1. Siyah İşaret

Derler ki her lanetin bir bedeli vardır.
Bizimkisi ise bir isimle başlamıştı.
Yıllar önce edilen bir yemin, iki aileyi birbirine düşman etmiş; dökülen ilk kandan sonra gökyüzü bile eskisi gibi görünmemişti. O günden beri aynı ayın altında yaşamalarına rağmen birbirlerinin gölgesine bile basmamaya yemin etmişlerdi.
Ama lanetler, insanların koyduğu kuralları umursamazdı.
Ben bunu doğduğum gün anlamıştım.
Çünkü avucumun tam ortasında, kimsenin açıklayamadığı siyah bir işaret vardı. Büyükler ona kader diyordu. Ben ise yaklaşan felaket.
Ve o felaketin adıyla ilk kez on sekizinci yaş günümde tanışacaktım.
🌕

Ama şimdilik düşünmem gereken başka şeyler vardı camın önünden ayrılmalı ve bir an önce yatmalıydım. Yarın yeni bir okula başlayacaktım. Sınıf atladığım için değil. Ailem yine okulumu değiştirmeye karar verdiği için... Hayatım boyunca bunu "güvenliğimiz" diyerek açıkladılar. Ben ise buna alışamadım.. Her yeni okul, yarım kalan dostluklar demekti. Bu yüzden artık kimseyi tanımamaya çalışıyordum. Artık aynı hatayı yapmıyorum alışmamaya karar verdim. Gidiyorum öyle tek takılıyorum herkesle arkadaş olmamda yasaklandığı için tabii böyle olmak zorunda kalıyor. Ben bundan bıktım ve nefret ediyorum bi yerde kendimi sakinleştirebiliyorum. Sakinleşmemi sağlayacak tek şey ise ailemin benim iyiliğim için bunu yaptıkları düşüncesini aklımdan çıkarmamaya çalışmak. Başka türlü bu nefretim başka istenmeyen olayların yaşanmasına neden oluyor, çünkü öfkeme yenildiğimde bunun bedelini yalnızca ben ödemiyorum , ailem de ödüyor ...