ilk gece

Güneş,siyah perdelerimin arasından acımasızca yüzüme vururken uyanmak istemediğim bir sabaha uyandım.
Tekrar.
Dışarıdan çok fazla ses geliyordu ve bu benim için oldukça rahatsız ediciydi.
Herkesin uyuduğu saatlerde hayatımı yaşamayı seviyordum çünkü kendimle başbaşa kalabildiğim tek zaman,geceydi.
Gözlerimi ovuşturarak sağ tarafımda komidinin üzerinde duran eski saatime baktım.
Saat geç olmuştu ama çok umrumda değildi.
Uzun bir süredir zaman algımı yitirmiştim zaten.
Hafifçe doğruldum ve göz ucuyla etrafa baktım.
Yerde duran viski şişesinin cam kırıkları en az benim kadar dağınık görünüyordu.
Kıyafetlerim ise parça parça odanın her yerindeydi.
Dudaklarımın kenarında,alışık olduğum bu görüntüye karşılık minik bir sırıtış belirdi.
Ama uzun sürmedi.
Dudaklarımdaki gülümseme yavaşça kaybolurken istemsizce kaşlarımı çattım.
Dün geceye dair bir şeyler hatırlamak için kendimi zorladım ama görüntüler parça parçaydı.
Ne kadar uğraşırsam uğraşayım,zihnimin içindeki boşlukları dolduramıyordum.
Başımın ağrımasına daha fazla katlanamayacağımı anlayınca hatırlamaya çalışmaktan vazgeçtim ve yatağımdan kalkıp banyoya doğru yürüdüm.
Avuç içlerimi lavabonun iki yanına yaslayarak destek aldım ve bakışlarımı aynaya çevirdim.
Bir süre kendimi inceledim.
Aynada gördüğüm kadın bana ne kadar yabancıydı.
Siyah saçlarım dağılmış,geceden kalan makyajım akmıştı.
Bakışlarım...
Ruhsuzdu.
Dudaklarım kuruluktan çatlamış,gözlerim kıpkırmızıydı.
Kendimi ilk kez böyle gördüğüm anı hatırlamaya çalıştım.
Sonra hatırladım.
Yazmaya başladığım ilk geceyi.
O gece.
Her şey o gece başlamıştı...