5. bölüm · Gecenin Umudu
YILDIZLAR ALTINDA İLK KONUŞMA
Bu saate kadar devriyede misiniz hep? Diye sordum. Gözlerimionun yüzüne çevirmeden.Hayır, dedi.kısa duraksamadan sonra. Ama bu gece… biraz fazlagönüllü oldum.Hafifçe güldüm. ’ Bende gönüllü çıktım dışarı. Uyumak yetmiyorbazen’.Emir omzundaki tüfeği yanına koydu sonra başını dağın yamacınadoğru çevirdi.‘istersen biraz yürüyelim. Yukarıda yıldızlar daha net görünür.’Başımı salladım. ‘olur.’Sessizce yürümeye başladık. Ayaklarımız taşlara değiyor, geceyiküçük seslerle yürüyorduk. Konuşmuyor ama suskunluğun içindeanlaşabiliyorduk.Dağın en yüksek tepesine çıktığımızda manzara nefes kesiciydi.Gökyüzü yıldızlarla doluydu.‘burada insan her şeyi daha küçük görmeye başlıyor,’ dedim,otururken.‘kendini bile’.Emir yere oturdu, gözlerini gökyüzüne dikti. Doğru. O yüzden bendağlarda daha çok konuşuyorum kendimle. Şehirde sustugum herşey , burada kelime oluyor.Döndüm ona baktım. Ne anlatıyor kendine Emir?
Gülümsedi ama içinde hüzün vardı.‘Bazı şeyleri kendine bile söylemek zor oluyor, dedi. Ama… bazenbiri çıkıyor ve o kelimeler kendiliğinden dökülüyor.’‘ben o biri miyim?’Emir susarak baktı bir süre. Gözlerinde ilk kez korku değil, açıklıkvardı.‘belki de öyle’, dedi. ‘sana baktığımda savaşmak gelmiyoriçimden… sadece durmak.’Gözlerim yandı ama gözyaşı yoktu.‘Ben de senin gözlerinde sustuğum tarafımı duyuyorum.’Gece sessizdi. Ama bu sefer sessizlik acıtmıyordu.Yıldızlar üstümüzdeydi. Aramızda söylenmeyenler vardı. Ama artıksaklanmıyordu.
