1. Bölüm Kara Gece

! Bu kitap tamamen kurgudur.

! Bölümlerde eksikler hatalar vs olabilir. Kitap finalinden sonra tüm bölümler yeniden düzenlenecektir.
!Bu kitap aynı isim ve kategori ile KİTAPPED platformunda da yayındadır.

Beğendiğin yerleri yorumlara etiket ile yazmayı unutma. Nereleri beğendiğin ya da eleştirdiğin benim için çok önemli. Şimdiden İyi okumalar...

“Gece karanlığı , hey size diyorum gece karanlığı! Beni duyuyor musun Yağız ? Duyuyorsan ses ver!”

“Du- duyuyorum komutanım ama kan kaybediyorum acil destek istiyorum.”

“Tamam Yağız acil destek ve hekim gönderiyorum dayanmaya çalış aslanım!"

“Yapacak bir şey yok komutanım, ölürsem şehit kalırsam –

“Dayan yiğidim dayan geliyorlar”. “Ses ses gitti. Komutanım Yağız için ben giderim.” Dedim.

“Tamamdır Eflin sana güveniyorum.” Dedi komutan. Yağız’ın yanına gitmek için lazım olan malzemeleri ve yedek 2 tane şarjör aldım. Buna bu gece ihtiyacım olacaktı. Yağız’ın verdiği koordinatlar ile onun yanına gitmem uzun sürmedi. Ortalık mahşer alanı gibiydi. Bastığım yerlerde bir sürü öldürülmüş terörist vardı. Bastığım yere dikkat etmem gerekiyordu. Bir taraftan mermi sesleri bir taraftan kan ve barut kokusu bir taraftan Yağız’a ulaşma çabam vardı. Leşlerin arasından sıyrılıp geçerken mermilere karşı dikkatli olmam gerekiyordu. Ve işte oradaydı. Sol kolu kanlar içinde oradaydı. Yanına gittiğim de terler içindeydi.

“Ho- hoş geldin göreceğim son güzellik.” Dediği an içim yandı. Telsizde duyduğum konuşmaya göre şehit olmayı çok istiyordu ama onu burada bu şekilde bırakamazdık.Şehit olacaksak da birlikte olmalıydık. Benim onu yaşatmam lazımdı. Bana acı dolu gözlerle bakıyordu. “Tamam geldim yarana turnike yapıp seni buradan kurtaracağım.” Dedim.

“Olmaz benim buradan yalnızca düz tabutum çıkacak o kadar!” O haliyle bile direniyordu.

“Hayır Yağız, ölürsen ağlarım.”

“Şehitler ölmez Eflin. Hem o gözlerinden bir damla göz yaşı toprağa düşsün işte ben- işte ben bil ki o zaman kaybolurum.”

Dedi. Arkamızdan gelen sesle irkildik. “Oooo öyle oyunbozanlık olur mu hiç komutanım anca beraber kanca beraber.” Diyen ses Ozan’a aitti. Ozan da bizim ekipten sağlıkçıdır zamanlamaları mükemmel bir çocuktur. Yağız çoktan bayılmıştı. Birlikte baygın halde yatan Yağız’ı omuzlayıp helikopterle bölgeden intikal ettik.

2. Bölüm-Geçmiş

Bu arada kendimi tanıtayım ben Eflin. Hava Teğmeni Eflin Sancak. Daha doğrusu önceden hava teğmeniydim. Başıma o kadar talihsiz olay geldi ki yarım kalan pilotluk hayallerimi devam ettiremedim. Milli savunma üniversitesini canım pahasına istiyordum. Azim ve hırsla tek seferde girmeyi başarmıştım. Pilotluk benim en büyük hayalimdi. Kendime ortaokul yıllarında bir hedef koyup o hedefe doğru yıllarca ilerlemeye çalıştım. Sonunda olmuştu. Milli savunma üniversitesi hava harp okulunu kazanmış tüm mülakatlardan başarıyla geçmiştim. Ailemi karşıma almıştım ben bu hayal için. Küçükken çoğu zaman imkansız bir hayal uğruna olduğunu düşünüyordum ama çalışmaktan vazgeçemiyorum. İyi ki de vazgeçmemişim. Bir gün olacağını ümit ederek çalışmıştım. Annem hiç istemezdi ne benim ne de ağabeyimin böyle ağır meslekler olmasını. Bizi kaybetmekten korkuyordu. Öyle ki zamanında babama bile engel olmuş. Ağabeyim de çok istiyordu bu üniversiteyi kazandı ama gidemedi işte. Ben çalıştım, sınavına girdim ve kazandım. Oraya gitmek benim en doğal hakkımdı. Annem her ne kadar istemese de. Babama engel olmuş yetmemiş ağabeyime engel olmuştu ama bana engel olamazdı. Sınavına girdiğimi duyunca bile çok kızıp üzüldü. Elim de değildi ben ne yapayım. Ağabeyim annem istedi diye doktor oldu. Ama benim istediklerim ön planda olmalıydı. Bu hayat benimdi ve yaşayacak olan da bendim. O yüzden annemi dinlemedim, eşyalarımı hazırlayarak son kez odama baktım ve aşağıya indim. İndiğimde annem beni kapıda bekliyordu. Beni şaşırtmıştı. Beni yolcu edeceğini düşünmüyordum. Sonunda annemi ikna edebildiğime inanamıyordum. “Hiç bir yere gidemezsin Eflin. Buna izin vermiyorum.” Dediğinde ters köşe oldum.

“Anne senden izin almadım.”

“Sen benim kızımsın.”

“Anne şunu anla artık senin kızın olmam hayatım adına karar vereceğin anlamına gelmiyor. Küçükken ben hayallerimden bahsedince hep geçiştirirdin. Bazen duymamazlıktan gelirdin. Ama ben sana hep hatırlatırdım bir gün işte bu anın geleceğini. Sen hep fikrin değişir deyip dururdun.”

“Eflin ben-“ sözünü kestim ve “Anne sen hep kaçtın, gerçeklerden hep kaçtın. Hep fikrimin değişeceğini söyledin ama bak değişmedi hatta bu eve bir sonra ki gelişim de Hava Kuvvetleri Teğmen Pilot Eflin Sancak olarak geri döneceğim. Sen ister iste ister isteme ben buyum ve yıllardır hayalini kurduğum amaç uğruna yol almak için çabalayacağım.” Dedim. Annem ağlıyordu. Kapıyı kapatmadan omzumun üzerinden anneme baktım ve gözümden bir kaç damla yaş süzüldü yanağıma doğru. Onu kırdığımı biliyorum ama beni anlamalı ve bana saygı duymalıydı. Üzgünüm anne diye fısıldadım. Kapıyı kapattım ve beni bekleyen taksiye bindim. Bindiğimde camdan bakıyordum. Annemde evin camından bakıyordu. Babamla havalimanında vedalaşacaktım. Babam havaalanında güvenlik görevlisi ve bana girişte beklememi söylemişti. Taksicinin “260 tl” diye konuştuğunu dalgın olduğum için ikinci kez söyleyince duydum. “Hanımefendi geldik ,ücreti ödeyecek misiniz?”

“Evet ödeyeceğim buyurun.” Dedim ve valizimi bagajdan aldım.Daha uçağımın kalkmasına 4 saat vardı. Ben de babamı girişte beklemeye başladım. Kendimi otururken oyalayacak bir şeyler bulmam gerekiyordu. Buraya gelmişken en mantıklı yapabileceğim şey piste inen ve havalanan uçakları izlemek. Çok müthişlerdi. Aradan yaklaşık 5 saat geçmişti ve benim bilet kesilen yerde olmam gerekiyordu. Babam hala gelmemişken oraya gidemezdim. Telefonumu çıkarıp babamı defalarca arasam da bir türlü babama ulaşamıyordum. Ama gitmem de gerekiyordu. Bu uçağı kaçıramazdım. Bir ama daha vardı. Babamla vedalaşmamda lazımdı. Babam neredeydi ve niye gelmiyordu. Unutmuş olamazdı değil mi? “Hayır Baba hayır bunu bari sen yapma.” Dedim içimden yalvarırcasına. Babam gelmedi. Tam 5 saat boyunca oturduğum koltuktan hiç kalkamadım çünkü babam bana burada beklememi söylemişti. Gelirde beni bulamazsa diye de yerimden hiç kalkmadım. Babamın bana verdiği sözü tutması için öylece bekledim. Ama gelen yoktu. Binmem gereken uçak da çoktan kalkmıştı. Ben çaresizce beklemeyi seçtim. Gözlerim dolmuştu. Ağlamamak için kendimi sıkıyordum. Arkamdan gelen ve bana yaklaştığını düşündüğüm ayak seslerinin babama ait olacağını düşündüm ve ümitle hemen arkamı döndüm. Ama gelen babam değildi. Havalimanının güvenlik görevlisiydi. “Hanımefendi bu saatten sonra uçuş yapılmamaktadır yalnızca gelen uçaklar iniş yapmaktadır.” Ayakta öylece bakakaldım ta ki güvenliğin bana yeniden “Hanımefendi? Bir sorun mu var?” diyene kadar.

“Şey babamı tanıyor musunuz?” Deyiverdim. Babamda burada güvenlik görevlisiydi. Belki babamı tanıyordur diye sormak istedim.“Babanız?”

“Ahmet Sancak, burada güvenlik görevlisi. Bu gün geldi mi biliyor musunuz?” Umarım buradadır.

“Hayır tanımıyorum, gelip gelmediği hakkında da herhangi bir bilgim yok. Bize böyle bilgiler verilmez ,üzgünüm. Başka yardım edebileceğim bir konu var mıydı?” Gerçekten yardım edebildiğini mi düşünüyordu?

“Hayır yok teşekkür ederim.” Dedim ve yürümeye başladım. Arkamdan yine bir ses geldi.

“Çıkış o tarafta değil hanımefendi soldan gidecekseniz.” Diyen yine aynı güvenlik görevlisiydi.

“Teşekkürler.” Dedim oflayarak.Çıkış tabelasını görmemiştim bile. Güvenlik görevlisinin dediği gibi sol tarafa doğru yöneldim ve yürümeye başladım. Çok dalgındım. Hiç bir şey umurumda değildi. Hem uçağı kaçırmıştım hem de babam beni yarı yolda bırakmıştı. Bana verdiği sözü tutamayacak kadar önemli ne işi vardı acaba? Belki de unutmuştur beni, verdiği sözü. Eve de gidemezdim. Şu an ne yapacağımı hiç bir şekilde bilmiyorum. Gitsem nereye gideceğim, kalsam nerede kalacağım. Ama tek sorun bu da değildi. Benim bu gece İstanbul’a gitmem lazımdı. Şehirler arası otobüs terminaline gitmeye karar verdim. Evet biletim yoktu ama param vardı. Hemen bir taksi çevirdim ve terminale gitmek istediğimi söyledim.Gece saat 11’gösteriyordu. Telefonla kendimi oyalamaya çalışıyordum. Babamdan ne bir arama ne de bir mesaj vardı. 21 cevapsız aramayı hiç mi merak etmezdi. Ağabeyim zaten Ankara’da. Hatta belki bu gün gideceğimi bile bilmiyordur. Çok yoğunmuş, dersleri çok sıkıymış, çalışması gerekiyormuş ve daha onlarca bahane. Benim için ayıracak 2 dakikası olamayacak kadar da yoğun olamazdı değil mi? Annem desen son tartışmamızdan sonra beni arar mı merak eder mi bilmiyorum. Yarın Harbiyeye başlayacağım. Küçükken bir kez gittiğim ve hatırlamadığım şehre gideceğim. Üniversiteye başlayacağım. Bütün bu aksilikler niye beni buluyordu? Belki de bütün bu olanlar pilot olmamam için işaretlerdi kim bilir?