Sustuklarım

Emir’in gözünden

İnsan her kayıptan sonra biraz daha susmayı ögreniyor. İlksustugum arkadaşlarımın o vadide gözümün önünde birer bireryere düşerken olmuştu. Telsiz bozuktu, yardım yoktu, havakararıyordu. Birlikte girdiğimiz o operasyondan tek çıkan bendim.Ve o günden beri içimde bir şey eksik .Terfi ettim, başka yerlere gönderildim, ama içimdeki boşlukpeşimden geldi.Bu köye gelirken, sadece görevimi yapacaktım. Sadece emirleriyerine getirecek, vakti geldiğinde başka bir dağın ardınageçecektim.Ama Gece…Onu ilk gördüğüm an, içimdeki sessizlik çatladı. Onunyürüyüşünde bile bir anlam vardı. Bir şey anlatmadan da anlataninsanlardan.Kendime defalarca ‘uzak dur’ dedim. O bir sivil ben askerdim. Oumut anlatıyordu çocuklara, ben bazen karanlığın içinden geçipdönüyordum.Ama her sabah onu okul yoluyla görmek… bir gün onugörmemekten daha korkutucu hale geldi. Neydi bu hissin tarifi?Bu gece devriyeyi ben aldım. Rüzgar keskin, gökyüzü pusluydu.Silahım omzumda, adımlarım hızlı.Ve sonra… bir ses duydum. Ayak sesi adımları yavaş ama yakın.
Elimi silahıma götürürken o tanıdık saçları gördüm.

Gece’ydi.