uzun bir siluet görünüyordu. Korkuyla başımı aynı noktaya çevirdim. Orada kimse yoktu. Tekrar telefona baktığımda siluet biraz daha yaklaşmıştı. Bir anda odamdaki dolabın kapağı yavaşça aralandı. İçeriden ince bir çocuk sesi geldi. "Beni hatırladın mı?" Olduğum yerde kalakaldım. Dolabın içi kapkaranlıktı. Tam kapağı kapatmak için yaklaşacakken içeriden buz gibi bir el uzandı. Çığlık atarak geri sıçradım. El bir anda kayboldu. O sırada evin bütün ışıkları aynı anda sönüp yeniden yandı. Duvarlarda asılı olan bütün fotoğrafların yüzleri silinmişti. Fotoğraflarda sadece ben kalmıştım. Ama her fotoğrafın arkasında aynı gölge duruyordu. Gölgenin yüzü seçilmiyordu. Sadece yavaşça elini kaldırıp bana doğru işaret ediyordu. Ardından evin içinde tanıdık bir okul zili çaldı. Dııınng... Bu sesi daha önce duymuştum. Dizlerimin bağı çözüldü. Koridordan ağır adımlar gelmeye başladı. Adımlar odamın kapısında durdu. Kapı kolu yavaşça aşağı indi. Kapı gıcırdayarak açılırken dışarıda kimse görünmüyordu. Fakat yerde, kapıdan içeri doğru gelen ıslak ayak izleri vardı. İzler yavaş yavaş yatağıma doğru ilerlemeye başladı. Tam son izin oluştuğu yerde derin bir nefes sesi duydum. Odamda görünmeyen biri vardı. Sonra kulağımın dibinden boğuk bir fısıltı yükseldi: "Bu kez gerçekten uyandığını sanmıştın..." Bir bildirim geldi annem
1 haftalık iş yerinden dönerken uçak kazası geçirmişti artık ne babam ne de annem vardı kendi başıma bakmak zorundaydım.
Bölüm etkileşimi
