2• Şarap

Selamlaaar!
Yeni bölümle geldim. Efsun ve Çağan'ı bu kez biraz daha yakından tanıyacağız. Tabii bizim Efsun yine içinden geçenleri söylemekle söylememek arasında kalacak, Çağan da sağ olsun pek yardımcı olmayacak aksdjfldfaak**
Şimdiden keyifli okumalar! Umarım bölümü sever ve yorumlarda benimle sohbet edersiniz. ♡
⚠️ Bu bölümde düzenlemeler yapılmıştır; bu sebeple satır arası yorumlarda kayma yaşanabilir, bilginize.

༺ ⌁ ── ◇ ── ⌁ ༻

Dar balkonun soğuk demirlerine kollarımı dayamış, sokağın telaşını izliyordum. İnsanlar bir yerlere yetişme telaşıyla gelip geçiyor, ayak sesleri şehrin uğultusuna karışıyordu. Ben ise bütün bu hareketliliğin ortasında olduğum yere çakılı kalmıştım. Parmaklarımın arasındaki vişne aromalı sigaradan derin bir nefes çektim. Dumanı ağır ağır içime dolarken bakışlarımı karşı kaldırımdaki binaların solgun cephelerinde gezdirdim.

Çağan Korhan'la yaptığımız toplantının üzerinden saatler geçmişti ama zihnim hala o toplantı odasındaydı. Ne sunduğum projeye odaklanabilmiş ne de toplantının ardından yapılan kutlamanın tadını çıkarabilmiştim. İnsanların konuşmaları, gülüşmeleri, kadehlerin birbirine değen sesi... Hepsi kulağıma ulaşmış ama hiçbirine gerçekten eşlik edememiştim.

Babamın geçmişi, yıllar önce yarım bıraktığı hayali ve Çağan Korhan'ın önüme koyduğu teklif zihnimde dönüp duruyordu. Meğer babamın benden sakladığı, belki de anlatmaya fırsat bulamadığı koca bir geçmişi varmış. Şimdiyse o geçmiş, hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkmış ve benden bir karar vermemi bekliyordu.

Sigaradan son bir nefes daha çektim. Dumanı dudaklarımın arasından bırakıp izmariti balkonun mermerindeki küllüğe bastırdım.

Şimdi ne olacaktı? Çağan Korhan benden bir cevap bekliyordu. Mardin'e geri dönecek miydi? Yoksa teklifini kabul edip etmediğimi bildirmemi mi bekleyecekti?

Belki de kararımı vermem için bana zaman tanıyordu. Tüm sorular aklımda peş peşe sıralanıyordu ancak cevapları havada asılı kalmıştı.

Hırkamı üzerime sıkıca sarıp salona geçtim. Hardal, kanepenin üzerine kıvrılmış, dünyanın bütün dertlerinden habersiz uyuyordu. Televizyondan yayılan şarkının sesini biraz kıstım.

Bakışlarım ona takılınca"Ne güzel hayat. Ye, iç, uyu. Bir de benim yerimde olsaydı bakalım kaçıncı dakikada miyavlayıp istifa ederdi." dedim içimden.

Yüzümde kısa bir gülümseme belirse de düşüncelerim yeniden babama döndü. Belki de aradığım cevaplar, onun çalışma odasında bir yerlerde saklıydı.

Odaya adımımı atar atmaz tanıdık karton kağıt kokusu burnuma doldu. Bir an gözlerimi kapattım. Babamın ölümünden sonra buraya yalnızca birkaç kez girmiş, her seferinde fazla kalamadan çıkmıştım. Eşyalar yerli yerindeydi. Sanki birazdan kapı açılacak, babam elindeki çizimlerle içeri girip bana gülümseyecekti. Oysa odada yalnızca sessizlik vardı.

Elimi toz tutmuş çalışma masasının üzerinde gezdirdim. Parmağıma bulaşan toza bakarken içimden uzun bir nefes bıraktım.

"Demek hayallerini burada bıraktın, baba." Gözlerime dolan yaşları tutamadım. Başımı kaldırıp odada dolaşan bakışlarımla cevap aradım. "Peki, neden?" Sesim boğazımda çatladı. "Oysa sen benim tanıdığım en cesur adamdın."

Masadaki dosyaları toparlayıp çekmeceleri açmaya başladım. Eski proje dosyaları, sararmış not kağıtları, yarım kalmış çizimler... Babamın yıllar boyunca üzerinde çalıştığı her şey burada birikmişti. Aradığım şeyin neye benzediğini bile bilmiyordum. Yalnızca Mardin'deki araziye, kervansaray projesine dair bir şeyler bulmak istiyordum.

Babam neden vazgeçmişti? Neden geride bırakmıştı?

Alt çekmecenin en dip köşesinde, diğerlerinden daha kalın bir dosya dikkatimi çekti. Üzerindeki tozu elimle silerken kapağın kenarına iliştirilmiş küçük bir not gördüm. Babamın el yazısını tanımamak mümkün değildi.

Dosyanın üzerinde Mardin-Midyat Kervansaray Projesi yazıyordu.

Nefesim bir anlığına kesildi.

Midyat.

Kaşlarımı çattım. Annemle babam Mardin'de yaşadıklarında Artuklu'da değil miydiler? Babamın orada bir mimari proje için bulunduğunu, annemle de İstanbul'a gidip geldiği sırada tanıştığını biliyordum. Evlendikten sonra Mardin'in Artuklu ilçesinde yaşamışlardı.

Peki, Midyat ne alaka?

Dosyayı masanın üzerine alıp açtım. İlk sayfada geniş bir araziye ait vaziyet planı vardı. Ardından yapının farklı açılardan çizilmiş taslakları, ölçüler ve üzerinde defalarca değişiklik yapılmış mimari çizimler geliyordu. Demek ki Korhanların babama verdiği arazi Midyat'taydı. Babam orada bir kervansaray inşa etmeyi planlamıştı.

Ama neden bu kadar uzaktaki bir araziyi kabul etmişti? Ve neden bana bundan hiç bahsetmemişti?

Sayfaları çevirdikçe babamın hayaline biraz daha yaklaşıyordum. Kervansarayın ana avlusu, odaları, taş kemerleri... Her ayrıntı ince ince düşünülmüştü. Çizimlerin kenarlarına düşülmüş notları okudukça onun sesini duyar gibi oldum.

Sayfalardan birinde kırmızı kalemle yazılmış bir cümle gözüme çarptı; Su kuyusu avluya yakın konumlandırılmalı.

Dudaklarımda buruk bir gülümseme belirdi. Projenin tüm detaylarını düşünmüş, yoğun emek harcamıştı. Tüm gördüklerim karşısında neredeyse nutkum tutuldu. Dosyanın sonlarına doğru geldiğimde çizimlerin arasından ince, katlanmış bir kağıt kaydı. Yere düşmeden yakaladım. Üzerinde herhangi bir çizim yoktu. Yalnızca birkaç satır el yazısı...

Kağıdı açarken kalbim hızlandı. Korkut Ağa'nın bana emanet ettiği bu topraklarda, yalnızca bir yapı değil, yıllar sonra bile insanları bir araya getirecek bir yuva inşa etmek istiyorum.

Korkut Ağa.

Bu ismi Çağan Korhan'dan duymuştum. Babamın hayatını kurtardığı adam. Korhan ailesinin reisi.

Bir de şimdi Mardin'e gitme ihtimali vardı.

Ağa, aşiret, toprak meselesi... Allah aşkına, hala ağalık mı kalmıştı? Televizyonda izlediğimiz o bitmek bilmeyen aşiret dizilerinin gerçek hayatta da karşılığı olduğuna inanmak istemiyordum. Bir de işin içine aileler arası hesaplaşmalar, kimin kime ne borçlu olduğu gibi meseleler girerse yandım demekti.

Üstelik Çağan Korhan'la yeniden karşılaşmak da pek iç açıcı değildi. Adamla bir toplantı yapmıştım, şimdi bir de aile tarihçesi çıkarmam gerekiyordu.

Sıradaki görev neydi? Korhan soy ağacını ezberlemek mi?

Durup düşüncelerimle birlikte hızlanmaya başlayan nefesimi düzene sokmak için dişlerimi sıktım. Ellerimi saçlarımın arasına geçirerek sertçe saçlarımı kavradım. Beynimdeki sorular birbiri etrafında dönen tilkiler gibiydi. Sakinleşmek için bir süre kendime zaman tanıdım.

Babamın yarım kalan hayali söz konusu olduğunda bütün bu düşüncelerim önemini yitiriyordu. Onun neden vazgeçtiğini öğrenmeden bu dosyayı kapatamazdım.

Notun devamını okumak için kağıdı biraz daha açtım. Ancak alt kısmı, sanki aceleyle yırtılmış gibi eksikti. Parmaklarımı yırtık kenarında gezdirdim. İçimdeki merak, yerini yavaş yavaş huzursuzluğa bırakıyordu. Bir insan, yıllarca emek verdiği bir hayalden nasıl vazgeçebilirdi? Üstelik bu hayal, yalnızca kendisine ait değilken...

Gözlerim yeniden dosyaya döndü. Belki de cevap, çizimlerin arasında değil, babamın hiç anlatmadığı o geçmişteydi. Ve o geçmişe ulaşabilmek için artık tek bir yolum vardı; Çağan Korhan'la yeniden konuşmak.

Düşüncesi bile içimde birbirine zıt duygular uyandırdı. Onunla aynı masada oturmak, gözlerinin içine bakarak babam hakkında sorular sormak kolay olmayacaktı. Hele ki bana sunduğu teklifin ne anlama geldiğini hala tam olarak bilmiyorken...

Dosyayı kapatmadım. Sayfaları yeniden incelemeye başladım. Bu kez yalnızca bir mimari projeye bakmıyordum. Babamın yarım kalan hayatına dokunmaya çalışıyordum. Ve belki de onun bıraktığı yerden devam etmek, sandığımdan çok daha fazlasını gerektirecekti.

༺ ⌁ ── ◇ ── ⌁ ༻

Alarmımın ısrarcı sesiyle gözlerimi araladım. Yastığın altına sıkıştırdığım elimi çıkarıp telefonun ekranına uzandım. 07.00'yi gösteriyordu. Bir süre tavana bakarak yatakta kaldım. Dün gece çalışma odasında bulduğum dosya, proje çizimleri... Uykum boyunca bile peşimi bırakmamışlardı.

Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Soğuk suyu yüzüme çarptıktan sonra aynadaki yansımama baktım. Uykusuzluğun izleri gözlerimin altına yerleşmişti. Saçlarımı gelişigüzel tepede topladım. Sinir bozucu perçemimin bir tutamı önümden çıkarken, o anı hatırladım.

"Seni artık kökten kesmemem için bir sebep söyle" diye geçirdim içimde.

Hızla kişisel bakımlarımı tamamlayıp banyodan çıktım. Ayağımdaki pelüş terlikleri yere sürüye sürüye mutfağa ilerledim. Kahvemi hazırlarken Hardal da mutfağa gelip bacaklarıma sürtündü. Kahvemi alıp salona geçtim. Çalışma odasının kapısı aralıktı. Dün gece dosyayı masanın üzerinde bırakmıştım. Bir an içeri girip yeniden göz atmayı düşündüm ama kendimi durdurdum.

Belki de bazı soruları kendi kendime çoğaltmayı bırakmalıydım.

༺ ⌁ ── ◇ ── ⌁ ༻

Ofise vardığımda gün çoktan hareketlenmişti. Ece, masama bıraktığı dosyaların arasında beni görünce başını kaldırdı. "Günaydın, Efsun Hanım. Dün akşamki kutlamadan sonra bugün de çalışabilecek durumda mısınız?" dedi sevecen bir ses tonuyla.
Çantamı sandalyemin arkasına astım. "Kutlamaya katılmış gibi konuşuyorsun." derken sesim onun aksine oldukça huysuzdu.

Ece gülümsedi. O bu hallerime alışıktı nede olsa. "Biraz erken ayrılmışsınız."

"Başım ağrıyordu." Aslında başım ağrımıyordu. Yalnızca aklım başka yerdeydi.

Sabahın ilk saatlerini restorasyon projesinin son düzenlemeleriyle geçirdim. Konağın cephe çizimlerini kontrol ettim, birkaç ölçüde düzeltme yaptım ve Ece'yle teslim tarihini konuştum. İşime odaklanmaya çalışıyordum ama zihnimin bir köşesinde dün gece bulduğum dosya duruyordu.

Öğleye doğru masamın üzerinde titreşen telefonuma baktım. Ekranda Çağan Korhan'ın adı belirdi. Gördüğüm isimle aniden elimin ayağımın buz kestiğini hissettim.

Bir an aramayı açıp açmamak arasında kaldım. Sonunda telefonu kulağıma götürüp mesafeli bir ses tonuyla, "Buyurun, Çağan Bey." dedim.

"Efsun Hanım, gününüz nasıl geçiyor?" Bulunduğu ortamdan kalabalık insan sesleri duyuluyordu.

"Şu ana kadar oldukça sakin. Sizin aramanızla birlikte değişeceğini tahmin ediyorum."

Kısa bir gülüş duydum. "Öğle yemeğinizi bölmedim umarım?" dedi.

"Henüz yemedim."

"Öyleyse akşam için bir teklifim var."

Kalemimi masaya bıraktım. Sessiz kaldığımda sözüne devam etti. "Bu akşam kaldığım otelin restoranında yemek yiyelim. Dün yarım bıraktığımız konuşmayı da tamamlarız."

Kaşlarım hafifçe çatıldı. Gerçekten de dediği gibi kolay pes etmiyordu. Demek ki dünkü konuşmanın ardından Mardin'e dönmemişti.

"Yeniden ofisimde görüşeceğimizi düşünmüştüm."

Çağan, "Ben de öyle düşünüyordum. Ancak bazı konuları daha rahat konuşabileceğimiz bir yerde buluşmayı tercih ederim." dedi.

"Restoranın daha rahat bir yer olduğundan emin misiniz?" diye sordum.

Hızla, "En azından şarabınızı içebilirsiniz." diye cevap verdi.

Dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı. Evet, şimdi de özel hayatımı araştırdığını hiç çekinmeden dile getiriyordu. Kendini beğenmişliğinin yanında bir de hazırcevaplığı vardı. İnsanın sinirini bozmak için özel olarak tasarlanmış gibiydi. Ama sanırım bu huyumuz, tek ortak özelliğimiz olabilirdi.

"Kaçta?" diye sordum.

"Yedi buçuk uygun olur mu?"

"Olur."

"Adres ve otel bilgisini size gönderirim."

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim, Efsun Hanım. Akşam görüşürüz."

Telefon kapandığında birkaç saniye ekrana bakakaldım. Kaşlarım istemsizce çatılmıştı. Özel hayatımı araştıracağını elbette tahmin ediyordum. Şarap tutkumu beni tanıyan herkes bilirdi. Ama sorun da buydu zaten, beni tanıyan herkes. Bu adamla ortak bir tanıdığımız olmadığına göre sosyal medya hesaplarımı kurcalamış olmalıydı.

Otel restoranında yemek.

Kulağa oldukça sıradan geliyordu. Ne var ki söz konusu Çağan Korhan olunca sıradan bir akşam geçireceğime dair pek umudum yoktu. Ne de olsa, bir mimari proje görüşmesiyle başlayan tanışıklığımızın nerelere geldiğine bakılırsa, bu akşamın da pek farklı geçeceğini sanmıyordum.

༺ ⌁ ── ◇ ── ⌁ ༻

Akşamüstü ofisten ayrıldığımda günün yorgunluğu üzerime çökmüştü. Eve uğrayıp üzerimi değiştirmek için kendime yeterince zaman ayırmıştım. Duşumu aldıktan sonra saçlarımı iyice kuruttum ve aynanın karşısına geçerek büyük dalgalar yaptım. Perçemlerimi de dışa doğru kıvırdıktan sonra makyajıma geçtim. Siyah göz makyajım göz rengimi daha da belirginleştirirken, uzun kirpiklerimi rimelle belirginleştirdim.
Odanın içinde yankılanan telefon mesaj sesiyle yatağa uzanıp telefonumu aldım. Çağan Korhan, otelin adını ve restoranın konumunu göndermişti. Mesajın altında tek bir cümle vardı.

- Gecikmeyin, Efsun Hanım.

Gözlerimi devirdim. Kendisi dün sabah 20 dakika toplantıya geciktiği halde benden böyle bir talepte bulunması oldukça ironiydi. Mesajı gördüm ancak cevap vermedim.

Makyaj masasının önünden kalkıp dolabımı açtım ve şöyle bir göz attım. Gideceğim otele uygun bir şeyler aradım. Sonunda karar vererek giyindim dolaptan son olarak açık kahve bir kürk alıp kombinimi tamamladım. Abartılı bir hazırlık yapmamıştım. Sonuçta bir iş görüşmesine gidiyordum.

Sonuçta bir iş görüşmesine gidiyordum.

- Efsun'un kombini-

Tamam, belki biraz abartmıştım. Çünkü günlük yaşamımda pek bu tarz giyinmiyordum bu yüzden gözüme abartı geliyordu. Ama sonuçta gideceğim oteli biliyordum. Sosyetelerin, para babalarının arasında bu kombinle sönük bile kalacaktım. En azından kapıdan girince beni yanlışlıkla garson sanmazlardı. Umarım.

Aceleyle evden çıkıp arabama bindim ve konuma doğru yola koyuldum. Saat yedi buçuğu geçeli epey olmuştu. Çağan'a söylenirken İstanbul trafiğine bu kadar yakalanmak hiç hoşuma gitmemişti ama ne yapabilirdim? Tam iş çıkışıydı. Sanki bütün İstanbul aynı anda yola çıkmak için benimle anlaşmıştı.

Otelin restoranına girdiğimde içerisi loş ışıklarla aydınlatılmış, masalar özenle hazırlanmıştı. Burası İstanbul'un en lüks, denize sıfır otellerinden biriydi. Anlaşılan Korhan Bey'in parayla arasında herhangi bir sorun yoktu. Hatta kendisiyle oldukça iyi anlaşıyorlardı.

Gösterişli otelin her bir detayı ilgi çekiciydi ama ağzımı açıp buraya ilk kez gelmişim gibi etrafa bakmak da istemiyordum. Tamam, biz de birileriydik. Ama bu, farklı bir zenginlik anlayışı ya da bizim henüz keşfedemediğimiz bir para birimi olmalıydı.

Çağan Korhan beni yalnızca yirmi dakika bekletmişti ama ben o yirmi dakikanın hesabını kendisine defalarca sormuştum. Şimdi ise adamı tam kırk dakika bekletmiştim. Üstelik tek bir arama bile yapmamıştı. Ya fazlasıyla sabırlıydı ya da gecikmem umurunda bile değildi.

Pencerelerin önündeki masalardan birinde onu gördüm. Siyah takım elbisesinin içine beyaz bir gömlek giymişti. Önündeki menüyü inceliyor, karşısında ellerini önünde birleştirerek bekleyen garsonun söylediklerini dinliyordu. Beni fark edince başını kaldırdı.

"Efsun Hanım."
"Çağan Bey."

Garsona kısa bir teşekkür edip menüyü kapattı. Adam uzaklaşırken yanımızdan geçen başka bir çalışan ona selam verdi. Çağan da başıyla karşılık verdi. Ardından ayağa kalkıp ceketinin düğmesini ilikledi ve karşısındaki sandalyeyi işaret etti.

"Buyurun."

İstanbul beyefendilerinin bile mazide kaldığı şu devirde, Mardin'den gelip bu denli nazik ve görgü kurallarına bağlı olması beni şaşırtmaya yetiyordu. Açıkçası, karşımdaki adam hakkında duyduklarımla gördüklerim arasında bir türlü ortak nokta bulamıyordum.

Oturup çantamı sandalyemin yanına bıraktım. Başımı hafifçe yana eğerek halka küpelerimin arasına dolanan saçımı kurtardım, ardından saçlarımı tek omzumu açıkta bırakacak şekilde geriye attım.

"Sizi bu kadar bekletmek istemezdim. Ama İstanbul trafiği malum... Daha erken çıkmalıydım sanırım."

Çağan'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Bunu daha önce duymuş gibiyim." dedi.

Yeniden yerine otururken ceketinin önünü düzeltti. Ben de masanın üzerindeki peçeteyi dizlerime yerleştirdim. Aklıma gelen sözle başımı kaldırdığımda doğrudan bana baktığını gördüm. Bir an duraksadım. İyi ki o bakışı görüp susmuştum. Gökhan ya da Ece'yle yaptığım gibi şakalaşacaktım az kalsın. Allah aşkına, bu adama espri yapmak da nereden çıkmıştı şimdi?

Üstelik "Bir dahaki sefere trafik raporunu da yanımda getiririm." diyecektim.

Allah'ım, benden önce davrandığın için teşekkür ederim.

Çağan, masanın üzerindeki viski bardağını eline alıp hafifçe bana doğru kaldırdı. "Buyurun. Bir şey mi söyleyecektiniz?" Cümlesinin ardından dudaklarına götürdüğü viskiden bir yudum aldı.

Dilimin ucuna kadar gelen espriyi yutmak zorunda kaldım. "Ne kadar güzel bir gün diyecektim."

Tam o sırada gökyüzünde şimşek çaktı. Bir anlığına gözlerimi kapattım. Harika. Evren bile benimle dalga geçiyordu. Restoranın camına sertçe vurmaya başlayan yağmur damlalarına göz gezdirdim.

"Evet, oldukça güzel bir gün." dedi imalı bir tınıyla.

Kafamı çevirip yüzüne baktığımda beni pür dikkat izlediğini gördüm. Gözlerindeki parıltı, bu durumdan ne kadar eğlendiğini ele veriyordu. Yapmacık bir gülümsemeyle oturuşumu biraz daha dikleştirdim. Masanın üzerindeki menüyü alıp göz gezdirmeye başladım ama midemde hissettiğim dalgalanmalar çoktan iştahımı kesmişti.

Dilek Abla hep derdi. İnsanları fazla küçümsüyorsun kızım. Bir gün başka biri de sana mala bakar gibi baktığında şu bakışlarının ne anlama geldiğini anlayacaksın.

Kadın resmen geleceği görmüş. Bir de bunu yıllar önce söylemiş olması yok mu? Şimdi karşıma geçip haklı çıktığını söylese, itiraz edecek tek bir kelimem yok. Bu adam bana resmen mala bakar gibi bakıyor.

Garson sipariş almak için yanımıza geldiğinde menüyü elime alıp göz gezdirdim. Ne istediğime zaten karar vermiştim. Menüyü kapatıp garsona uzattım.

"Mantarlı risotto alayım, lütfen."

Garson siparişimi not ettikten sonra Çağan'a döndü. O da önündeki menüyü kapatıp garsona uzattı.

"Dana bonfile alayım. İyi pişmiş olsun. Yanına da bir kadeh viski daha, buz olmasın."

Siparişini verirken sesinde ne bir gösteriş ne de gereksiz bir samimiyet vardı. Garson başıyla onaylayıp siparişleri not ederken Çağan bakışlarını bana çevirdi.

"Siz bir şey içmek ister misiniz, Efsun Hanım?"
"Kırmızı şarap alayım, lütfen. Ama siz seçin."

Telefondaki şarap teklifinin üzerine ben de böyle bir jest yapmak istemiştim. Benim bir erkek için yapabileceğim jestler en fazla bu kadardı. Umarım *Pinot Noir* söylerdi. Mümkünse çok tanenli olmayanından.

Çağan garsona dönerek, "Burgonya'dan, Pinot Noir varsa onu tercih ederiz." dedi.

Lanet olsun. Bu adam bunu nereden biliyordu? Sonuçta sosyal medya hesaplarımda "Bakın, ben bu şaraba bayılırım." diye paylaşım yapmıyordum.

Garson başını hafifçe eğip uzaklaşırken yüzümde arsız bir gülümseme belirdi. "Benim için özel dedektif falan mı tuttunuz, Çağan Bey?" dedim.

"Özel dedektif mi? Efsun Hanım, kendinizi biraz fazla gizemli buluyor olabilir misiniz? Ayrıca henüz o kadar merak uyandırmadınız." Kadehinden bir yudum alıp rahat bir tavırla yerine bıraktı.

Yüzümdeki gülümseme bir anlığına dondu. Hayır, gerçekten de bu adamın ağzından çıkan her cümleye karşılık vermek zorunda mıydım? Üstelik verdiğim karşılıkların yarısı kendi ayağıma sıkmaktan ibaretti.

Gözlerimi kısarak ona baktım. "Merak uyandırmak için özel bir çaba sarf ettiğimi hatırlamıyorum."

"Rahat olun, uyandırmadınız."

Bir anlığına yüzüne bakakaldım. Ardından bakışlarımı masanın üzerine indirip epey bir masanın üzerinde bakışlarımla oyalandım. Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Ah, kusura bakmayın. Egom az önce masanın altına düştü de." Başımı hafifçe eğip masanın altına bakar gibi yaptım, sonra yeniden ona döndüm. "Buldum." Yüzüme yeniden yapmacık bir gülümseme takındım.

Çağan önce yüzüme baktı. Ardından dudaklarının kenarındaki gülümseme genişledi ve kısa, boğuk bir kahkaha kaçırdı.

Garsonun masaya yaklaşmasıyla bakışlarımı Çağan'dan çekip kurtuldum. Önümüze bırakılan şarap kadehine göz gezdirdim. En azından bu konuda hayal kırıklığına uğramamıştım. Kadehi elime alıp hafifçe çevirdim. Koyu kırmızı şarap, loş mum ışığının altında parlıyordu.

Gözlerim şarap kadehinde oyalanırken "Şarap seçiminiz fena değilmiş." dedim.

Çağan'ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. "Yalnızca şarap mı?"

Kadehi dudaklarıma götürmek üzereyken elim havada kaldı. Gözlerimi ona çevirdim. Yine mi? "İlk buluşmada bu kadar kendinize güvenmeniz biraz iddialı değil mi?" dedim.

Çağan kadehini masaya bıraktı. Bakışlarında o sinir bozucu sakinlik hala yerli yerindeydi. "İlk buluşma olduğunu söyleyen sizsiniz."

Dilim tutuldu.

Allah kahretsin. Adamın her cümlesinde kendimi biraz daha köşeye sıkıştırıyordum. Bir de yüzündeki o kendinden emin ifadeyi silmek için uğraşmam gerekiyordu. Şarabımdan bir yudum aldım. En azından bu, ağzımı meşgul etmenin işe yarar bir yoluydu.

"İş görüşmesi, Çağan Bey." dedim kadehi yavaşça ve nazik bir biçimde masaya bırakarak.

"Elbette." Bana öyle bir baktı ki bu tek kelimenin içinde bile inanmadığını anlayabiliyordum.

Henüz yemeğe bile başlamamıştık ve ben şimdiden yalnızca adamın sabrını değil, kendi sinirlerimi sınıyordum. "Peki, Çağan Bey. Beni buraya davet etmenizin özel bir sebebi var mı?" diye sordum.

Çağan bana baktı. Masanın üzerindeki mum ışığı yüzüne hafifçe vuruyordu. Restoranın denize bakan geniş pencerelerinden dışarıyı görebiliyordum. Akşam karanlığı çoktan çökmüş, kıyıdaki ışıklar suyun üzerinde dağılmıştı.

"Perşembe günü Mardin'e gitmemiz mümkün mü?"

Beklediğim konuya gelmiştik. Sırtımı sandalyeye yaslayıp takvimimi düşünmeye çalıştım. Ofisteki işleri ayarlamam gerekecekti ama öncesinden haber verirsem bunun sorun olmayacağını tahmin ediyordum.

"Perşembe mi? Olabilir. Sabah erkenden çıkmamız gerekecek." dedim.

Çağan, "Uçakla gitmeyi düşündüm. Hem daha kısa sürer hem de araziyi görmeye yeterince zamanımız kalır." dedi.

"Ofiste birkaç işi devretmem gerekecek. Kesinleştirmeden önce yarın takvimime bakayım."

Çağan telefonunu masanın kenarından aldı, ekrana göz gezdirdi. "Olur, bana haber verirsiniz. Bende duruma göre benim uçağı ayarlatırım, saatini de size bildiririm."

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım. Benim uçağım mı? Adamın uçağı mı vardı? Baba, sen beni Mardin'den niye getirdin? Biraz daha kalsaydık belki benim de uçağım olurdu.

Elimdeki kadehi masaya bıraktım. Elbette vardı. Bu adamın otel seçimine bakılırsa şaşırmamam gerekiyordu. Üstelik yurtdışı ile yaptığı işleri de göz önünde bulundurursak olmaması garip kaçardı. Yine de insanın kendi uçağından bu kadar sıradan bir şeymiş gibi bahsetmesi biraz sinir bozucuydu.

Çağan kısa bir sessizliğin ardından lafını eklemek ister gibi, "Aynı uçakta olmamız işimizi kolaylaştırır. Vardıktan sonra oyalanmamış oluruz." dedi.

Bir an ona baktım. "Yani sizinle mi geliyorum?" diye sordum.

Çağan'ın dudaklarının kenarı tekrardan hafifçe kıvrıldı. "İsterseniz sizin için ayrı bir uçak da ayarlayabilirim." derken sesi alaycıydı.

Ne kadar düşünceli. Bir de üstüne kurdele bağlasaydı. Gerçekten ukala. Normalde insanlara bu tavırları sergileyen taraf ben olurdum. Şimdiyse karşımdaki adam, sanki her sözümün ve hareketimin altında bir eğlence buluyormuş gibi benimle alay ediyordu. Bu da yetmezmiş gibi, onun karşısında zaman zaman afallamam, kendi kendime saçmalamam resmen yüzüme inen ilahi bir tokattı.

Garson yemeklerimizi getirdiğinde konuşmaya ara verdik. Tabakları masaya yerleştirirken Çağan hafifçe geri çekildi, ardından garsona teşekkür etti. Ben de önüme konan tabağa baktım. Yemeklerin kokusu, gün boyu ofiste içtiğim kahvelerin ardından iştahımı açmıştı.

"Perşembe günü için yarın kesin cevap veririm." dedim.

Çağan peçetesini dizlerine yerleştirdi. "Anlaştık."

Yemeklerimize başladık. Bir süre sessizce yemek yedik. Masadaki konuşmanın doğal bir şekilde durulması hoşuma gitmişti. Her sessizliği doldurmak zorunda değildik. Çağan da bunu sorun etmiyor, arada tabağından bir lokma alıp restoranın penceresinden dışarı bakıyordu. Bir süre sonra çatalını tabağının kenarına bıraktı.

"Babanızın çizimlerini bulabildiniz mi?" diye bir soru yönelterek sessizliği bozdu.

Sorusuyla birlikte bakışlarım yeniden ona döndü. Gece çalışma odasında geçirdiğim zamanı düşündüm. Dosyanın içindeki çizimler, babamın el yazısı ve sayfanın altındaki o yarım kalmış not gözümün önüne geldi.

Onaylarca kafamı salladım, "Dün gece baktım. Kervansaray projesine ait oldukça fazla çizim var. Hatta bazılarını birkaç kez yeniden çizmiş." dedim.

"Babanızın işine ne kadar bağlı olduğunu anlatırlardı." derken ses tonu yumuşamıştı. Babamdan ne zaman söz etse ona karşı olan minneti her halinden belli oluyordu. Sanırım babasının hayatını kurtardığı için o da bir vefa güdüyordu.

"Evet." İstemeden gülümsedim. "Bir şeyi kafasına koyduğunda kolay kolay bırakmazdı."

Çağan'ın bakışları yüzümde kısa bir süre kaldı. "Bu projeyi de bırakmak istemediğini düşünüyorum." diye itiraf etti.

"Ben de. Ama neden bıraktığını bilmiyorum."

"Belki de araziyi görmemiz bazı sorularınıza cevap verir."

"Umarım." Kadehimden bir yudum aldım. "Dosyada bir not buldum. Korkut Ağa'nın kendisine emanet ettiği topraklarda insanları bir araya getirecek bir yuva inşa etmek istediğini yazmış."

Çağan başını hafifçe eğdi. Söylediklerimi dikkatle dinlediği belliydi. Bir an için bakışları masanın üzerindeki boşluğa kaydı, sonra yeniden bana döndü. "Emanet edilen bir şeyin yarım kalması babamın da hoşuna gitmez." dedi.

"Babanızın da bu projeyi tamamlamamı istemesinin sebebi bu mu?"

Çağan'ın yüzünde düşünceli bir ifade belirdi. Cevap vermeden önce kısa bir süre bekledi. "Bir sebebi bu olabilir. Ama babamın düşüncelerini onun adına anlatmam doğru olmaz." Bu cevabı bekliyordum.

Yine de içimdeki merak azalmadı. "Peki, ama ben babamın bu projeyi neden yarım bıraktığını öğrenmek istiyorum." dedim. Bu kez sesim kararlı ve itiraz kabul etmeyen bir tonda çıkmıştı.

Çağan viski kadehinden büyük bir yudum alarak bitirdi ve kadehi masaya geri bıraktı. "Proje başladığında işler yolundaydı. Ancak sonrasında Şadoğulları devreye girdi."

Kaşlarım çatıldı. "Şadoğulları mı? Onların bu projeyle ne ilgisi var?"

Yüz hatları gerginleşti. Bu konudan söz ederken ne kadar gerildiğini fark ettim. Dişlerini sıktığı için çenesindeki kas seğirmişti. "Korhan ailesiyle aralarında yıllardır süregelen bir mesele var. Arazi de bu meselenin ortasında kaldı." dedi.

Bir an yemeğime baktım. Sonra yeniden ona döndüm. "Yani babam bu yüzden mi vazgeçti?" dedim.

"Bir kısmı bu olsa gerek."

"Diğer kısmı ne?"

Çağan cevap vermeden önce işaret parmağıyla boynunu kaşıdı. "Onu öğrenmek için babanızın bıraktığı notları incelememiz gerekiyor." Sanırım bu kez köşeye sıkışan oydu.

"Yani siz de bilmiyorsunuz."

"Bildiğim her şeyi anlatacağımı söylemedim."

"Ne kadar rahatlatıcı."

"Rica ederim."

Gözlerimi devirdim. Bu adamın ciddi bir konuşmanın ortasında bile laf sokmayı başarması gerçekten inanılmazdı. Bir süre daha yemeğimizi yedik. "Şadoğulları sizi köşeye sıkıştırıyor anlaşılan?" dedim birden bire.

Çağan'ın yüzündeki ifade yeniden değişti. Gözlerini hafif kısarak başını eğdi ve gözlerini gözlerimden ayırmadı. "Şu anlık kontrolü ellerinde tutuyorlar." dedi. Bu ailenin sözü geçtiğinde tavrı değişiyordu. Acaba düşmanlıklarına sebep olan konu neydi?

Çatalımı tabağın kenarına bıraktım. "Bu durumda benim mimar olmam işinize geliyor. Tıpkı babam gibi." Gülümsedim. Ama bu içten bir gülümsemeden çok uzaktı.

"Yalnızca mimar olmanız değil."

"Başka ne var?" dedim sabırla.

Yüzüne karşı ağzım çıktığı kadar bağırarak; "Konuş artık be adam! Her cümleyi ağzından cımbızla çekmekten yemeğin başından beri kaskatı kesildim" demek istedim ama henüz o kadar şuurumu kaybetmemiştim.

"Babanızın projeyi neden bıraktığını öğrenmek istemeniz."

Bir an sessiz kaldım. Bu adam, benim merakımı kendi meselesine dahil etmeyi çoktan başarmıştı.

"Yani beni kullanıyorsunuz."

Çağan hafifçe gülümsedi. "Ben size bir teklif sunuyorum, Efsun Hanım. Kabul edip etmemek size kalmış." dedi.

Babamın yarım kalan hayali, yıllar sonra yeniden karşıma çıkmıştı. Üstelik bu kez yalnızca bir mimari proje değildi. Ve ben, Çağan Korhan'ın teklifini kabul etmeden önce öğrenmem gereken çok şey olduğunu biliyordum.

༺ ⌁ ── ◇ ── ⌁ ༻

Tekrardan Selamlarr!
2. Bölümü nasıl buldunuz? Ben çok eğlenerek yazdım umarım sizlerde keyif alarak okumuşsunuzdur.
Bölümün sonuna kadar benimle olduğunuz için teşekkür ederim. ♡
Efsun ve Çağan'ın hikayesinde daha yolun başındayız. Bakalım bu ikili, birbirlerinin sabrını daha ne kadar zorlayacak?
Yorumlarınızı okumayı çok seviyorum. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere...
Sevgilerle;
İnci ♡