Bölüm 2: Çocukluk aşkı

Birkaç yıl geçmişti. Batı Almanya Nazi'nin işlerini umursamamaya başlamıştı. Sanki her şey normalmiş gibi geliyordu artık. Evde yapılan toplantılar, alınan kararlar vb. geleneksel hâline gelmişti. Fakat bir gün eve başka birileri gelmişti. İsmi Sovyet'ti. Uzun boylu (neredeyse 2m), üstünde kahverengi bir palto, kafasında ushanka ve gözünde de göz bandı vardı. Yanında ise oğlu Rusya duruyordu. Neredeyse babasının kopyasıydı. Sadece boyu kısa ve giydiği kıyafetler farklıydı. Bi de babasından daha çok soğuk bakıyordu.

Batı Almanya babasına bir şey sormak için odasından çıkmıştı. Merdivenlerden inerken Rusya ile göz göze geldi. İlk başta Rusya'yı tanımaya çalıştı ama çıkaramamıştı. Rusya ise Batı Almanya'ya soğuk baksa bile dudaklarında ufak gülümseme vardı. Batı Almanya o gülümseyi gördüğü an kalbinde bir şey hissetmişti. Kafasını yana doğru sallararak kendine gelmeye çalıştı. Daha rezil olmamak için odasına koşarak gitti. Rusya'nın kafası karıştı. Şimdi ne yaşandığına anlam verememişti.

-bir saat sonra-

Batı Almanya bir saat boyunca Rusya'nın resmini çiziyordu. Doğu Almanya'da ikizini izlererek bu kimin olduğunu sorguluyordu. Onlar öyle vakit geçirirken bir anda odanın kapısı tıklandı. Doğu Almanya kapıyı açmak için ayağa kalktı. Kapıyı açınca Rusya ile karşı karşıya geldi.

Doğu Almanya: Aaa.. sen abimin çizdiği kişi misin?

Batı Almanya, Doğu Almanya'nın bu sözünü durunca kıpkırmızı kızarır. Arkasına hızlıca döner ve Doğu Almanya'ya bakar.

Batı Almanya: Canım kardeşim sen bence gidip dışarda oyuncaklarınla oyna (sinirden ve utanmaktan elinde kalemi sıkıyordu)

Doğu Almanya: Neyse normalde dışarı çıkmazdım da aşk kuşlarını yalnız bırakırım.

Doğu Almanya, hızlıca odadan çıkarken peşinden Batı Almanya defteri fırlatır. Defter Doğu Almanya'ya denk gelmez çünkü Rusya defteri havada yakalamıştır. Rusya'nın bu davranışına Batı Almanya daha çok kızarır. Rusya da kapıyı kapatıp Batı Almanya'ya yaklaşır.

Rusya: Kardeşinle çok iyi anlaşıyorsun gördüğüm kadarıyla (ironi yaptığından sırıtıyordu)

Batı Almanya: Uhm.. (Rusya'nın sesini ilk defa duyunca tuhaf hissettiğinden birkaç saniye bir şey söylemedi) Sinirimi bozmak için her şeyi yapıyor. Şey.. neden odaya geldiğini sorabilir miyim?

Rusya: Babam ve senin baban bizim arkadaş olabileceğimizi söyledi. Bu yüzden tanışmak için odana geldim. Yanlış zamanda mı geldim?

Batı Almanya: Hayır.. hayır gelmedin. (çizdiği resmi defterin altına koyar)

Rusya: Adın ne? Benim adım Rusya. Sana soğuk davranırsam beni şimdiden affet çünkü benim kişiliğim böyle. (Sandalye çekip Almanya'nın yanına oturur)

Batı Almanya: Benim adım Batı Almanya. Bende biraz içime kapanık birisiyim. İlk arkadaşım sensin. (Dayanamayıp gülümser)

Rusya: Hiç mi arkadaşın olmadı yani.. Hmm ilginç. Benimde pek arkadaşım olmaz çünkü herkes benden korkuyor. Yaşıma göre biraz psikopatım da. (hafifçe güler)

Batı Almanya: Benim için sorun değil. Yeter ki istediğin kişi ol.

Rusya, Batı Almanya'nın dediği şeye mutlu olmuştu aslında. Dıştan soğuk gibi gözüksede içinde sıcak birisiydi. Rusya söze takılmışken elindeki defteri fark etti. Defteri vermek için elini uzatır Batı Almanya'da fark ederek defteri almak için uzanır. İkisinin elleri birbirine değer. Batı Almanya çok kızarır Rusya da ilk defa utanmıştı. İkisi de başka yerlere bakarlar ve gülmeye başlarlar. Anlaşacakları çoktan belliydi.