3• MİRAS

Selamlar! 🖤
Keyifle okuyabileceğiniz, biraz atışma, biraz gizem ve bolca merak barındıran bir pazar günü bölümüyle geldim.
Efsun ve Çağan’ın birbirlerine karşı oynadıkları oyunun nereye varacağını ben de merakla bekliyorum. Üstelik Mardin’de onları bekleyen geçmiş, göründüğünden çok daha fazlasını saklıyor…
Umarım bölümü severek okursunuz, ben elimden geldiğince uzun tutmaya çalışıyorum. Yorumlarınızı ve düşüncelerinizi benimle paylaşmayı unutmayın. Her birini okumak beni çok mutlu ediyor. 🥹

Keyifli okumalar! ✨

༺ ⌁ ── ◇ ── ⌁ ༻

Perşembe sabahı havalimanına vardığımda gökyüzü henüz açık maviye dönmemişti. Çağan’ın gönderdiği konuma göre özel uçuşların yapıldığı bölüme geçtim. Bekleme salonuna girdiğimde onu hemen gördüm.

Çağan, geniş camların önünde durmuş telefonuyla konuşuyordu. Üzerinde koyu gri bir takım elbise, içinde de siyah bir gömlek vardı. Ceketinin düğmesi açıktı. Bir elini cebine koymuş, diğerinde telefonu tutuyordu. Konuşurken sesi alçak ve sakindi, karşısındaki kişiye ne söylediğini duymuyordum ama rahatsız etmemek adına yaklaşmadım ve yönümü değiştirerek lavaboya girdim.

Nefesimin ne kadar hızlandığını o an kapıyı kapattığım an kesilen seslerle yeni fark ediyordum. Musluğu açıp ellerimi soğuk suyla ıslattım ardından ellerimi boynuma götürerek biraz rahatlamaya çalıştım.

“Efsun, alt tarafı uçak.” Kafamı kaldırıp aynadaki yansımama baktım fakat aynadaki kadın bana pek ikna olmuş görünmedi. “Tamam.” dedim aynadaki yansımama. “Bu kadar dramatik olma.”

Lavabonun kenarına bıraktığım çantamı alıp dışarı çıktım. Telefonumda saat 08.47’ydi. Çağan Korhan’ın gönderdiği uçuş saati dokuzu gösteriyordu. Etrafıma baktığımda onun az önceki yerinde olmadığını fark ettim. Özel uçuş bölümünün kapısından içeri girdiğimde onu hemen gördüm.

Telefon hala kulağında birileriyle konuşuyordu. Adımlarımı hızlandırarak yanına doğru yürümeye başladım ve biraz uzağında bekledim. Çağan beni fark edince başıyla selam verdi. Telefon görüşmesini bitirip yanıma geldi.

Gözlerini kısa bir an üzerimde gezdirdi. “Günaydın, Efsun Hanım.” Yüzü sabahın bu erken saatlerine rağmen canlı gözüküyordu.

Bende yüzüme hafif bir tebessüm yerleştirdim ve “Günaydın. Çağan Bey.” dedim.

“Bagajınız yok mu?” Bu soruyu doğrudan yüzüme bakarak sormuştu. Demek ki beni inceleme sebebi buydu.

“Bir günlük seyahat için bu çantanın yeterli olacağını düşündüm.” dedim el bavulumu işaret edercesine hafif havaya kaldırarak.

“Kadınların hazırlık süresiyle ilgili genel bir fikrim var, bu yüzden şaşırdım sorumu maruz görün.” Kafasını hafifçe eğerek bana baktı. Yüzündeki o “Hadi sende biraz benimle uğraşsana çok sıkıcı bir sabah!” bakışı gözlerinin içinden anlaşılabiliyordu. Benim aksime oldukça formunda gözüküyorsun Çağan Korhan.

Kaşlarımı hafif kaldırdım ve yüzüme muzip bir gülüş takınarak “Benim de erkeklerin gereksiz genellemeleriyle ilgili genel bir fikrim var.” dedim.

“Haklısınız, genelleme yapmak pek hoş değilmiş. Aksine rahatsız ediciymiş.” Başını hafifçe bana doğru eğerek yaklaştırdı. “Efsun Hanım.”

“Ben rahatsız olmamıştım, siz tam olarak neyden rahatsız oldunuz?” Aynı şekilde onu taklit ederek kafamı biraz ona doğru yaklaştırdım. “Çağan Bey.”

Hızla geri çekilerek uçağa doğru yürüdüm. Arkamdan geldiğini göz ucuyla fark edebiliyordum. Uçağın merdivenlerini gördüğümde adımlarımın yavaşladığını fark ettim. O esnada yanıma ulaşmıştı, kendimi toparlayıp Çağan’ın yanında yürümeye devam ettim.

Çağan merdivenleri bir kaç basamak çıkarken duraksadım. Uçağa binmekten korkmuyordum. Yalnızca uçakların yerden ayrılmasıyla ilgili bazı kişisel algı sorunum vardı.

“Efsun Hanım?” dedi sorgular bir ses tonuyla. Uçağın merdivenlerinin başında duruyordum o ise başını arkaya doğru döndürmüş bana bakıyordu. “Geliyor musunuz?”

“Evet.” dedim çabucak ve merdivenlere bir adım attım, sonra bir tane daha.

Uçağın içine girdiğimde beklediğimden daha geniş bir kabinle karşılaştım. Krem rengi koltuklar, küçük bir masa, karşılıklı oturma alanları… Her şey oldukça düzenliydi. Fazlasıyla düzenli. Birinin buraya gelip ortalığı dağıtmasına izin verilmeyecekmiş gibi gözüküyordu.

Çağan çantasını bir koltuğun yanına bıraktı. “Burada oturabilirsiniz.” Pencere kenarındaki koltuğu gösterdi.

Pencere mi? Hayır.

Gözlerimi hızla diğer koltuklarda gezdirdim. “Şu tarafta otursam daha iyi.” Karşıdaki koltuğu işaret ettim.

Çağan bir an bana baktı daha sonra başıyla onayladı. “Elbette.”

Oturup çantamı dizlerimin üzerine aldım. Kemerimi bağladım. Bir kez kontrol ettim. Sonra bir kez daha. Çağan karşımdaki koltuğa oturmuş, telefonunda bir şeylere bakıyordu. Sanki uçağa binmek, sabah kahvesini içmekten farksızdı.

Uçuş görevlisi kalkış öncesi bilgilendirmeyi yaptı. Sesini duyduğumda gözlerimi kapattım. Kemerimi üçüncü kez kontrol ettim.

Çağan telefonundan başını kaldırdı. Davranışlarımın garipliğini fark etmiş olacak ki “Bir sorun mu var?” diye sordu.

Hızla “Hayır.” dedim. Bu durumu ona belli etmek istemiyordum. Ancak cevabım öyle hızlıydı ki kendi kulağıma bile inandırıcı gelmedi.

Çağan birkaç saniye bana baktı. Sonra telefonunu kapatıp masanın üzerine bıraktı. “Emin misiniz?”

“Gayet eminim Çağan Bey, her şey yolunda.”

Uçak hareket etmeye başladığında parmaklarım çantamın sapına sıkıca sarıldı. Pistte ilerlerken motorların sesi yükseldi. Kalbim de onlarla birlikte hızlandı.

Kalkış anında sırtımı koltuğa bastırdım. Gözlerimi kapattım. Nefesimi tutmuş olduğumu fark ettiğimde çoktan havalanmıştık. Uçak yükseliyordu, ben de içimden yükselen bütün küfürleri bastırmaya çalışıyordum.

Bir süre sonra gözlerimi açtım. Pencereden bakmadım. Önümdeki koltuğun dikişlerini incelemeye başladım. Sanki dünyanın en önemli mimari detayı oradaydı. Ama beynimi bir türlü oyalayamıyordum.

Çağan’ın sesiyle bir an kafamı kaldırıp yüzüne baktım. “Efsun Hanım.” derken kaşlarının hafif çatılmış olduğunu fark ettim.

“Efendim?” dedim derin bir nefes alıp sakince ağzımdan vererek.

“Uçaktan korkuyor musunuz?”

Gözlerimi kırpıştırdım. Kafamı sağa sola sallayarak “Hayır.” dedim. Sesimin çatallı çıkmasını kontrol edememiştim ve hafifçe boğazımı temizlemek için öksürdüm.

Çağan’ın bakışları ellerime kaydı. Çantanın sapını öyle sıkı tutuyordum ki parmaklarımın rengi değişmişti. “Ben çantanızın sizden kaçacağını sanmıyorum.” dedi.

Gözlerim tekrardan ellerime kaydı, elimi yavaşça gevşettim. “Ben sadece çantamı seviyorum.” Ses tonum bana bile yabancı geliyordu. Hissettiğim panik nedeniyle, düşünmeden aceleyle verdiğim cevaplar dudaklarımdan çıktıktan sonra kulağıma oldukça saçma geliyordu.

Çağan’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. “Anladım.” Hayır, anlamamıştı. Ya da anlamıştı ve benimle dalga geçmemek için susuyordu. İkisi de mümkündü.

Uçak hafifçe sarsıldığında omuzlarım istemsizce kasıldı. Gözlerim yeniden kapandı. Nefesimi tutmamaya çalıştım ama pek başarılı olamadım.

Çağan bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra duyduğum ayak sesleriyle koltuğundan kalktığını anladım ama kulaklarımın hafifçe çınlıyordu ve etrafımdaki hiçbir şeye yeterince odaklanamıyordum. Bu çınlamayı uçağın motor sesine ve basınca bağladım.

Yanımdaki koltukta hissettiğim ağırlıkla gözlerimi açtım. Çağan yanımdaki koltuğa oturmuş yüzümü kaşları hafif çatık bir şekilde analiz eder gibiydi.

“Sarsıntı birazdan daha sakin olacak.” Sesi sakindi, ne gereksiz bir teselli ne de beni küçümseyen bir tavır vardı. Sanki durumu fark etmiş ve bunu büyütmeden çözmeye karar vermişti.

“Ben uçmaktan korkmam.” dedim. Bu kez gözlerimi doğrudan gözlerine diktim. Ne kadar parlak bir maviydi… Ama aynı zamanda koyu. Sanki gökyüzünün geceye dönen haliydi

Öylece bakıp cevap vermediğim de bakışları bir an etrafta dolandı, bu kez teselli cümlesi arar gibi bir hali vardı ve bakışları yeniden bana döndü “İnişten de hoşlanmayabilirsiniz.” dedi.

Hızla kaşlarım çatıldı. “Bunu söylemek zorunda mıydınız?” Düşünüp bunu mu bulmuştu söyleyecek? O an dönüşte tek olma ihtimalim gözümde canlanınca vücudumu daha da yoğun bir panik dalgası sardı. Hayır, kesinlikle otobüsle döneceğim. “Şu an gerçeklere ihtiyacım yok. Biraz yalan söyleyebilirsiniz.”

Çağan’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı. “Uçak kısa bir süre sonra yere inecek. Siz de sandığınızın aksine, hiçbir şey olmamış gibi kalkıp yürüyebileceksiniz.” dedi. İşte! Bende ne zaman dalga geçmeye başlayacak diye bekliyordum..

“Bu yalan değil, Çağan Bey,” dedim. İstemeden dişlerimin arasından çıkmıştı sözlerim. Beni sinirlendirmeyi başardığını fark etmiş olmalıydı. Çünkü dudaklarının kenarındaki o küçük sırıtış bir an olsun silinmedi.

“Kusura bakmayın, yalan söyleyemiyorum. Bu tür huylarım yoktur.”

Yüzümde bir gülüş belirdi. Kısa, sinirli bir gülüştü ama yine de güldüm. “Umarım bir gün sende benim elime düşersin, Çağan Korhan.” diye geçirdim içimden. Ama sessiz kaldım.

Sessizlikle beraber odağım yeniden uçaktan gelen motor seslerine yöneldi.

Çağan koltuğuna omzunun birini yaslayarak gövdesini bana doğru çevirdi. “Nefesinizi tutuyorsunuz.” dedi.

“Tutmuyorum.”

“Efsun Hanım.”

“Ne?” O an ki adrenalinle artık ağzımdan ne çıktığını düşünemiyordum. Çağan Bey falan da kalmamıştı gözümde.

“Nefes alın.” Bunu öyle sıradan bir ses tonuyla söyledi ki, sanki bana bir dosyayı uzatıyordu. Bir an ona baktım. Sanırım abarttığımı düşünüyordu. Sonra burnumdan yavaşça nefes aldım.

“Güzel.” dedi. “Şimdi yavaşça verin.”

Söylediğini yaptım.

“Bir daha.”

Tekrar nefes aldım.

“Daha iyi.”

Birkaç kez bunu tekrarladık. Uçağın sesi hala vardı. Yükseklik hala vardı. Ama kalbim, en azından kendi kendine koşmayı bırakmıştı. Pencereden dışarı bakmamaya çalışarak başımı koltuğa yasladım ve bir süre bekledim.

“Birazdan alışacaksınız.” dedi.

Nefes alışverişim yavaş yavaş düzene girerken, dibimde duran Çağan’ın parfümünü fark etmeye başladım. Bergamot ve odunsu notaların birbirine karıştığı, ağır ama bir o kadar da etkileyici bir kokuydu. Bakışlarımı yüzüne kaldırmadan önce kısa bir an onu süzdüm. “Uçak korkusuna mı?” dedim.

“Hayır. Benimle aynı uçakta olmaya.” dedi alaycı ses tonuyla.

Bütün bu heyecanımın, yaşadığım paniğin sebebinin onunla aynı uçakta olmak olduğunu ima ediyordu. Daha kendime geleli birkaç dakika olmuştu ki fırsatını bulur bulmaz yine başlamıştı.

Gözlerimi kısıp yüzüme yapmacık bir gülümseme yerleştirdim. Bakışlarımla onu yeterince küçümsediğimi düşünüyordum ama dilimi tutamadım.

“Egonuz da sizinle birlikte mi uçuyor, Çağan Bey?”

Çağan’ın yüzündeki gülümseme biraz genişledi. “Benim egom her yere gelir.”

“Umarım sizinle aynı koltukta oturmuyordur.”

Uçağın hafifçe sarsılmasıyla cümlemi bitirdiğim an sertçe yutkunmak zorunda kaldım. Parmaklarım koltuğun kenarına gitti. Çağan’ın bakışları hemen oraya kaydı. Ama bu kez hiçbir şey söylemedi. Yalnızca elini, elimin hemen yanındaki kol dayanağına koydu. Bana dokunmadı. Sanki orada olduğunu bilmem yeterliydi.

Bir süre sonra kabin görevlisi içecek servisi yaptı. Çağan kahve istedi. Kadın görevli bana dönerek “Bir şey alır mısınız?” dedi.

“Su.” dedim hızla. Fakat hemen ardından kararımı değiştirip elimi kaldırdım. Görevli yeniden bana döndüğünde “Pardon, su yerine alkollü bir şey alabilir miyim?” diye sordum

Görevli kafasını eğdi.” Elbette.” Arkasını dönüp uzaklaşırken dilimle dudaklarımı ıslattım ve bakışlarımı bana bakmakta olan adama çevirdim. Çağan hafifçe kaşlarını kaldırmış bana bakıyordu.

Açıklama yapma ihtiyacı duyarak gözlerinden gözlerimi kaçırdım. “Sorun olmaz umarım. Sadece bir kadeh içeceğim, stresime iyi gelir diye düşündüm.” dedim dürüstçe.

“Yalnızca uçak hakkında ki mi?” dedi yine o kendinden emin bakışları ve alaycı ses tonuyla.

Biraz daha böyle devam ederse bu adamı kendi uçağından aşağı atacak, ardından da olayın tamamen bir kaza olduğuna dair son derece inandırıcı bir ifade verecektim.

Artık sabrımın sonuna gelmek üzereydim. “Pekala, madem oyun oynamayı bu kadar çok seviyorsun Çağan Korhan.” diye geçirdim içimden. Bir an duraksadım. Kaçırdığım gözlerimi hızla gözlerine diktim.

“Yalnızca uçak hakkında değil.” dedim.

“Mesela?”

Sorusunu duyduğumda dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı. Gözlerindeki o meraklı ifadeyi izlerken, birkaç dakika önce nefesimi düzene sokmak için çabalayan adamın şimdi karşıma geçip beni bu şekilde köşeye sıkıştırmaya çalışıyor olmasına küçük bir cevap verebilirdim.

Belki de Çağan Korhan’ın o kusursuz denebilecek özgüveninin ardında ne olduğunu merak ediyordum.

Ya da belki, yalnızca bir kez olsun onun da benim yüzümden ne söyleyeceğini bilememesini istiyordum.

O esnada kabin görevlisi elindeki tepsiyle yanımıza gelerek içecekleri servis etti. Çağan’ın önüne kahvesini, benim önümeyse buzlu sek bir viski kadehi bıraktı ve kafasıyla küçük bir selam vererek arkasını dönüp uzaklaştı.

Kadehimi elime alırken bakışlarımı Çağan’ın yüzünde gezdirdim. Önce gözlerine, ardından dudaklarına… Sonra yeniden gözlerine döndüm. Bunu fark etmemesi mümkün değildi, çünkü o da doğrudan yüzüme bakıyordu.. Zaten bende fark etmesini istiyordum.

“Mesela…” dedim, sesimi hafifçe alçaltarak. “Yanımda oturan adamın sandığımdan daha çekici olduğunu fark etmiş olabilirim.” Bakışlarımı bilinçli bir şekilde tekrardan üzerinde gezdirdim. Gözlerimi en son ağır bir biçimde yeniden gözlerine diktim.

Çağan’ın kaşları belli belirsiz havalandı. Dudaklarındaki gülümseme bir anlığına silinirken gözlerindeki şaşkınlığı kaçırmadım.

İşte bu. Defeat. Bunu beklemiyordu. “Öyle mi?” dedi, sesindeki o alışıldık kendinden emin tınıyı yeniden yakalamaya çalışarak.

“Öyle.”

“Bunu söylemene sebep olan şey ne?”

Başımı hafifçe yana eğdim. Birkaç saniye onu süzdükten sonra omuz silktim.

“Gözlerim sanırım.” derken gözlerimi olabildiğince gözlerinde oyalamaya çalıştım.

Ne tesadüf ki o da gözlerini benden ayırmıyordu. “Gözlerin mi?”

Kadehimi parmaklarımın arasında hafifçe döndürerek buzların birbirine çarpan sesini dinledim. Ardından bakışlarımı yeniden Çağan’a çevirdim. “Bazen insanın dikkatini dağıtan şeyler konusunda pek güvenilir olmayabiliyorlar.”

Çağan’ın dudaklarında beliren gülümseme biraz daha genişlerken sözlerimden kendine bir pay çıkardığı fazlasıyla belliydi. “Benim dikkatini dağıttığımı mı söylüyorsun?” diye sordu, sesindeki o kendinden emin tınıyla.

Uçak korkumu geride bırakmış olmamı fırsat bilen Çağan, şimdi de beni başka bir konuda köşeye sıkıştırmaya çalışıyordu. Kendine olan güveni ise bu işi benim için fazlasıyla eğlenceli hale getiriyordu.

Başımı hafifçe yana eğerek onu süzdüm. Bakışlarımı yüzünde bir süre gezdirdikten sonra kadehimi dudaklarıma götürdüm. Viski dilime değdiği anda yüzümde beliren ifadeyi bastırmak için kendimi zor tuttum. Boğazımdan geçerken bıraktığı yakıcı tat, bu içeceği neden sevmediğimi bir kez daha hatırlatmıştı. Yine de kadehi usulca indirdim. Çağan’ın önünde bundan daha fazla açık vermeye niyetim yoktu.

Ancak yüzümü dikkatle izleyen adamın gözünden bu küçük ayrıntı kaçmamıştı. “Viskiyi sevmedin.” Çağan bunu bir soru gibi değil, çoktan emin olduğu bir gerçeği dile getirircesine söylemişti.

“İçilebilir.” dedim omuz silkerek.

Çağan’ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. “Bu, sevmediğin anlamına geliyor.”

“İnsanların içecek tercihleri üzerine bu kadar kafa yorduğunu bilmiyordum.” dedim kadehimi masaya bırakırken.

“Yalnızca yüz ifadelerini okumakta iyiyim.”

“Öyle mi? O halde benim yüzümden ne anladığını merak ettim.”

Çağan koltuğunda bana doğru dönerken bakışları tekrar gözlerime yerleşti. Yüzündeki ifade yeniden o alışıldık özgüvenine kavuşmuştu. “Şu an benimle flört ettiğini.” dedi hiç tereddüt etmeden.

Dudaklarımın kenarı kıvrılırken içimden küçük bir zafer çığlığı yükseldi. İşte tam da bunu bekliyordum.

“İlginç.” Başımı hafifçe yana eğerek “Demek yüz okumakta sandığın kadar iyi değilsin.” dedim.

Çağan’ın gülümsemesi bir anlığına duraksadı. “Öyle mi?”

“Öyle.” Bakışlarımı yüzünde gezdirip yeniden gözlerine döndüm. “Gözlerim, yanımda oturan adamın dikkat dağıtacak kadar çekici olduğunu söylüyor olabilir. Ama sanırım konuşmaya başladığı an biraz yanılıyorlar.” dedim.

Çağan birkaç saniye boyunca bana baktı. Dudaklarının arasından çıkmak üzere olan cümle yarıda kalırken kaşları hafifçe çatıldı. Ardından başını geriye yaslayıp kısa, şaşkın bir gülüş bıraktı. “Bunu iltifat olarak mı almalıyım, hakaret olarak mı?” diye sordu gülümsemesinin ardına saklamaya çalıştığı şaşkınlıkla.

Kadehimi yeniden elime alıp içindeki viskiye baktım. Yüzümü buruşturmamak için kendimi zorlayarak gözlerimi ona çevirdim. “Sen bilirsin. Ben yalnızca dürüst olmaya çalışıyorum.” dedim.

Çağan başını hafifçe yana eğdi. Dudaklarında yeniden beliren gülümseme bu kez eskisi kadar kendinden emin değildi. “Sanırım seni sakinleştirmek için nefes egzersizi yaptırmakla kalmamalıydım.”

“Ne yapmalıydın?” diye sordum kadehimi yeniden masaya bırakırken.

“Biraz daha az konuşmalıydım.”

Gülümsemem genişledi. “Bazen susmak daha işe yarıyor.”

O gözlerimiz birbirimizde kaldı ama sözlerime bir karşılık vermeden susmayı tercih etti. Önüme dönüp bakışlarımı üzerinden çektim. Kısa bir an bana bakmayı sürdürdükten sonra o da önüne döndü.

Uçuşun geri kalanı düşündüğümden çok daha rahat geçti. Arada birkaç kez Çağan’la göz göze gelsek de ikimiz de konuşmayı tercih etmedik. Birkaç saat sonra, uçağın alçalmaya başladığını bildiren anons kulaklarımı doldurdu.

꧁༺✧༻꧂

Uçaktan indiğimizde yüzüme sıcak ve kuru bir hava çarptı. İstanbul’un nemli serinliğinden sonra bu hava, daha ilk nefeste kendini belli ediyordu. Güneş gökyüzünde yükselmiş, pistin çevresindeki açık alanları aydınlatmıştı. Uzakta, şehrin üzerine yayılan taş renklerini seçebiliyordum.

Midyat.

Babamın anlattığı, annemle birlikte yaşadığı, çocukluğumda zihnimde bir masal gibi yer etmiş şehir.

Ayaklarım yere bastığında içimde tuhaf bir his oluştu. Burada doğmuş, beş yaşıma kadar burada yaşamıştım. Ne var ki o yıllara dair zihnimde tek bir görüntü bile yoktu. Mardin’i hiç kendi anılarımla tanımamış, hep babamın anlattıklarından, eski fotoğraflardan ve başkalarının hatıralarından öğrenmiştim. Benim için bu şehir, geçmişime ait olduğu halde hiç yaşanmamış bir anı gibiydi.

Şimdi ise babamın yarım kalan hayalinin peşinden gelmiştim.

Çağan merdivenlerden inerken görevliye kısa bir teşekkür etti. Ardından bana dönerek, “Reşat Bey bizi bekliyor.” dedi.

Son konuşmamızın ardından yaklaşık bir saattir hiç konuşmuyorduk. Gözlerimi önce Çağan’da, ardından pistin çevresinde gezdirdim.

Çıkışa yakın bir konumda duran koyu renkli aracı fark ettim. Aracın yanında, orta yaşlarında, esmer bir adam bekliyordu. Üzerinde açık renk bir gömlek, koyu pantolon vardı. Bizi gördüğünde yüzünde sıcak bir ifade belirdi. Önce Çağan’a, ardından bana baktı

Çağan adama doğru ilerlemeye başladığında ben de yanında yürüdüm. O sırada yanımıza gelen iki adamdan biri Çağan’ın, diğeri ise benim elimdeki çantaları aldı.

“Hoş geldin, ağam.” dedi adamlardan biri.

Çağan başıyla selam verirken yanımdaki adamlara göz ucuyla baktım. Biri uzun boylu, geniş omuzlu ve koyu tenliydi. Kısa kesilmiş siyah saçlarının arasına düşen birkaç beyaz tel, yüzündeki ciddi ifadeyle birleşince olduğundan daha yaşlı görünüyordu. Bakışları sakindi ama çevresinde olup bitenleri dikkatle takip ettiği belliydi. Diğeriyse onun yanında biraz daha kısa kalıyor, hafifçe dağılmış saçları ve yüzünden eksik olmayan meraklı ifadesiyle çok daha farklı bir izlenim bırakıyordu. İkisinin de Çağan’a karşı tavrı saygılıydı ama aralarındaki ilişki yalnızca işten ibaretmiş gibi de durmuyordu.

“Rıdvan, İlyas.” dedi Çağan, ikisini kısaca bana tanıtırken. “Efsun Hanım.”

Rıdvan başını hafifçe eğerek selam verdi. “Hoş geldiniz, Efsun Hanım. Yolculuk nasıl geçti?”

“İyiydi, teşekkür ederim.”

İlyas ise çantamı alırken yüzünde daha sıcak bir gülümsemeyle, “Hele hoş geldiniz, Efsun Hanım. Midyat’a ilk gelişiniz mi?” diye sordu.

“Evet.” dedim. “Ama aslında burada doğmuşum.”

“Öyle mi? Maşallah, o zaman memleketinize dönmüşsünüz.”

Rıdvan, İlyas’a kısa bir bakış attı. “İlyas, hele çantaları al da gidelim.”

“Tamam be Rıdvan, ne dedik sanki?” diye mırıldandı İlyas.

Dudaklarımın kenarı kıvrılırken bakışlarımı Çağan’a çevirdim. O ise İlyas’ın bu haline alışkınmış gibi herhangi bir tepki vermeden yürümeye devam ediyordu.

Bende yanında yürümeye devam ederken bu ikilinin Midyatta onun eli kolu olduğunu anlamak için daha fazla bilgiye ihtiyacım yoktu. Biri işlerin yolunda gitmesini sağlıyor, diğeri de muhtemelen işlerin yolunda gitmesini sağlamak zorunda bırakıyordu.

Çağan, Reşat Bey denilen adamın yanına vardığında önce el sıkıştılar. Ardından adam başını hafifçe eğerek, “Hoş geldin, ağam.” dedi.

Sanırım şu “ağam” faslına alışmaya başlasam iyi olacaktı. Reşat Bey bana da dönerek başıyla selam verdi. “Siz de hoş gelmişsiniz, Efsun Hanım.” dediğinde yüzüme bir gülümseme yerleştirip ben de başımla karşılık verdim.

Çağan’ın yüzünde hafif bir rahatsızlık belirdi. “Reşat Bey, kaç kere söyledim? Ağam demene gerek yok.” diyerek beni şaşırttı.

Reşat Bey’in ifadesi değişmedi. Ceketinin önünü ilikledikten sonra ellerini birleştirip başını yeniden hafifçe eğdi. “Baş üstüne, ağam. Bundan sonra da demem.” dedi kararlı bir ifadeyle.

“Bunu daha öncede söylediniz.” dedi Çağan. Etrafı incelerken bir yandan da onları dinliyordum. O sırada Çağan’ın başını iki yana sallayarak araca doğru ilerlediğini fark ettim. Reşat Bey de hemen peşinden gidip sürücü koltuğuna geçtiğinde ben olduğum yerde kalıp ne yapmam gerektiğini anlamaya çalıştım.

Tam araca bineceği sırada Çağan, bir şey unutmuş gibi duraksayıp başını bana çevirdi. Göz göze geldiğimizde hafifçe tek kaşımı kaldırarak ne olduğunu sorgularcasına baktım. Arka kapının kolunu tutup benim için açtı, ardından diğer eliyle binmemi işaret etti.

Anlaşılan ağamızın bütün nezaketi Midyat'a gelene kadarmış.

Sinirle başımı iki yana salladım. Arka koltuğa binmeden önce yüzümü ona çevirip iğneleyici bir ses tonuyla “Teşekkür ederim ağam. Çok kibarsınız.” dedim ve araca yerleştim.

Çağan herhangi bir karşılık vermeden kapıyı üzerime kapattı. Ardından ön koltuğa geçip Reşat Bey’e hareket etmesi için işaret verdi. Araç havalimanından ayrılırken camımı hafifçe araladım.

Uçaktaki küçük çaplı oyunumdan sonra bana bozulmuş muydu, yoksa gerçekten rahatsız mı olmuştu, tam olarak kestiremiyordum. Bildiğim tek şey, o andan beri bana karşı daha mesafeli davrandığıydı. Oysa kendisi de otelin restoranında yemek yerken bana benzer bir oyun oynamış, üstelik bunu yaparken hiç de çekingen davranmamıştı. Ben ona tavır takınmamıştım. Küçük bir çocuk gibi sürekli sataşıp duran kendisiydi. Karşılık görünce mızıkçılık yapacaksa keyfi bilirdi.

Başımı cama yaslayıp dışarıyı izledim. Birkaç sokak boyunca ilerledikten sonra yollar daralmaya, taş duvarların arasından kıvrılarak geçmeye başladı. Bazı evlerin kapıları açıktı. Kapı önlerinde oturan kadınlar sohbet ediyor, çocuklar sokakta koşturuyordu. Bir dükkânın önünde yaşlı bir adam, elindeki süpürgeyle kaldırıma biriken tozu temizliyordu.

Şehir, İstanbul’da alıştığım telaştan farklı bir ritimle yaşıyordu.

Arabadaki sessizliği Reşat Bey bozdu. “Daha önce Mardin’e geldiniz mi, Efsun Hanım?”

“Evet. Burada doğup büyümüşüm, daha doğrusu beş yaşıma kadar. O yüzden pek hatırladığımı söyleyemem.” diye kısaca açıkladım.

Reşat Bey başını hafifçe çevirdi. “Allah rahmet eylesin babana. Kenan Bey’i bilen çoktur buralarda.” dedi. Yüzündeki ifade, bunu sırf nezaketen söylemediğini belli ediyordu.

İçimde bir şey yer değiştirdi. “Babamı tanıyor muydunuz?”

“Kendisini birkaç kez gördüm. Ama adını duymayan yoktur. Hele o kervansaray işi… Büyüklerin dilinde kalmış.”

“Ne anlatırlardı?”

Reşat Bey dikiz aynasından bana baktı. “İyi adamdı derler. İşini bilen, sözünün eri. Bir de o projeye çok emek vermiş.”

Çağan ön koltukta sessizce dinliyordu. Reşat Bey’in anlattıkları, babamın geçmişine dair bilmediğim bir kapıyı aralamıştı. Belki de yıllardır zihnimde eksik kalan parçaları burada bulabilirdim.

“Peki, neden yarım kaldığını bilen var mı?” diye sordum.

Reşat Bey’in yüzündeki ifade değişti. Direksiyonu biraz daha sıkı kavradı. “Her şeyi bilen olmaz, hanımım. Bazı meseleler vardır, insanın ağzından kolay çıkmaz.” dedi, sanki sözlerinin aksine bildiklerini susuyor gibi.

Kaşlarım çatıldı. “Şadoğulları meselesi mi?” dedim aniden.

Sorumun üzerine Çağan iki koltuğun arasından başını bana çevirdi. Göz göze geldiğimizde bakışlarında uyarıcı bir ifade vardı. Çatık kaşlarımı gevşeterek bu kez yukarı kaldırdım ve kafamı “Ne olmuş?” der gibi salladım.

Reşat Bey gözlerini yola kilitlemiş dikkatlice sağa saparken, sesi sertleşti. “Sen o isimleri de duymuşsun.” dedi.

“Çağan Bey anlattı.” dedim, Çağana yeniden bakıp gözlerimi hafifçe kısarak.

Çağan burnundan derin bir nefes verdi. Bu kez bakışlarımı ondan çekip camın dışına çevirdim. Reşat Bey sessizliğini korurken Çağan da önüne döndü. Sinirlenmişti. Ama tepki vermedi.

Bir süre sonra Reşat Bey, söyleyeceklerini tartmış olacak ki konuşmasına kaldığı yerden devam etti. “Şadoğulları’yla Korhanların meselesi eskidir. Eski meselelerin de sonu kolay gelmez. Ama senin baban başka adamdı. Onun bu işin içinde ne kadar kaldığını ben bilmem.” dedi. Bu kez sözleri daha inandırıcıydı.

Çağan, Reşat Bey’in sözünü tamamlamasına izin verdi. Ardından “Bu konuyu arazide konuşuruz.” dedi. Sesi sakindi ama yüzünü görmeme gerek yoktu. Gözlerine çöken o karanlık ifadeyi takındığına emindim.

Reşat Bey uyarıyı sezmiş olacak ki başını salladı. “Nasıl istersen ağam.” dedi.

Ben de yeniden dışarısını izlemeye koyuldum. Mardin’in taş evleri arasından geçerken babamın burada nasıl bir hayat kurduğunu hayal etmeye çalıştım. Annemle hangi sokaklarda yürümüşlerdi? Babam çizimlerini nerede yapmıştı?

Bunları bilmek istiyordum.

Ama daha çok, neden bana anlatmadığını.

꧁༺✧༻꧂

Araziye vardığımızda araç, taşlı bir yolun kenarında durdu.

İlk gördüğüm şey, geniş ve açık bir alan oldu. Toprak, güneşin altında kurumuştu. Birkaç noktada yabani otlar yükseliyor, rüzgarla hafifçe eğiliyordu. Uzakta, çevredeki taş yapıların arasından bir duvar parçası seçiliyordu. Arazinin bir kısmı düzlük, bir kısmıysa hafif eğimliydi. Burada bir yapı yükselse, çevresindeki manzarayla nasıl bütünleşeceğini düşünmeden edemedim.

Aracın kapısını açıp indim. Çağan ve Reşat Bey aralarında konuşuyorlarken odağım yalnızca karşımdaki arazideydi. Bir kaç adım atarak ilerledim ve onlardan uzaklaştım. Rüzgar yüzüme vurdu. Başımı kaldırıp etrafa baktım. İstanbul’un gürültüsünden uzak, geniş ve sessiz bir yerdi. Ancak bu sessizlik, boşluk hissi vermiyordu. Toprağın altında, taşların arasında, geçmişten kalmış bir şeylerin varlığını hissettiriyordu.

Arabadan inmeden önce kol çantamdan not defterimi almıştım. Çağan da yanıma geldi, göz ucuyla ona baktığımda etrafta göz gezdiriyordu. Ceketini çıkarmış gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı.

“Korkut Bey’in babama verdiği yerin tamamı bu mu?” diye sordum.

Kafasını salladı ve bakışlarını bana çevirdi. “Tapudaki sınırlar bu alanı kapsıyor.” Güneş yüzüne vurduğu için koyu mavi gözlerini hafifçe kıstı.

Önüme dönerek “Bunu görmek için önce sınırları bilmem gerekiyor.” dedim bir kaç adım daha ilerlerken.

Çağan’ın, Reşat Bey’e “Bize sınırları gösterebilir misin?” dediğini duydum.

“Gel ağam, şuradan başlayalım. Eskiden buranın yolunu bilen çoktu. Şimdi pek gelen giden yok.” Reşat Bey önden ilerlerken bizde Çağanla yan yana peşinden yürüdük.

Arazi boyunca yürümeye başladık. Reşat Bey, çevredeki taşları ve eski sınır işaretlerini gösteriyordu. Çağan onun anlattıklarını dinliyor, gerektiğinde birkaç soru soruyordu. Ben ise her adımda zemini, eğimi, çevredeki yapıların konumunu inceliyordum.

Bir süre sonra not defterimi açtım. “Burada zemin etüdü yapılmış mı?” diye sordum. “İlk çizimlerde yok. Ama sonraki aşamalarda yapılmış olabilir. Bunun için arşivdeki belgeleri incelemem gerekecek.”

“Elimizdeki evrakları size ulaştıracağım.” dedi Çağan yine o mesafeli ses tonuyla.

Gözlerimi ona doğru çevirdim, şu an bu tavrını sorgulamaktansa yapacak daha önemli bir işim vardı. “Evrakları görmek iyi olur. Ama önce kendi ölçümlerimi yapmak istiyorum.” dedim önüme dönerek.

Kısaca “Nasıl uygun görürseniz.” diye cevapladı.

Başımı kaldırıp ona baktım. “Ama nedense her konuda anlaşamayacağız gibi gözüküyor.” derken artık sinirlenmeye başlıyordum.

Çağan’ın gözleri benimkilerde kaldı. “Anlaşmak zorunda olduğumuzu söylemedim. Ama işin nasıl yapılacağını siz biliyorsunuz.” dedi bu kez biraz daha ılımlı bir tonda.

Bu kez cevabım hazır değildi. Çünkü bir mimar olarak işime duyduğu saygıyı, kişisel tavrından ayırmakta zorlanıyordum. Çağan’ın bana güvenmesi hoşuma gitmişti. Ama bunu yüzüne söylemeyecektim.

Defterime birkaç not aldım. Reşat Bey, biraz ilerideki taş duvarın yanında durup bende buradayım der gibi kendini hatırlatan bir tonda “Şurası da eski sınırdır. Büyükler öyle derdi.” dedi işin aslına vurgu yaparak.

Duvarın bir kısmı yıkılmış, taşları çevreye dağılmıştı. Eğilip taşlardan birine dokundum. Yüzeyi aşınmıştı. Taşın rengi, çevredeki toprakla neredeyse aynıydı.

“Bu duvarın ne zaman yapıldığı biliniyor mu?” dedim.

Reşat Bey omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Kim bilir hanımım. Biz çocukken de vardı. Belki daha eskidir.”

Taşın yüzeyinde belli belirsiz bir çizgi fark ettiğimde duraksadım. Parmaklarımı üzerinden geçirerek çizginin devamını takip etmeye çalıştım. Bir işaret miydi, yoksa yılların taşta bıraktığı sıradan bir aşınma mı, henüz anlayamıyordum.

“Bunu fotoğraflamam gerekiyor.” diye mırıldanırken kot pantolonumun arka cebindeki telefonumu çıkardım. Taşın farklı açılardan görüntülerini aldıktan sonra çevredeki duvar kalıntılarını da kaydetmeye başladım.

Çağan yanımda durmuş, sessizce ne yaptığımı izliyordu. Bir süre sonra merakına yenik düşmüş olacak ki gözlerini üzerinde çalıştığım alana çevirdi. “Burada ne görüyorsunuz?” dedi.

“Şimdilik yalnızca eski bir duvar.” dedim, telefonumun ekranından başımı kaldırmadan.

“Biraz önce dokunduğunuzda başka bir şey düşündünüz.”

Bu kez başımı kaldırıp ona baktım. “Özel hayatımdan sonra şimdi de sıra aklımdan geçenleri mi araştırmak?” dedim.

Çağan’ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. “Hayır. Ama siz bir şeyi fark ettiğinizde yüzünüz değişiyor.” dedi. Sert tepkim onu yine eğlendirmişti.

Telefonumu aşağı indirirken kaşlarımı hafifçe kaldırdım. “Bu kadar dikkatli olmanızın sebebi iş mi?”

“İşin dışında neye dikkat etmemi bekliyorsunuz?” diye karşılık verdi. Bakışları yüzümde gezinirken başını hafifçe yana eğdi. “Yoksa dikkatimi başka bir yere vermemi mi tercih edersiniz?

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. “Bunu gerçekten isteseydim, şimdiye kadar söylemiş olurdum.” diye karşılık verirken bende yüzümü yapmacık bir gülümseme takındım.

Çağan bir adım yaklaştı. Aramızdaki mesafe azalırken gözlerini benden ayırmadı. “Bence söylemezdiniz.” dedi. “Çünkü o zaman benim de sizin kadar dikkat dağıtabildiğimi kabul etmek zorunda kalırdınız.”

Bir an nefesimi tuttum. Beklediğimden daha cesur bir karşılıktı.

Gülümsememi koruyarak başımı hafifçe yana eğdim. “Beni etkilediğinizi düşünmeniz hoşuma gitti. Yalnız, bu kadar emin olmayın kendinizden, Çağan Bey.”

Dudaklarındaki gülümseme biraz daha belirginleşti. Bakışları gözlerimden dudaklarıma kayıp yeniden gözlerime döndü. “Yanılmıyorum.” dedi alçak bir sesle. “Sadece sizin de benim kadar iyi rol yaptığınızı düşünüyorum.”

Cevap vermek için ağzımı açtım ama o benden önce konuştu. “Uçakta da böyleydiniz. Beni etkilemeye çalışırken, aslında ne kadar etkilendiğinizi gizliyordunuz.” Ses tonunu alçaltarak boy farkımızdan dolayı hafifçe yüzüme eğildi.

Bir an duraksadım. Sonra dudaklarımın kenarını kıvırıldı, gözlerimi yukarı doğru gözlerine dikerek “Belki de sizi biraz daha cesaretlendirmek istedim.” dedim. “Sonuçta kendinize bu kadar güvenmeniz için bir sebep olmalı.”

Çağan’ın gülümsemesi bu kez gözlerine de yansıdı. “Güzel.” dedi. “O zaman bir sonraki hamlemi merakla bekleyin.” Aniden arkasını dönüp yürümeye başladığında olduğum yerde kaldım.

Birkaç saniye boyunca ardından baktım. Sonra dudaklarımın arasından sessiz bir nefes bıraktım.

Ne demek istediğini anlamam birkaç saniyemi aldı.

Bu adam, başından beri benimle aynı oyunu oynuyordu.

Ve ne yazık ki…

Oyunu benden daha iyi biliyordu.

Uçakta beni kendi sözlerimle köşeye sıkıştırmaya çalışmış ama kendi kazdığı kuyuya düşmüştü, şimdi de onun intikamını alıyordu.
Üstelik bunu öyle sakin, öyle kendinden emin bir tavırla yapıyordu ki bir an için gerçekten etkilenmiş olduğumu fark etmek canımı sıktı.

Ama asıl mesele, Çağan Korhan’ın da benden etkilendiğini düşünmem değildi.

Asıl mesele, birbirimizi tanımaya fırsat bile bulamadan aramızdaki çekimin bu kadar hızlı ilerlemesi ve ikimizin de bunu fark ettiği halde geri adım atmak yerine kışkırtmaya devam etmesiydi.

꧁༺✧༻꧂