1• Kervansaray

Selammm, ben İnci! ♡
Öncelikle buraya kadar yolu düşen herkese kocaman bir merhaba. İlk kitabım Geçmişin Sesi ile buradayım. Açıkçası hikayemi sizlerle paylaşmak hem heyecan verici hem de biraz garip bir his. Çünkü insan, kafasında kurduğu dünyaya başkalarını davet edince ister istemez heyecanlanıyor.
Umarım Efsun ve Çağan’ı sever, onların hikayesinde kendinize ait bir şeyler bulursunuz. Okurken güldüğünüz, sinirlendiğiniz, merak edip sonraki bölüme geçtiğiniz anlar olsun istiyorum. Keyifli okumalar💌
Merak edenler için kitabın başrollerini bırakıyorum:

Efsun Alemdar

Çağan Korhan

••••••••••••••

2 Kasım 2026

İnsan, birinin yokluğuna alışabilir miydi?

Bu soruyu kendime son bir yıldır defalarca sordum. Her seferinde farklı cevaplar buldum ama hiçbiri içime sinmedi. Çünkü bazı yokluklar alışılacak şeyler değildi. Zaman geçtikçe hafiflemiyor, insanın hayatındaki yerini değiştirmiyordu. Sadece insan, o boşluğun etrafında yaşamayı öğreniyordu.

Ben de öyle yapmıştım.

Babamın ölümünün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Takvimler 2 Kasım’ı gösteriyordu. İnsanlar için sıradan bir pazartesi günüydü belki ama benim için bir yıl önce hayatımın ikiye ayrıldığı gündü. Ondan önce ve ondan sonra…

Gözlerimi komodinin üzerindeki fotoğrafa çevirdim. Babamın bir kolunu omzuma attığı, ikimizin de kameraya gülümsediği eski bir fotoğraftı. Fotoğrafın çekildiği günü hatırlıyordum. O zamanlar babamın saçlarına birkaç beyaz düşmüştü ama ben bunu kendisine söyleyerek canını sıkmayı tercih etmiştim. O da her zamanki gibi gülüp saçlarını karıştırmış, gençleşmek için artık çok geç olduğunu söylemişti.

Şimdi o fotoğrafa bakarken, keşke saçlarına düşen her beyazı tek tek sayabilecek kadar çok zamanımız olsaydı diye düşündüm.

Elimi uzatıp fotoğraf çerçevesini aldım. Parmaklarım camın üzerinde gezindi. Gülümsemesi her zamanki gibiydi. Sanki birazdan başını kaldırıp bana bakacak, sabahın bu saatinde neden öyle dalıp gittiğimi soracaktı.

“Bir yıl oldu, baba,” diye fısıldadım. Sesim odanın sessizliğinde beklediğimden daha yabancı duyuldu. “Bir yıldır sana anlatacak biriktirdiğim o kadar çok şey var ki nereden başlayacağımı bile bilmiyorum.”

Cevap vermedi. Vermeyeceğini biliyordum ama insanın bildiği şeyleri kabullenmesi her zaman kolay olmuyordu.

Fotoğrafı yeniden yerine bıraktım. Bir süre daha gözlerimi ondan ayıramadım. Babamın evde olmadığı zamanlarda bile varlığını hissettiğim günleri özlüyordum. Mutfaktan gelen kahve kokusunu, çalışma odasının kapısı aralıkken duyduğum kalem seslerini, bir şeye dalıp gittiğinde kendi kendine ıslık çalmasını… En çok da bana seslenişini. “Gülüm.”

Yatağın kenarına oturup yüzümü avuçlarımın arasına aldım. Ağlamak istemiyordum. Son bir yılda yeterince ağlamıştım. Üstelik bugün gözyaşlarımı tutmak için kendime söz vermiştim. Ne kadar başarılı olacağım tartışılırdı ama en azından deneyecektim.

Tam o sırada kapının önünden gelen hafif bir tıkırtıyla başımı kaldırdım. Hardal, kapının aralığından başını uzatmış, sabırsız gözlerle bana bakıyordu. Sarı tüylerini kabartmış, sanki evin bütün sorumluluğu onun omuzlarındaymış gibi ciddi bir ifadeye bürünmüştü.

“Mama saatiniz mi gecikti, beyefendi. İzninizle biraz yas tutabilir miyim?”

Cevap olarak kısa bir miyavlama duydum.

“Anladım. Senin gündeminde duygusal meseleler yok.”

Yataktan kalkıp ona doğru ilerledim. Eğilerek başını okşadığımda kendisini hemen elime bıraktı. Birkaç saniye sonra bacaklarıma sürtünmeye başlayınca istemsizce gülümsedim. Evdeki sessizliği bozan tek şey onun küçük telaşlarıydı. Bazen bir canlının varlığı, insanın kendisini tamamen kaybolmuş hissetmesine engel oluyordu.

“Gel bakalım, önce senin karnını doyuralım.”

Mama kabını doldururken Hardal’ın sabırsızlıkla ayaklarımın çevresinde dolanmasını izledim. Kabı yere bıraktığım anda bütün dünyayla ilişkisini kesip yemeğine yöneldi. Onun bu kadar kolay mutlu olabilmesini kıskandığım bile oluyordu.

Üzerime rahat bir eşofman geçirip saçlarımı topladım. Dışarı çıkmadan önce bir kez daha çalışma odasının kapısına baktım. Babamın masası hala aynı yerdeydi. Kitapları, çizim kalemleri, not kağıtları… Her şey bıraktığı gibiydi. Bazı eşyaları kaldırmaya elim varmamıştı. Sanki yerlerini değiştirirsem onunla aramdaki son bağlardan birini de koparacakmışım gibi geliyordu.

Kapıyı ardımdan çekerek evden çıktım. Sabahın erken saatleri olmasına rağmen mahalle yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı. Yeldeğirmeni’nde, eski bir pasajın üst katında bulunan dubleks bir dairede yaşıyordum. Pasajın alt katında küçük bir sahaf, antikacı ve kahve dükkanı bulunuyordu. Sokağın ve yaşadığım evin kendine has karakterini seviyordum. Eski yapıların taşıdığı tarihi izlere duyduğum ilgi, sanırım babamla ortak özelliklerimizden biriydi. Hatta bunun ikimiz için de küçük bir mesleki deformasyon olduğunu söyleyebilirdim.

Birkaç sokak ilerledikten sonra Haydarpaşa tarafına doğru yöneldim. Kulaklığımı takıp müziğin sesini biraz yükselttim. Önce tempolu adımlarla yürüdüm, ardından hafif tempolu koşuya geçtim. Yağmurun ardından serinleyen havayı içime çekerek yürüyüşüme devam ettim. Deniz kenarında biraz oyalanıp dönüş yoluna geçtim.

Bugün ofiste oldukça yoğun bir gün beni bekliyordu. Bir süredir üzerinde çalıştığımız tarihi bir konağın restorasyon projesini tamamlamak üzereydik. Genç yaşımda böylesine kapsamlı bir projeyi üstlenmiş olmak benim için oldukça önemliydi. Babam yaşasaydı, eminim en az benim kadar heyecanlanırdı. Belki de her zamanki gibi gözlerimin içine bakıp benimle gurur duyduğunu söylerdi.

Babamın mesleğini devam ettirmek, aslında çocukluk hayallerim arasında değildi. Ancak zamanla kendimi onu çalışma masasının başında, birbirinden etkileyici çizimler yaparken saatlerce izlerken buldum. Her geçen gün merakım biraz daha arttı ve ben de denemeye karar verdim. İlk denemelerim tam bir faciaydı. Yine de pes etmedim. Çizimlerim, zamanla daha düzgün ve estetik bir hal almaya başladı. Ta ki bir gün babamın dikkatini çekene kadar… Sonrası malum. Babamın desteği ve teşvikiyle bu merakım zamanla tutkuya dönüştü. Şimdiyse onun izinden gidiyor olmak, hayatımda aldığım en güzel kararlardan biri gibi geliyordu.

Pasajın önüne geldiğimde kahve dükkanının kapısı açılmıştı. İçeriden yükselen kahve kokusunu alır almaz adımlarımı yavaşlattım. Dilek Abla’nın sabah kahvesini içmeden güne başlamadığı gibi benim de onunla iki laf etmeden eve dönmem pek mümkün değildi.

Kapıyı açtığımda üzerindeki küçük zil çaldı. “Efsun! Güzel kızım, hoş geldin. Yine mi koşudan geliyorsun? Burnunun ucu, yanakların kıpkırmızı olmuş. Ah ah…” Bir anne edasıyla hayıflanırken yüzündeki gülümseme de eksilmedi.

Islak saçlarımı omuzlarımın üzerinden geriye atıp hırkamın kollarını biraz daha yukarı sıvadım. “Ne yapayım Dilek Abla? Spor yapıyoruz diye de azar işiteceksek hiç çıkmayalım evden.” dedim yüzümde muzip bir gülümsemeyle.

“Senin şu dilin yok mu kızım! Bazen seninle konuşurken Füsun’u karşımda görüyorum.” dedi. Ardından bana sırtını dönerek lavabo kenarındaki yıkanmış tabakları ve bardakları kuru bir havluyla kurulamaya başladı.

Dilek Abla’nın sözleri karşısında gülümsememi gizleyemedim. Bir anlığına bakışlarımı ondan kaçırıp yanımdaki şömineye çevirdim. Annemin adını duymak, içimde her defasında tarif etmesi güç bir his uyandırıyordu. Onu tanımaya yetecek kadar büyüyememiştim. Hakkında bildiğim çoğu şey babamın anlattıklarından, eski fotoğraflardan ve Dilek Abla gibi onu gençliğinden tanıyan insanların hatıralarından ibaretti.

“Öyle mi?” dedim hafifçe gülümseyerek. “Demek annem de benim kadar baş belasıymış.” Dükkanın cam kenarındaki ahşap masaya oturdum.

Dilek Abla elindekileri yerleştirip tezgahın arkasından çıktı. Önceden hazırladığı kahvaltı tabaklarının üzerindeki streçleri kaldırarak masaya doğru ilerledi.

“Baş belası demeyelim de biraz inatçı diyelim. Hele bir şeyi kafasına koydu mu kimse onu fikrinden döndüremezdi. Bir de şu hazırcevaplığı yok muydu? İnsan bazen ne diyeceğini şaşırırdı.”

Gülerek başımı hafifçe yana eğdim. Önüme bıraktığı kahvaltı tabağında göz gezdirip hiç vakit kaybetmeden çatalıma saldırdım. Bir parça beyaz peyniri ağzıma atarken “Sanırım o konuda kendisine çekmişim.” dedim ağzım dolu bir şekilde.

Yerimden kalkıp Dilek Abla’nın getirdiği çay bardaklarını elinden aldım. O da karşıma geçerken gülümseyerek “Senin ondan aşağı kalır yanın yok, merak etme.” dedi.

İkimiz de gülerken çay bardaklarını masaya bıraktım ve karşısına oturdum. Ancak yemeğe başlamak yerine kafasını camdan dışarıya çevirdi. Bakışları bir anlığına uzaklara dalarken yüzüne yerleşen tebessümün ardındaki özlemi fark etmemek mümkün değildi.

“Ah, Füsun…” diye mırıldandı. “Çok güzel günlerimiz olmuştu burada, birlikte büyüdük. Çok güzel bir kızdı. Üstelik güzelliği yalnızca yüzünde değildi. Neşesiyle, konuşmasıyla girdiği ortamı değiştirirdi. Buradan Mardin’e gelin gideceğini öğrendiğimizde hepimiz çok şaşırmıştık. Bir gün evleneceğini, üstelik Mardin’e gideceğini söyledi. İnan, hepimiz şaşkınlıktan ne diyeceğimizi bilemedik.”

“Babamı çok sevmiş olmalı.”

Dilek Abla başını hafifçe salladı. Gözlerinin kenarında beliren ince çizgilerle birlikte yüzüne tatlı bir gülümseme yayıldı. “Sevmişti güzelim. Hem de çok. Füsun kolay kolay kimseye gönlünü kaptıracak biri değildi. Ama Kenan Bey’i tanıdığından beri bir başkaydı. Onu anlatırken gözlerinin içi gülerdi.”

“Babamdan hiç bahseder miydi?” diye sordum.

“Nasıl bahsetmezdi?” Dilek Abla’nın yüzünde sıcak bir ifade belirdi. “Kenan’dan söz ederken gözlerinin içi gülerdi. Bir de onu anlatırken sanki dünyanın en komik insanından bahsediyormuş gibi gülerdi. Halbuki Kenan’ın öyle çok şakacı biri olduğunu da söyleyemem.”

“Babamın esprileri biraz kişiye özel olabiliyordu.”

“İşte.. Annen de buna çok gülerdi.”

Gülümsedim. Babamın annemle ilgili anlattığı şeyler azdı ama anlattığında yüzünde beliren ifadeyi hatırlıyordum. Annemden bahsederken sesi değişirdi. Sanki aradan geçen onca yıla rağmen onu ilk tanıdığı günkü gibi seviyordu.

“Keşke biraz daha hatırlayabilseydim.” diye geçirdim içimden. Sesim düşüncelerime eşlik edercesine alçaldı. “Bazen fotoğraflara bakıyorum ama… İnsan annesini bir fotoğraftan tanıyabilir mi?”

Dilek Abla’nın gözleri hafifçe doldu. Elini masanın üzerine uzatıp elimi tuttu. “Üzülme kızım. Annenin seni ne kadar sevdiğini bilmen için onu hatırlıyor olman gerekmiyor.”

Gözlerimi kaçırdım. Bu sözün içimde açtığı yeri kapatmak için hemen başka bir şey söylemek istedim. “Yine de biraz daha anı biriktirseydim fena olmazdı.”

Dilek Abla elimi hafifçe sıktı. “Seninle konuşurken bazen Füsun’u karşımda görüyorum.” dedi az önceki cümlesini tekrarlayarak. “Özellikle bir şeye itiraz ederken.”

“Demek annem de sizinle böyle uğraşıyordu.”

“Uğraşmak ne kelime! Bir gün şu masanın yerini değiştirmek istedi. Ben de olmaz dedim. İki gün boyunca her gelişinde masaya bakıp surat astı.”

“Ben olsam üçüncü gün masayı kendim taşırdım.”

“İşte, aynı annesi!”

Gülüşüm bu kez daha içtendi. Dilek Abla’nın anlattıkları, annemin hayatını gözümde biraz daha belirginleştiriyordu. Onu hatırlayamamak içimde hep bir eksiklik bırakacaktı ama en azından bir zamanlar bu sokaklarda yürüdüğünü, bu masada oturduğunu, kahvesini burada içtiğini biliyordum.

Bir süre daha sohbet ettikten sonra saate baktım kahvaltımı yarım bırakmak zorunda kalarak toparlanmaya başladım. “Ben artık kaçayım. Bugün ofiste yoğun bir gün beni bekliyor.”

Dilek Abla hemen itiraz etti. “Biraz daha otursaydın, henüz tabağını bitirmedin.”

“İnan, kalmak isterdim ama yetiştirmem gereken işler var.”

“Öyleyse git bakalım. Ama akşam yemeğini de atlama.”

Ayağa kalkıp çantamı omzuma aldım. Dilek Abla’nın yanağına bir öpücük kondurup kapıya yönelirken arkamdan seslendi. “Efsun!” Dönüp baktım. “Bugün kendine biraz iyi davran, olur mu?”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Sonra gülümseyerek başımı salladım. “Deneyeceğim.”

⌁ ── ◇ ── ⌁

Eve döndüğümde Hardal, kapının önünde beni bekliyordu. Beni görür görmez kuyruğunu kaldırıp bacaklarıma sürtündü. Eğilip başını okşadım. Ardından mama kabını kontrol ettim. Karnı doymuştu ama ilgi ihtiyacı konusunda aynı şeyi söyleyemezdim. Birkaç dakika onunla ilgilendikten sonra üstümü değiştirmek için yatak odasına geçtim.

Hızla duşumu aldım ve saçlarımı kurutup hafif dalgalı bir şekil verdim. Dolabın önünde kısa bir süre durup ne giyeceğime karar vermeye çalıştım. Sonunda bordo bluzumu ve siyah kumaş pantolonumu seçtim. Saçlarımı açık bıraktım, siyah buğulu göz makyajı ve bordo bir ruj sürdüm. Aynadaki yansımama son kez baktıktan sonra çantamı aldım.

İçimde tatlı bir heyecan hissettim. Babam yaşasaydı, bugün yaptığım işle gurur duyardı. Bu düşünce yüzümde küçük bir tebessüm oluşturdu. Bugün onun ölüm yıl dönümüydü. Zamanı geri alamaz, yaşananları değiştiremezdim. Ama onu hala yanımdaymış gibi hissederek yaşamaya devam edebilirdim. Yüzünü kara çıkarmadan, yaptıklarımla onu gururlandırabilirdim.

Babamın bir yerlerden beni izlediğini düşünerek, “Başaracağım,babacığım." dedim.

⌁ ── ◇ ── ⌁

Kadıköy trafiği, sabah saatlerinin bütün telaşını üzerine toplamış gibiydi. Kırmızı ışıkta durduğum sırada yan şeritteki aracın sürücüsüyle göz göze geldim. Adam, direksiyonun üzerine kapanmış bir şeyler söylüyordu. Muhtemelen trafikle ilgiliydi. Ben de içimden ona katıldığımı belirten bir baş hareketi yaparak yeniden yola odaklandım.

İstanbul’un en sevdiğim yanlarından biri, bütün karmaşasına rağmen her köşesinde başka bir hikaye saklamasıydı. Bir sokağından geçerken geçmişe, diğerinden geçerken geleceğe ait bir şeyler bulabiliyordunuz. Belki de bu yüzden başka bir şehirde yaşamayı hiç düşünmemiştim.

Yaklaşık yirmi dakikalık bir yolculuğun ardından ofisin bulunduğu binaya ulaştım. Arabamı her zamanki yere park edip çantamı ve dosyalarımı aldım. Binanın girişine doğru yürüdüm.

Asansöre binip ofisin bulunduğu kata çıktım. Kapıdan içeri girer girmez Ece’nin masada odasında oturduğunu gördüm. Önündeki dosyaları düzenliyor, bir yandan da bilgisayar ekranına bakıyordu.

Ece benim asistanımdı. Ofiste ben ve Ceren Hanım Proje Yönetimi’ni üstlenmekteydik. Ben koridorun tam sonunda Ceren Hanım’la aynı odayı paylaşıyordum. Ece ise Ceren Hanım’ın asistanı Hülya’yla aynı odayı paylaşıyordu.

“Günaydın.” Anlaşılan Hülya henüz ortalıkta yoktu.

Başını kaldırıp beni görünce gülümsedi. “Günaydın, Efsun Hanım. Bugün erken gelmişsiniz.” diyerek oturduğu yerden kalkıp kalçasını masasının önüne doğru yasladı. Üzerine giydiği lacivert saten gömlek ve siyah, dizlerinin biraz üzerinde biten kalem etekle çok hoş gözüküyordu.

Gülümsemesine karşılık vererek “Sen benden önce geldiğine göre benim erken gelmiş sayılmam biraz zor.” dedim.

Ece’nin gülümsemesi yüzüne daha da yayıldı. “Benim erken gelmem normal. Ben işimin ehliyim.”

Çantamı masaya bırakırken ona yan gözle baktım. “İşinin ehli olmakla sabahın köründe ofise gelmek arasında nasıl bir bağlantı kurdun?” dedim.

“Başarılı insanlar erken kalkar.”

“Başarılı insanların uykuya ihtiyacı yok mu?”

“Var ama sizin gibi ertelemiyorlar.”

Gülerek başımı iki yana salladım. Ece’nin enerjisi bazen sabah kahvesinden daha etkili oluyordu. “Bugün ne var?” diye sordum.

Yönelttiğim soruyla hemen ciddileşti ve önündeki dosyayı eline aldı. “Öncelikle konağın restorasyon projesinin son kontrollerini yapmamız gerekiyor. Ayrıca saat on birde Korhan Yapı ve Lojistik’ten Çağan Korhan’la toplantınız var.”

Çantamdan ajandamı çıkarırken başımı kaldırdım. “Çağan Korhan mı?”

“Evet. Dün akşam randevu talebi gelmişti. Size iletmiştim.”

Ajandamın sayfalarını çevirdim. Gerçekten de not almıştım. Ancak şirketin gönderdiği dosyaya henüz ayrıntılı bakmamıştım. “Konusu belli mi?”

Ece bir an duraksadı, tekrardan dosyada göz gezdirerek “Tam olarak değil. Görüşme talebinde yalnızca mimari bir proje hakkında konuşmak istedikleri yazıyor.” dedi.

“Şirketin faaliyet alanı?”

“Yapı ve lojistik. Aile şirketi. Oldukça büyük.”

“Anladım. Dosyasını hazırlar mısın?”

“Zaten hazırlıyorum.”

Ece’nin masasına doğru eğilip dosyanın kapağına göz attım. Şirketin adı, birkaç temel bilgi ve toplantı saati yazılıydı. “Teşekkür ederim.”

Dosyayı kapatıp önünde duran kahvesinden bir yudum almadan önce “Rica ederim. Bu arada Gökhan Bey de geldi.” dedi.

Tam o sırada arkamızdan bir ses yükseldi. “Benim hakkımda konuşulduğunu hissettim.”

Başımı çevirdiğimde Gökhan’ı elinde kahve bardağıyla kapının yanında gördüm. Proje Koordinatörümüz Gökhan, aynı zamanda ofisin şaklabanıydı. Her zamanki rahat tavrıyla içeri süzülürken yüzünde kendinden memnun bir gülümseme vardı.

“Senin hakkında konuşmak için özel bir sebebe ihtiyacımız yok.” dedim kollarımı önümde bağlayarak. “Gündelik hayatımızın yeterince büyük bir kısmını meşgul ediyorsun.”

Gökhan elini göğsüne götürerek sahte bir kırgınlık gösterdi. “İnsan biraz takdir bekliyor.”

Yüzüme yapmacık bir gülümseme takınarak “Beklemeye devam edebilirsin.” dedim.

Ece kıkırdarken gözlerimi ona çevirip yarım ağız sırıttım. Onlarla uğraşmak gerçekten hoşuma gidiyordu. Yine de bu Gökhan’ın kimi zaman sinirlerimi bozmadığı anlamına gelmiyordu.

Gökhan, Ecenin masasının karşısındaki sandalyeye oturarak bacak bacak üstüne attı. Ses tonunda takındığı sahte üzüntülü tınıyla “Bugün de sevgi dolu bir ortamdayız anlaşılan.” diyerek kahvesinden bir yudum aldı.

“Sen gelmeden önce gayet huzurluyduk.” diye karşılık verdim.

“Benim varlığımın ofise kattığı neşeyi anlamanız için biraz zamana ihtiyacınız var.”

“Üç yıldır anlamadık. Birkaç yıl daha bekleyebiliriz.”

Gökhan gözlerini kısarak doğrudan bana bakıp kahvesinden bir yudum daha aldı. “Korhan Bey’in toplantısına da böyle hazırlanıyorsanız adamı kapıdan çevireceksiniz.” dedi.

Ece hemen araya girdi. “Çağan Korhan’ın fotoğrafını gördünüz mü?”

“Hayır. Neden?”

Ece bilgisayarındaki dosyayı bana doğru çevirdi. “Şu.” İşaret parmağını ekrana bastırdı.

Ekrana baktım. Fotoğrafta koyu renk takım elbise giymiş, ciddi bakışlı bir adam vardı. Yüz hatları belirgindi. Kameraya doğrudan bakıyordu ama ifadesinde en ufak bir sıcaklık yoktu. Sanki fotoğraf çekimi değil de birinin son savunmasını dinliyordu.

Bir süre fotoğrafa baktım. “Oldukça neşeli görünüyor.” dedim. Adamın eline bir kalaşnikof tutuştursalar fotoğrafın konsepti hiç değişmezdi.

Gökhan sandalyeye yaslandı. “Bu adamın karşısında toplantı yapmak için önce avukat tutmamız gerekiyor mu?” Ne kadar eğlendiği ses tonundan belli oluyordu.

Ece fotoğrafı biraz daha büyüttü. “Şu kaşlara bak. Adamın yüzünde ‘İtirazınız varsa dilekçeyle bildirin, onu da reddederim’ yazıyor.”

Kafamı sağa sola sallayarak işaret ve baş parmağımla burun kemerimi sıktım ve başımı hafif yere eğdim. “Abartmayın.” Gülmemek için kendimi sıktığımdan ses tonum incelmişti.

Gökhan başını salladı. “Bence bu fotoğrafın çekildiği gün fotoğrafçı hala kayıp.”

Bu kez dayanamadım. Alt departmana kadar iletilebilecek bir kahkaha patlattım. “Sizi insan kaynaklarına şikayet edeceğim. Müşterilerle dalga geçmeyin.” dedim. Ne var ki cümlemin sonuna geldiğimde gülüşüm hala yüzümdeydi. Söylediklerimin pek de inandırıcı olmadığı açıktı.

“İnsan kaynakları beni sever.” dedi Gökhan, kendinden emin bir ifadeyle.

Ece kahvesinden bir yudum aldı. “İnsan kaynakları herkesi sever Gökhan Bey. İşten çıkarmadan önce.”

Gökhan’ın yüzü düştü. “Ben bu ofiste çalışmıyorum, resmen hayatta kalmaya çalışıyorum.”

Ece’nin kahkahası yükselirken ben de başımı iki yana sallayıp odama geçtim. Bu ikisiyle aynı ortamda çalışmak, bazen mimarlık yapmaktan çok sabır testi çözmeye benziyordu. Neyse ki henüz sabrımın restorasyon projesi kadar uzun bir geçmişi yoktu.

Bilgisayarımı açıp günün işlerine göz gezdirdim. Masamın üzerinde bekleyen konağın restorasyon dosyasını önüme çektim. Projenin son aşamasına gelmiştik; çizimlerdeki birkaç ayrıntıyı kontrol edip son düzenlemeleri yapmam gerekiyordu. En azından konağın duvarlarıyla anlaşmazlığa düşme ihtimalim, Çağan Korhan’la düşme ihtimalimden çok daha düşüktü.

Ekranda açılan üç boyutlu modelin üzerinde değişiklik yaptım. Özellikle yapının giriş bölümündeki taş işçiliğinin korunması konusunda oldukça titiz davranıyordum. Ekibin önerdiği bazı uygulamalar içime sinmemişti. Bu nedenle son kararı vermeden önce çizimleri yeniden incelemem gerekiyordu.

⌁ ── ◇ ── ⌁

Önümdeki birkaç saati çizimler, toplantılar ve bitmek bilmeyen telefon görüşmeleriyle geçirdim. Arada bir ekip arkadaşlarımla fikir alışverişinde bulunuyor, arada da restorasyon projesinin eksik kalan noktalarını kontrol ediyordum.

Saatin nasıl ilerlediğini fark etmemiştim bile. Masamın üzerindeki kağıtları düzenlemeye koyuldum. O esnada kapım hafifçe tıklatıldı. “Gel.”

Ece elinde ince bir dosyayla içeri girdi. Dosyayı masama bırakırken yüzünde hafif bir merak ifadesi vardı. “Şirketin bilgilerini hazırladım. Bir de görüşme talebini ileten kişiyle konuştum. Açıkçası bu kadar büyük bir şirketin doğrudan sizinle görüşmek istemesi biraz ilgimi çekti.”

Dosyayı önüme çekip ilk sayfayı açtım. “Benim de. Bakalım ne isteyeceklermiş.”

Dosyanın içindeki sayfaları incelemeye başladım. Şirketin faaliyet alanları, tamamladığı projeler ve iş ortaklıklarına ilişkin bilgiler oldukça kapsamlıydı. İnşaat ve lojistik alanında uluslararası faaliyet gösteriyor, özellikle Orta Doğu’daki projelerde önemli bir yer ediniyorlardı.

Bir sonraki sayfada Katar ve Dubai’deki iş ortaklıklarına ilişkin bilgiler dikkatimi çekti. “Oldukça büyük bir organizasyon.”

“Evet. Özellikle son yıllarda ciddi bir büyüme göstermişler. Şirketin yönetimini Çağan Korhan devraldıktan sonra faaliyet alanlarını genişletmiş.”

“Şirketin sahibi kendisi mi?” diye sordum.

Ece de kafasını benimle birlikte dosyaya gömmüş bir halde “Yönetim kurulu başkanı ve şirketin asıl karar vericisi. Bildiğim kadarıyla aile şirketini devraldıktan sonra oldukça büyütmüş.” dedi.

Dosyayı kapatıp masanın üzerine bıraktım. Ece bıyık altından sırıtarak sandalyeye biraz daha yaslanıp bana baktı. “Bilemiyorum, belki de insanın karşısına böyle birinin çıkması biraz heyecan vericidir.”

Gözlerimi Ece’ye abartılı bir ağırlıkla çevirdim. “Tam olarak neyi heyecan verici buldun Ece? Adamın tek bir fotoğrafıyla yaptığınız çıkarımlar bana nedense hiç heyecan vermedi.”

Ece gülümsemesini gizleyemedi. Onunla bu konuyu uzatmanın pek bir anlamı yoktu. Kafasında çoktan toplantının kendisinden daha eğlenceli senaryolar kurmuştu. Tam cümlesine başlayacakken sözünü kestim. “Peki, toplantıya ne kadar kaldı?” diye sordum.

Ece kolundaki saate baktı. “Yaklaşık on beş dakika.” Ayağa kalkıp kapıya yöneldi. Çıkmadan önce yeniden bana döndü. “Bu arada, toplantı odasını hazırlattım. İkramları da birazdan götürecekler. Umarım düşündüğümüz kadar ciddi biri değildir.”

“Umarım toplantıyı gereksiz yere uzatmaz.” diye karşılık verdim.

Kapı kapandığında yeniden dosyayı önüme çektim. Açıkçası bu görüşmenin nasıl sonuçlanacağını merak ediyordum. Yalnızca şirketin büyüklüğü değil, doğrudan yönetim kurulu başkanının benimle görüşmek istemesi de alışılmışın dışındaydı.

⌁ ── ◇ ── ⌁

Toplantı salonunda beklerken saat 11.20’de kapı çalındı. Ecenin ayağa kalktığı esnada ben de dosyayı kapatıp masada doğruldum. Kapı açıldığında önce Çağan Korhan’ın asistanı göründü. Ardından içeri giren adamla bakışlarımız karşılaştı. Evet işte o bakış fotoğraftaki bakış..

Fotoğraftakinden farklı görünmüyordu. Hatta yakından bakıldığında çok daha dikkat çekici olduğunu söyleyebilirdim. Üzerindeki koyu renk takım elbise kusursuz bir şekilde üzerine oturmuş, beyaz gömleğinin ilk iki düğmesi açık bırakılmıştı. Kravat takmamıştı. Geniş omuzları, uzun boyu ve kendinden emin duruşuyla girdiği ortamda fark edilmemesi pek mümkün görünmüyordu. Keskin yüz hatlarına eşlik eden koyu mavi bakışlarıysa insanın üzerinde gereğinden biraz daha uzun kalıyordu.

İlk dikkatimi çeken gözleri oldu. Lacivert denilebilecek kadar koyu mavi duran gözlerini odada kısa bir gezintiye çıkardıktan sonra doğrudan bana çevirdi. Bir anlığına birbirimize baktık. Ne gereğinden uzun süren bir sessizlik vardı ne de aceleci bir tavır. Yine de o birkaç saniyelik karşılaşmada, karşımdaki adamın kendine fazlasıyla güvenen biri olduğunu anlamıştım.

Harika. Tam da ihtiyacım olan şey. Bir de özgüvenini ödünç verebileceğimiz insanlar için ayrı bir toplantı düzenlesek keşke.

Yüzümdeki profesyonel gülümsemeyi koruyarak ayağa kalktım ve masanın önünden dolaşıp elimi uzattım. “Hoş geldiniz, Efsun Alemdar.”

Bakışları uzattığım elime kısa bir an değdikten sonra yeniden yüzüme çıktı. Elimi kavradığında tokalaşmamız kısa ve resmi sürdü. Parmaklarının elimi kavrayışındaki kendinden emin tavır, yüzündeki ifadeyle oldukça uyumluydu. Elimi bırakmadan önce gözlerimin içine son bir kez baktı.

“Hoş bulduk, Efsun Hanım.” Sesi tok ve sakindi. “Çağan Korhan.” Adını söylerken bakışlarını benden ayırmaması nedense dikkatimi çekmişti.

Elimi geri çekerken gülümsememi biraz daha belirginleştirdim. “Buyurun, oturabilirsiniz.”

Çağan başını hafifçe eğerek teşekkür etti. Ardından arkasını dönüp Ece’ye baktı. “Teşekkür ederim, Ece Hanım. Bundan sonrasını biz hallederiz.”

Ece’nin yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Önce Çağan’a, ardından bana kısa bir bakış attı. “Elbette. Bir ihtiyacınız olursa buradayım.” dedi Ece.

“Teşekkür ederiz.” diyerek ona karşılık verdim. Ece kapıyı kapatıp dışarı çıktığında, Çağan’ın asistanı da ona eşlik etti ve odada yalnızca ikimiz kalmıştık.

Çağan, karşımdaki sandalyeye doğru ilerlerken bende kalktığım yere geri oturdum. Oturmadan önce ceketinin düğmesini çözdü, ardından koltuğa yerleşip önündeki dosyaya kısa bir göz attı. Hareketleri aceleci değildi. Sanki günün geri kalanında yapması gereken hiçbir şey yokmuş gibi rahattı. Benimse masanın üzerindeki kalemle oynama isteğim giderek artıyordu.

Kısa bir süre sonra dosyasını kapatıp ellerini masanın üzerinde birleştirdi. Bakışlarını yeniden bana çevirdiğinde yüzündeki ciddi ifade hala yerindeydi. “Öncelikle vakit ayırdığınız için teşekkür ederim.”

Kalemi elime alıp parmaklarımın arasında çevirmeye başladım. “Rica ederim. Ece Hanım görüşmenin mimari bir projeyle ilgili olduğunu iletmişti. Ancak ayrıntıları henüz bilmiyorum. Nasıl yardımcı olabilirim?”

“Doğru iletmiş. Fakat görüşmemizin kapsamı biraz daha geniş.”

Kalemi masaya bırakıp kaşlarımı hafifçe kaldırdım. Günün geri kalanını göz önünde bulundurduğumda bu cümle pek iç açıcı görünmüyordu.

“Umarım kötü bir sürpriz değildir. Bugün takvimim pek müsait görünmüyor.” dedim.

Çağan’ın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir kıpırtı oluştu. Sırtını koltuğa yaslayıp bakışlarını üzerimde gezdirdi. “Merak etmeyin. Sizi burada tutmak için elimden geleni yapmayacağım.”

“Ne kadar düşüncelisiniz.”

“Gerektiğinde olabiliyorum.” Cevabını verirken yüzündeki küçük gülümseme kaybolmadı. Ben de bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Bu adamın ciddi görünmek konusunda özel bir yeteneği olmalıydı.

Çağan önündeki dosyayı yeniden açtı. İçerisinden çıkardığı birkaç belgeyi masaya bıraktı. Kağıtları dikkatlice sıraladıktan sonra içlerinden birini ayırıp önüne aldı. “Aslında doğrudan sizinle görüşmek istememin bir sebebi var, Efsun Hanım.” dedi.

Kalemi yeniden elime aldım. Söyleyeceklerini beklerken başımı hafifçe yana eğdim. “Onu anladım.” Tek kaşım istemsizce havalandı. Bunu fark ettiğim an hafifçe yerimde kıpırdanıp bakışlarıma çeki düzen vermeye çalıştım. “Dinliyorum.”

Çağan bir an duraksadı. Parmak uçlarını önündeki belgenin kenarına yerleştirdi, ardından gözlerini kaldırıp doğrudan bana baktı. “Babanız Kenan Alemdar hakkında konuşmak istiyorum.”

Parmaklarımın arasında çevirdiğim kalem kayıp masanın üzerine düştü. Çıkan sesle birlikte gözlerim istemsizce kaleme kaydı. Birkaç saniye boyunca öylece kaldım. Sonra başımı kaldırıp karşımdaki adama baktım.

Bir an için ne söyleyeceğimi bilemedim. Babamın adını bu odada, üstelik daha önce hiç tanımadığım bir adamdan duymak beklediğim bir şey değildi.

İçimde aniden beliren şaşkınlığı bastırmaya çalışırken ellerimi masanın üzerinde birleştirdim. “Babamı tanıyor muydunuz?” Sesim boğuk çıkmıştı.

Çağan dikkatli gözlerle beni inceledi. Ardından önündeki belgelerden birini bana doğru çevirdi. Yüzündeki ifade değişmemişti ancak sesini biraz daha ölçülü kullanmaya başlamıştı. “Şahsen tanıma fırsatım olmadı. Ancak babam Korkut Korhan ile aralarında yıllar öncesine dayanan bir bağ var.”

Kaşlarım hafifçe çatıldı. Söylediği ismi zihnimde tartmaya çalıştım. “Korkut Korhan?”

Çağan başını bir kez salladı. “Babam.”

“Anladım.” Birkaç saniye düşündükten sonra bakışlarımı yeniden ona çevirdim. “Açıkçası ismi bana tanıdık gelmedi.”

“Babanızın Mardin’de ki hayatından pek haberdar olmadığınızı tahmin ediyorum.”

Sözleriyle birlikte yüzündeki ifadeyi anlamaya çalışarak biraz öne eğildim. Parmaklarım masanın üzerindeki belgenin kenarına dokundu. “Bunu nereden çıkardınız?”

Çağan, soruma karşılık vermeden önce kısa bir nefes aldı. Ardından ellerini yeniden birleştirerek konuştu. “Çünkü babanızın sizinle paylaşmadığı bazı şeyleri anlatmak için buradayım.”

İçimdeki merakın yanına hafif bir huzursuzluk eklendi. Sandalyemde biraz doğrularak önüme bırakılan belgeye baktım. Üzerindeki yazılar dikkatimi çekse de henüz okumaya başlayacak durumda değildim. “Öyleyse lafı fazla uzatmadan anlatmanızı öneririm, Çağan Bey.”

Çağan’ın bakışları yüzümde kısa bir süre gezindi. Sonra sırtını koltuğa yaslayarak dudaklarının kenarını hafifçe kıvırdı. “Oldukça sabırsızsınız.”

“Sabah kahvaltımı yarım bırakıp buraya geldim. Sabır konusunda benden çok şey beklemeyin.”

Bu kez dudaklarının kenarındaki o küçük kıpırtıyı saklamadı. Gülümsemek denebilirse tabii. Henüz tam olarak o seviyeye ulaşamamıştık. “Öyleyse sizi daha fazla aç bırakmayayım.”

“İnceliğiniz için minnettarım.” Gözlerimi hafifçe kıstım. Başımı küçük bir hareketle sallayıp ona baktım.

Çağan, önümdeki belgeyi işaret etti. Parmak ucuyla kağıdın üzerindeki bir satıra dokunduktan sonra anlatmaya başladı. “Yıllar önce babanız, babam Korkut Korhan’ın hayatını kurtardı. Babam bunu hiçbir zaman unutmadı. O günün ardından minnetinin karşılığı olarak Kenan Bey’e Mardin’de bir arazi devretti.”

Bakışlarımı belgenin üzerindeki isme indirdim.

Kenan Alemdar.

Babamın adı, yıllar önce düzenlenmiş resmi bir belgenin üzerinde duruyordu. Yazısını tanıyordum. İmzasını da… Çocukluğumdan beri evde gördüğüm, bazen bir kağıdın kenarına bazen de çizimlerinin altına attığı o imzaydı. Gözlerim bir süre orada takılı kaldı.

“Böyle bir araziden haberim yok.” diye mırıldandım.

Çağan, sesimdeki şaşkınlığı fark etmiş olacak ki hemen cevap vermedi. Bana birkaç saniye baktıktan sonra başını hafifçe sallayarak “Anlıyorum.” dedi.

Belgeyi biraz daha kendime çektim. “Babam bana bundan hiç bahsetmedi.” Üzerindeki tarih ve imza dikkatimi çekiyordu.

Sanki söyleyeceği sözün nasıl karşılanacağını düşünüyormuş gibi kısa bir an durdu. Ardından sakin bir sesle konuştu. “Belki de anlatmak için uygun zamanı bulamamıştır.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Dudaklarımı birbirine bastırırken yüzümdeki ifade çoktan donuklaşmıştı. “Babamın yerine açıklama yapmanıza gerek yok, Çağan Bey. Neden bahsetmediğini kendisine soramayacağımın farkındayım.”

Odanın havası bir anda değişti. Sesimin son kelimelerinde istemeden sertleştiğimi ben de fark etmiştim. Çağan’ın yüzündeki ifade hafifçe ciddileşti. Birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktıktan sonra başını küçük bir hareketle eğer gibi yaptı. “Haklısınız. Özür dilerim.”

Beklemediğim bir karşılıktı. Üstelik kendisini açıklamaya çalışmamış, söylediği sözün yanlış anlaşılabileceğini fark eder etmez geri adım atmıştı. Bir an için ona karşı duyduğum sertliğin Ece ve Gökhan nedeniyle ne kadar da abartı olduğunu hissettim. Sözde ön yargılı birisi değildim.

Bakışlarımı yeniden belgelere çevirdim. Parmaklarımla kağıdın kenarını düzelttikten sonra başımı kaldırdım. “Devam edebilirsiniz.”

Çağan dosyasından başka bir belge çıkardı. Bu kez kağıdı önüme bırakırken gözlerini benden ayırmadı. “Babanızın arazi üzerinde bazı planları olduğunu biliyoruz. Bir kervansaray inşa etmek istiyormuş. Bunun için kapsamlı bir proje hazırlamış.”

Kervansaray…

Kelimeyi duyduğum anda zihnimde babamın çalışma odası belirdi. Büyük çizim masasının üzerinde yan yana duran cetvelleri, rulo halindeki kağıtları ve saatlerce başından kalkmadığı projeleri düşündüm. Çocukken çoğu zaman ne çizdiğini anlamazdım ama onun çizim yaparken yüzüne yerleşen ifadeyi çok iyi hatırlıyordum.

“Babamın böyle bir projesi olduğundan haberim yoktu.”

Çağan, önümdeki belgeyi biraz daha yaklaştırdı. “Hazırladığı çizimlerin bir kısmı hala elimizde. Babam onları yıllardır saklıyor.”

Başımı hızla kaldırdım. “Çizimler mi?” Bu kez şaşkınlığımı gizlemeye çalışmadım.

“Evet. İsterseniz inceleyebilirsiniz.”

“Yanınızda mı?” diye sordum. Gözlerim istemsizce dosyasının içine kaymıştı.

Çağan başını iki yana salladı. “Şimdilik değil. Ancak görmenizi sağlayabilirim.”

Sözlerini dikkatle tartmaya çalıştım. Babamın bilmediğim bir geçmişiyle karşı karşıyaydım. Üstelik bu adam, sanki yıllardır hayatımın bir köşesinde duran bir sırrı önüme koymuş gibi son derece sakindi. Benimse aklımda peş peşe yeni sorular beliriyordu.

“Peki, bütün bunları bana anlatmanızın asıl sebebi nedir?”

Çağan ellerini masanın üzerinde birleştirerek hafifçe öne eğildi. Bu kez yüzündeki gülümseme tamamen silinmişti. “Çünkü o araziyi yeniden değerlendirmemiz gerekiyor, Efsun Hanım. Ve bu konuda sizinle görüşmek istedim.”

“Nasıl bir değerlendirmeden bahsediyoruz?”

Çağan, önündeki belgeleri bir kenara çekti. Konuşmaya başlamadan önce kısa bir süre düşündü. Sanki anlatacaklarının her kelimesini seçerek ilerlemek istiyordu.

“Öncelikle arazinin mevcut durumundan söz etmeliyim. Uzun süredir kullanılmadığı için kontrolsüz bir alan haline gelmiş. Son dönemde bölgede gerçekleşen bazı yasa dışı sevkiyatlarla ilgili ciddi sorunlar yaşıyoruz.” dedi.

Kaşlarım biraz daha çatıldı. “Bunun benimle ne ilgisi var?” diye sordum. Sandalyemde dikleşip ellerimi masanın üzerine koydum.

Çağan bakışlarını üzerimde tutarak cevap verdi. “Bahsettiğim arazi, babanızın adına kayıtlı. Dolayısıyla orada yaşananlarla ilgili hukuki ve idari bazı meseleler bulunuyor.”

Söylediklerini anlamaya çalışırken gözlerim yeniden belgelere kaydı. Ardından başımı kaldırıp ona baktım. “Yani babamdan kalan araziyi geri almak istiyorsunuz.”

Çağan soruma hiç tereddüt etmeden cevap verdi. “Evet.”

Bu kadar açık konuşmasını beklemiyordum. Birkaç saniye boyunca yüzüne baktım. En azından lafı dolandırıp beni ikna etmeye çalışmamıştı. “Satın almak için mi geldiniz?”

“Öncelikli teklifimiz bu.”

Önümdeki belgeleri yeniden kendime çektim. Birkaç saniye boyunca babamın imzasına baktım. Yıllar önce verilmiş bir arazi, yarım kalmış bir proje ve şimdi karşıma oturmuş, onu satın almak isteyen bir adam…

Başımı kaldırıp gözlerimi ona diktim. “Üzgünüm Çağan Bey ama babamdan kalan bir şeyi satmayı düşünmüyorum.”

Çağan’ın bakışları yüzümde sabitlendi. Sandalyesinde hafifçe öne eğildi ama sesini yükseltmeden konuştu. “Teklifimizi değerlendirmeden karar vermenizi istemem.”

“Kararımı vermek için değerlendirmeme gerek yok. O arazi benim için yalnızca maddi değeri olan bir mülk değil.”

Kendimden emin bir şekilde arkama yaslandığım sırada alnımın ortasına düşen perçemime ani bir refleksle üfledim. Ancak havalanıp tekrar gözümün önüne düştü. Bu kez gözlerimi perçeme dikerek şaşı baktığımı bildiğim halde bunu umursamayıp hızla tutamı kulağımın arkasına iteledim.

Hatırlarsam, eve döndüğümde o tutamı kökünden keseceğim.

Çağan, karşısında perçemimle cebelleştiğim birkaç saniyeye pür dikkat şahit olmuştu. Bakışlarını benden ayırmadan bekledi. Sonra gözlerini önümdeki belgelere indirdi, yeniden bana baktı. “Bunun farkındayım.”

Derin bir nefes aldım. “Öyleyse neden satın almakta ısrar ediyorsunuz?”

“Çünkü şu anki koşullarda arazinin olduğu gibi bırakılması kimsenin yararına değil.”

Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirip bakışlarımı ondan ayırmadan konuşmaya devam ettim. “Bu, satmam gerektiği anlamına gelmiyor.”

Çağan’ın kaşlarından biri hafifçe havalandı. “Ben de size satmanız gerektiğini söylemedim.”

“Az önce satın almak için geldiğinizi söylediniz.”

“Teklifimi sundum. Kabul edip etmemek sizin kararınız.”

Dudaklarımın kenarında istemsiz bir gülümseme belirdi. Başımı hafifçe yana eğerek ona baktım. “Ne kadar rahatlatıcı. Bir an karar hakkımın elimden alınacağını düşünmüştüm.”

Çağan başını hafifçe yana eğdi. Yüzünde yeniden o küçük gülümseme belirmişti. “Bu kadar kolay pes edeceğimi düşünmeniz biraz kırıcı oldu.”

“Henüz sizi tanımıyorum. Hakkınızda bir fikrim olması için erken.”

“Yine de oldukça hızlı kararlar veriyorsunuz.”

“İnsan bazen karşısındakini tanımak için fazla zamana ihtiyaç duymaz.”

Sözlerimin ardından gözlerimi ondan ayırmadan kahvemi almak için uzandım. Bardağı dudaklarıma götürürken Çağan’ın bakışlarının hala üzerimde olduğunu fark ettim. Bir anlığına göz göze geldik. Bakışları önce gözlerimde durdu, ardından yeniden dosyasına indi.

“Bu durumda ilk izlenimimi düzeltmek için biraz çaba göstermem gerekecek.”

Kahvemi masaya bırakırken gülümsememi bastırdım. “İş görüşmesine geldiğinizi düşünürsek biraz geç kalmış sayılmaz mısınız?”

Çağan bileğindeki saate kısa bir bakış attıktan sonra yeniden bana döndü. “Ben genellikle geç kalmam, Efsun Hanım.”

“Bugün yirmi dakika geciktiniz.”

Cevabım üzerine dudaklarını birbirine bastırdı. Ardından saatini düzeltip kolunu masanın üzerine bıraktı. “Bunun için de özür dilerim. Trafik beklediğimden yoğundu.” dedi. Kafasını öne doğru eğip gözlerini gözlerime dikti. Bu kez itiraz etmek yerine sözlerimi kabul etmiş gibiydi. “Bir dahaki sefere daha erken çıkarım.” dedi.

Kaşlarımı kaldırıp ona baktım. “Bir dahaki sefere mi?”

Çağan’ın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti. Sırtını koltuğa yaslarken bakışlarını gözlerime sabitledi. “Görüşmemizin burada biteceğini düşünmüyorsunuz herhalde.”

Kendinden emin tavrı gerçekten insanın sinirlerini zorlayacak türdendi. Önümdeki kalemi alıp parmaklarımın arasında çevirmeye başladım. “Bundan o kadar emin olmayın. Henüz kahve bile ikram etmedim farkındaysanız.”

Çağan’ın yüzünde bu kez daha belirgin bir gülümseme oluştu. Başını hafifçe eğerek bana baktı. “Sanırım kahve ikramından önce anlaşmamız gereken birkaç konu var.”

“Öncelikle o konuların ne olduğunu öğrenmem gerekiyor.”

Çağan dosyasının içinden son bir belge çıkararak masanın üzerine bıraktı. Kağıdı bana doğru iterken parmaklarını üzerinden çekti. “Öyleyse size başka bir teklifim var.”

Belgeye baktım, ardından yeniden yüzüne çevirdim. “Dinliyorum.”

Çağan birkaç saniye sustu. Ellerini masanın üzerinde birleştirip biraz daha öne eğildi. Bu kez konuşurken gözlerini benden ayırmadı. “Babanızın yarım kalan projesini tamamlamaya ne dersiniz?”

Bir an cevap veremedim.

Gözlerim önümdeki belgeye takılmıştı. Kervansaray projesinin yeniden gündeme gelmesi, babamın yıllar önce çizdiği planların hayata geçme ihtimali… Bütün bunlar beklemediğim kadar derin bir yere dokunmuştu. İçimde bir merak dalgası yükselirken babamın çalışma odasındaki çizimlerini yeniden hatırladım.

“Nasıl yani?” diye sordum. Sesimin beklediğimden daha kısık çıktığını fark ettim.

Çağan, yüzümdeki değişimi dikkatle izledi. Ardından teklifini açıklamaya başladı. “Projeyi yeniden hayata geçirmek istiyoruz. Arazinin mevcut durumunu değerlendirmek, gerekli düzenlemeleri yapmak ve Kenan Bey’in yıllar önce hazırladığı çalışmayı tamamlamak istiyoruz. Bunun için de mimari süreci sizin yürütmenizi teklif ediyorum.”

Başımı hafifçe yana eğerek ona baktım. Bu teklifin altında başka bir sebep olup olmadığını anlamaya çalışıyordum. “Beni neden tercih ettiniz? Bölgenizde şirketinizin çalışabileceği pek çok mimarlık ofisi vardır.”

“Var.”

Kısa cevabı karşısında kaşlarımı kaldırdım. Bir açıklama beklediğimi anlamış olmalıydı. “Öyleyse?”

Çağan parmaklarını birbirine geçirerek cevap verdi. “Çünkü bu proje için babanızın çalışmalarını bilen, onun yaklaşımını anlayabilecek ve aynı zamanda kendi kararlarını verebilecek bir mimarla çalışmak istiyorum.”

Sözleri hoşuma gitmişti. Bunu yüzüme yansıtmamaya çalışarak dosyayı kendime doğru çektim. Sayfaları incelerken bakışlarım bir süre çizimlere takıldı. “Beni biraz fazla tanıyormuşsunuz gibi konuşuyorsunuz.”

Çağan’ın sesi yeniden duyuldu. “Henüz tanımıyorum.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Dudaklarımın kenarını hafifçe kıvırdım. “Güzel. En azından bu konuda hemfikiriz.”

Çağan da hafifçe gülümsedi. Ardından sandalyesinde biraz geriye yaslanarak konuşmasını sürdürdü. “Ancak hakkınızda araştırma yaptım. Sonuçta bu ölçekte bir iş birliği için karşılıklı olarak birbirimizi tanımamız gerekiyor.”

“Umarım yalnızca mesleki çalışmalarımı araştırmışsınızdır.”

Çağan’ın gözlerinde muzip bir ifade belirdi. Birkaç saniye boyunca cevap vermeden bana baktıktan sonra sakin bir sesle konuştu. “Şimdilik.”

Gözlerim istemsizce ona döndü. Kalemi masanın üzerine bıraktım. “Şimdilik mi?”

Çağan’ın dudaklarının kenarı yeniden kıvrıldı. Başını hafifçe yana eğerek bakışlarını benden ayırmadı.

“Şaka yaptım, Efsun Hanım.”

“Şakalarınızın biraz daha geliştirilmesi gerekiyor.”

“Eleştirinizi dikkate alacağım.”

Kendimi tutamayarak hafifçe güldüm. Sonra hemen toparlanıp önümdeki belgeye baktım. Bu adamın ciddi yüzünün ardında böyle bir mizah anlayışı olmasını beklemiyordum. Üstelik karşılık vermekte de hiç fena değildi.

“Peki, diyelim ki bu teklifi değerlendirmeyi kabul ettim. Benden tam olarak ne bekliyorsunuz?”

Çağan, önümdeki belgeleri işaret ederek açıklamaya başladı. “Öncelikle araziyi görmenizi ve babanızın hazırladığı çizimleri incelemenizi istiyorum. Sonrasında projeyle ilgili kararınızı verirsiniz.”

“Peki, arazinin şu anki durumuyla ilgili bütün bilgileri benimle paylaşacak mısınız?”

“Elbette.”

“Yasa dışı sevkiyatlar da buna dahil mi?”

Çağan’ın yüzündeki gülümseme silindi. Ellerini masanın üzerinde birleştirirken bakışları yeniden ciddileşti. “Özellikle onlar.”

“Güzel. Çünkü babamdan kalan bir yeri yeniden hayata döndürmeye çalışırken bilmediğim işlerin içine çekilmek istemem.”

Çağan, sözlerimi dikkatle dinledikten sonra başını hafifçe salladı. Ses tonu bu kez daha kararlıydı. “Bunun için endişelenmenizi istemem. Sizin sorumluluğunuz mimari proje olacak.”

“Umarım öyle kalır.”

“Ben de.”

Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık. Sonra gözlerimi önümdeki belgeye indirerek sayfaları çevirmeye başladım. Çağan’ın bakışlarını üzerimde hissediyordum ama bunu belli etmedim. “Bu teklifi değerlendirmek istiyorum. Ancak şimdiden herhangi bir söz veremem.”

Çağan, sırtını koltuğa yaslayarak başını bir kez salladı. “Zaten sizden bugün bir karar vermenizi beklemiyorum.”

“Ne kadar anlayışlısınız.”

“Her zaman değil.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Yüzündeki ciddiyet ilk andan itibaren kontrolü hiç bırakmamıştı. Ancak ses tonu yüzündeki ciddiyetin aksine oldukça kinayeliydi. “Bunu özellikle belirtmenize gerek yoktu. Tahmin edebiliyorum.” dedim aynı kinayeli ses tonuyla. Ben de ciddiyetimi korudum.

“Sanırım hakkımda bir fikriniz oluşmaya başladı.”

“Henüz karar vermedim. Biraz daha zaman gerekiyor.”

“Öyleyse bir dahaki görüşmemizde değerlendirmeyi tamamlarsınız.”

Dosyayı kapatıp masanın üzerine bıraktım. Ellerimi birleştirerek ona baktım. “Bunun için tekrar gelmeniz gerekecek.”

Çağan ayağa kalkarken ceketinin düğmesini ilikledi. Gömleğinin manşetini düzelttikten sonra dosyasını eline aldı. “Bir sakıncası mı var?”

“Yok. Yalnızca bu kez yirmi dakika geç kalmamanızı rica edeceğim.”

Çağan ceketinin yakasını düzelterek bana baktı. “Dikkate alacağım.”

Ben de ayağa kalkıp masanın önünden dolaştım. Elimi uzatırken yüzümdeki profesyonel gülümsemeyi yeniden takındım. “Görüşme için teşekkür ederim, Çağan Bey.”

Elimi kavradı. Bu kez tokalaşmamız biraz daha kısa sürdü. Yine de gözlerini gözlerimden ayırmadı. “Ben teşekkür ederim, Efsun Hanım. Umarım birlikte güzel bir iş çıkarırız.”

Elimi geri çekerken hafifçe gülümsedim. “Önce arazinizi bir görelim. Sonra ne kadar güzel olabileceğine karar veririz.”

“Anlaştık.” Sözünün hemen ardından arkasını dönerek toplantı salonunu terk etti. Kapı kapandığında birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım.

Masadaki kalemi elime alıp dosyanın üzerine bıraktım. Bugün babamın ölüm yıl dönümüydü. Sabah uyandığımda günün bu kadar beklenmedik bir yere varacağını hiç düşünmemiştim.

Babamın yıllar önce hazırladığı çizimler hala birilerinin elindeydi. Üstelik onun yarım bıraktığı bir projeyi tamamlama ihtimali şimdi karşıma çıkmıştı.

İçimde tuhaf bir his vardı.

Sanki babamın geçmişinden kalan kapalı bir kapı, bugün ilk kez aralanmıştı.

Ve ben o kapının ardında ne olduğunu öğrenmeden rahat edemeyecektim.

༺ ⌁ ◈ ⌁ ༻

♡ YAZARDAN NOT ♡

Ve böylece Geçmişin Sesi ilk bölümü bitirmiş olduk…

Efsun’un geçmişinden gelen izlerin, henüz haberi bile olmadığı bir geleceğe nasıl dokunacağını hep birlikte göreceğiz.

Peki, sizce o kapının ardında Efsun’u nasıl biri bekliyor?

Hazır olun, çünkü bazı karşılaşmalar yalnızca bir tanışmadan ibaret değildir. Bazen insanın bütün hayatını değiştirecek bir hikayenin başlangıcıdır.

Okuduğunuz, eşlik ettiğiniz ve bu hikayeye bir şans verdiğiniz için teşekkür ederim. Yorumlarınızı okumayı çok isterim.

Sevgiler,
İnci ♡