giriş

…ama kullandığı cümleler canımı acıtmadı.Zaten canımı benden başka hiçbir şey acıtamazdı.
Enseme yapışan saçlarımı geriye attım ve derin bir nefes aldım.
Sakinliğim,çok rahatsız ediciydi.
İçimde bir yerde uzun zamandır susturduğum bir şey kıpırdanmıştı ama yüzüme yansımasına izin vermedim.
Önce kollarımdan aşağı süzülen kana baktım.
Beyaz tenimin üzerinde olduğundan daha koyu görünüyordu.
İnce bir çizgi halinde dirseğimi geçti ve parmak uçlarıma doğru ilerledi.
Elbisemin yırtılan parçası bedenimden aşağı doğru açılmış ve yumuşak kumaşın kenarı tenimden aşağı doğru süzülüyordu.
Her hareketimde daha fazla açılıyor,daha fazla tenimi ortaya çıkarıyordu.
Canım yanıyordu.
Bunu cümleye dökemezdim ama canım çok yanıyordu.
Bana baktığını biliyordum ama gözlerimi kaldırmadım.
Bir süre sonra başımı yavaşça kaldırdım ve izlemeyi çok sevdiğim yüzüne baktım.
Ne söyleyeceğini bilemiyordu.
Ancak gözlerinde bir duygu vardı,tanıdık olmadığım bir duygu.
Korku değildi.
Öfke hiç değildi.
Bu duygu...merhametti.
Bir katile acıyor olabilir miydi?
İçimden gülmek geldi.dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
Ne tuhaf.
İnsanların benden korkmasına alışkındım.
Benden nefret etmelerine de.
Ama bana acımaları?
Bu tahammül edebileceğim bir alışkanlık olamazdı.
Çünkü merhamet,insanın sakladığı şeyleri ortaya çıkarırdı.
Olduğu yerde kıpırdandı ve boğazını temizledi.
Tepkisizliğimin onu rahatsız ettiğini biliyordum.
Bakışlarındaki merak ne hissettiğimi çözmeye çalışırken,yargı ise bir tepki beklediğini gösteriyordu.
Benimse ona verdiğim tek şey sessizlikti.
Ben bunu genelde yapardım.
Bazen cümlelerimi yarım bırakır,bazense direkt susardım.
Gerçeği gün yüzüne çıkarmaktansa boşluk yaratmayı tercih ederdim.
Çünkü insanların o boşlukları doldurmak için kendi vicdanlarını kullanma gibi tuhaf alışkanlıkları vardı.
Bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Aramızdaki mesafe,nefesinin yüzüme değeceği kadar azaldığında başımı biraz daha kaldırmak zorunda kaldım.
Gözlerini gözlerimden ayırmadan dudaklarıma doğru eğildi.
Sesi yalnızca ikimizin duyabileceği kadar alçaktı.
“Je sais ce que vous avez vécu.”
(Ne yaşadığını biliyorum.)
Ne yaşadığımı biliyordu.
Ya da bildiğini sanıyordu.
Başımı hafifçe yana eğdim.
Dudaklarımda minik,biraz daha zorlasam masum görünebilecek bir tebessüm belirdi.
Gerçeği bilmiyordu.
Daha doğrusu,benim onun için yarattığım gerçeği biliyordu.
Yanımda kalması için kurduğum süslü cümleleri,sustuğum yerleri,acıyor gibi gösterdiğim yaraları...
Hepsini ben vermiştim ona.
Şimdi ise kendini kurtarıcım sanıyordu.
İnsanların inanmak istediği şeyleri onlara anlatmak zor değildi.
Zor olan,onlara bir yalan söylendiğini hissettirmemekti.
Gerçeği olduğu gibi yansıtmama gerek yoktu,değiştirebilirdim.
Çünkü gerçeği değiştirmek,onu saklamaktan çok daha kolaydı.
Şimdi asıl mesele,karşımda beklentiyle bana bakan bu gözleri hangi yalanla susturacağımdı...