Emir’in gözünden (iç ses)

Sabah devriyesinden dönüyordum. Gözüm hemen köyünçeşmesine kaydı. Gece oradaydı. Ve yalnız değildi.
Bir yabancıyla konuşuyordu.
O adam… Selim.

Adını dün gece duymuştum. Çadırların arasında dolaşan, geçmişihakkında tek kelime etmeyen biri. Ama şimdi onunla konuşanGece’ydi. Ve ben sadece izliyordum.İzlemekten nefret ediyorum.Gece’ye yaklaşamıyorum. Çünkü her adımımda onukorkutmaktan, uzaklaştırmaktan korkuyorum. Onunla göz gözebile gelemem bazen. Ama şimdi o adamla rahatça konuşabiliyor.İçimde keskin bir sızı hissettim. Bu kıskançlık mıydı?Hayır.Henüz değil.Ama bir şeyler değişiyordu. Gece’ye olan mesafem büyüyordu,sanki aramıza biri giriyordu artık.Selim.Kendime yavaşça, neredeyse duyulmayacak şekilde fısıldadım:“yakınlaşmak istedikçe uzaklaşıyorum. Ve şimdi biri… hiçuğraşmadan onun yanında. ”Ayağımı yere daha sert bastım.Ama yinede geri döndüm.Çünkü henüz hazır değildim.Henüz hiçbir şey başlamamıştı.