Onüçüncü Bölüm

Aras, karakoldaki küçük ofisinde oturuyordu. Önünde dağınık duran dosyaların başında, gözleri Celal Akgün'ün fotoğrafına takılmıştı. Gece boyunca sadece bir saatlik uyku uyuyabilmişti. Arya'nın sesi hâlâ kulağındaydı... "Bir adam bana mektup verdi," demişti telefonda. Ve ardından o uyarı: "Camdan uzak durun. Kapıyı açmayın. Bekleyin."

Ama içi rahat etmemişti. Sabah güneşi pencereden vururken kapı sertçe çalındı. Deniz'in sesi dışarıdan geldi:
"Aras! Acil, dışarı gelmen lazım!"

Aras yerinden fırladı. Kapıyı açar açmaz karşısında endişeli yüzleriyle iki sivil polis memurunu gördü. Biri boğazını temizledi, gözlerini kaçırarak konuştu:

"Komiserim... Arya Hanım... kayıp."

Aras'ın kalbi bir anlığına durdu. "Ne dedin sen?" dedi boğuk bir sesle.

Memur, cümlelerini dikkatle seçmeye çalıştı:
"Dün öğleden sonra kaybolmuş. Biz onu pastanenin arkasından çıktığını fark edemedik. O zamandan beri haber yok."

Aras, boğazındaki düğümü yutamadı. Yüzü bembeyaz kesilmişti. Yumrukları titriyordu. "Kaç saat oldu?" diye sordu.

"Neredeyse on altı saat."

O an sanki bütün vücuduna buz dökülmüş gibi oldu. On altı saat. Arya on altı saattir kayıptı.
Aras yumruğunu kapıya vurdu. "Nasıl izini kaybettiniz?! İki kişisiniz! Bir kadını koruyamadınız mı?!" diye bağırdı.

Deniz koluna dokundu ama Aras elini silkti. Gözleri ateş saçıyordu. "Beni arabaya hazırlayın. Hemen pastaneye gidiyoruz. Kamera kayıtları, görgü tanıkları, ne varsa!"

Merkezde alarm verilmişti. Telsizler susmuyordu. Aras, Celal Akgün dosyasını masaya çarptı. "Bu herifin işi bu. Kafama silah dayasa bu kadar açık mesaj veremezdi." dedi hışımla.

Mahir Müdür içeri girdi. "Aras, sakin kal. Tüm ekipleri harekete geçirdik. Plaka tanıma sistemi, drone desteği, devriye birimleri... İstanbul'da taş üstünde taş kalmayacak. Kız bulunana kadar hiçbirimiz durmayacağız."

Aras başını öne eğdi. Sesi çatladı. "Ben söz verdim, Mahir. Onu koruyacağım dedim. Söz verdim..."

Aras, Arya'nın son görüldüğü sokakta yürüyordu. Elinde ekranı dondurulmuş bir güvenlik kamerası kaydı vardı. Arya'nın, iki sivil polis dikkatleri dağılmışken arka sokaklardan ayrılışı... elinde telefon, yüzünde endişeli bir ifade.

Aras dizlerinin üzerine çöktü. Elini yüzüne götürdü. Arya neden yalnız gitmişti? Ne görmüştü?

"Konum gönderildiğini söyledi..." dedi kendi kendine. "Kim böyle bir şey yapar?"

Tüm şehir alarma geçmişti. Plaka takip sistemi ormana giriş çıkış yapan araçları tarıyordu. Özel birimler Belgrad Ormanı, Alemdağ ve Şile taraflarını kontrol altına almıştı.

Aras, polis telsizinden gelen her anonsu nefesini tutarak dinliyordu. Ama henüz bir iz yoktu.

Bir harita açtı masanın üzerine. Nokta nokta ormanlık alanlara kırmızı çarpılar koydu. Gözleri bir noktaya takıldı. "Bağ evi..." diye mırıldandı.

Deniz yanına geldi. "Ne var orada?"

Aras gözlerini kaldırmadan konuştu:
"Saklanmak isteyen biri için ideal. Sessiz. İzole. Ve kolay gizlenebilir."

Mahir Müdür tekrar aradı. "Aras, bizden haber almadan tek başına hareket etme. Celal'in ne kadar tehlikeli olduğunu sen de biliyorsun."

Ama Aras dinlemiyordu. Gözlerinde kararlılık vardı. "Ben Arya'yı bulacağım." dedi yalnızca.

Gün, akşama dönüyordu. Gökyüzü griye bürünmüş, hava soğumuştu. Aras, arabasının direksiyonuna sımsıkı yapışmış halde, kıvrılan orman yolundan geçerken gözleri her ağacın gölgesinde bir iz arıyordu. Tüm uyarılara rağmen, tek başına yola çıkmıştı. İçindeki huzursuzluk, telsiz raporlarına güvenmeyecek kadar kuvvetliydi.

Bir şey hissediyordu. Arya yakındaydı.

Bağ evi...
Bu izole yapı, planlı bir adamın seçimi olabilirdi. Herkes uzak dururken, Aras yaklaşmayı seçti. Kapkara gövdeli ağaçlar arasında duran o eski ev, sessizdi. Ama Aras, içinde birinin olduğunu hissediyordu.

Arabanın motorunu kapattı. Tabancasını belinden çıkardı. Gözleri karanlıkta parlıyordu.
Bir nefes aldı ve ilerledi. Ayak seslerini bastırmak için dikkatli yürüdü. Tahta kapının önüne geldiğinde bir gıcırtı duydu. İçeride biri vardı.

Kapı hafif aralıktı. Elini yavaşça itti. Kapı gıcırdayarak açıldı.

Loş ışığın altında Arya'yı gördü.
Sandalyeye bağlanmıştı. Ağzı bantlıydı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Aras, bir adım attı.
Ama o an bir patlama duyuldu.
Silah sesi.

Bir sıcaklık göğsüne yayıldı. Vurulmuştu.
Bedenine darbe almış gibi sendeledi. Birkaç adım geri attı. Dizleri çözülürken eli hâlâ silahını sımsıkı tutuyordu.

Arya'nın gözleri büyüdü.

Ağzı bantlıydı ama sesi çığlık gibiydi.
"Aras!" diye bağıramasa da gözlerinden fışkıran yaşlar ve kımıldayan bedeni, onun adına haykırıyordu.
Bant arkasından çıkan o boğuk, çaresiz feryat, kulaklarda yankılandı.

Aras yere düştü. Nefes alıyordu ama güçlükle. Kurşun çevik yeleğe isabet etmişti. Vücuda tam nüfuz etmemişti ama acı büyüktü.
Maskeli adam hemen Aras'ın üzerine koyu renki bir örtü örtüyor.

O sırada içeride bir gölge belirdi.
Kapının eşiğinde biri duruyordu.
Celal Akgün.

Celal gözlerini Arya'ya çevirdi.
"Ne de olsa acı, en iyi ceza yöntemidir." diye fısıldadı.

Aras gözlerini kapattı. Kalbi Arya için atıyordu.
Ama şimdilik sadece nefes almakla yetinecekti.

Loş ışık, bağ evinin duvarlarına gölgeler düşürüyordu. Aras, yerde hareketsiz yatıyordu. Nefesi düzensizdi, göğsü inip kalkıyor, gözleri yarı kapalıydı. Maskeli adam, onun başındaki örtüyü kontrol etti, sonra Celal Akgün'e döndü.

"Zamanımız az," dedi boğuk bir sesle.

Celal başını salladı. Arya hâlâ sandalyeye bağlıydı, gözleri yaşlı ve korkuyla büyümüştü. Maskeli adam onu çözdü, Arya direnmeye çalıştıysa da bitkinliğin verdiği güçsüzlükle başaramadı. Ayağa zorla kaldırıldı.

"Aras..." diye fısıldadı. Ağzı tekrar bantlanmadan önce son duyulan kelimeydi bu. "Aras..."

Celal Akgün göz ucuyla yerde yatan Aras'a baktı.

"Bu sadece başlangıç," dedi buz gibi bir tonda. "Acıyı yeni tanımaya başlayacaksın, komiser."

Sonra birlikte Arya'yı sürükleyerek evden çıktılar. Kapı kapandı. Orman yine sessizliğe gömüldü.

Karanlık. Derin bir boşluk.

Zihninde yankılanan tek şey Arya'nın sesi:
"Aras..."

Nerede olduğunu bilmiyordu. Ne kadar zamandır yerde yattığını da. Ama kalbi hâlâ atıyordu. Ve o kalp... sadece bir kişi için çarpıyordu.

"Beni affet Arya... Seni koruyamadım..."

Zihninde anılar belirdi. Anaokulunda Arya'ya verdiği kelebek anahtarlık... İlk mektup... İlk dokunuş... İlk gülümseme.

"Keşke daha önce itiraf etseydim sana her şeyi. Keşke seni daha erken sarsaydım... Şimdi ellerin başkasının ellerinde. Kalbin... bir canavarın elinde..."

Bir ışık gördü uzakta. Belirsiz, solgun. Ama oradaydı. Bir umut gibi.
Ayağa kalkmaya çalıştı zihninde. Vücudu istemese de ruhu isyan ediyordu.

"Beni bırakma Arya... Nefes alıyorsam, seni bulmak için. Dayan. Lütfen, dayan."

Bir uğultu... uzaklardan gelen siren sesi gibi.

Gerçek yaklaşıyordu.