4.BÖLÜM GÜNEŞ

Yukarı çıktığım gibi bir de ne göreyim; Güneş'i dövmüşlerdi! Ağzının yanı patlamış ve kaşı yarılmıştı. Şoka uğradım ve içim parçalandı. Kimin yaptığını çok iyi anlıyordum ama emin olmam gerekiyordu. Ben Güneş'i çok seviyordum. Hemen koltuğa, onun yanına gittim.
GECE: Güneş, bunu sana kim yaptı? Çabuk söyle!
GÜNEŞ: Bilmiyorum Gece.
GECE: Nasıl bilmiyorsun?
GÜNEŞ: Bilmiyorum işte, hatırlamıyorum. Sizin eve giderken başıma biri vurdu ve bir depoda uyandım. Bayağı kaçmaya çalıştım ama olmadı. Ben kaçmaya çalıştım diye adamlarına dövdürdü. O sıra gözlerim bağlıydı ve sonrasında bayıldım. Gözümü bir açtım, buradayım. Bu adam beni kurtarmış sanırım.Gözleriyle Ayaz'ı işaret ediyordu. Ayaz'a döndüm ve sordum
GECE: Nereden buldun Güneş'i?Yüzünde hiçbir ifade olmadan cevap verdi
AYAZ: Bilmiyorum, kapının önüne atmışlar. Bizim adamlar alıp içeri getirmişler, yeni uyanmış sanırım.
GECE: Teşekkür ederim Güneş'i içeri aldığın için.
AYAZ: Rica ederim.
GECE: Peki Ayaz Bey, bir şey diyebilir miyim?
AYAZ: Söyle ama hızlı ol, yani kısa kes.
GECE: Tamam, şimdi şöyle; kısacası biz nerede kalacağız? Ben Güneş'le uyumak istiyorum.
AYAZ: BERK!Ayaz "Berk!" diye kükremişti resmen. Berk kimdi acaba? İçeri, Ayaz'dan birkaç santim kısa, iri yapılı biri koşarak girdi.
BERK: Buyur abi.
AYAZ: Kızlara odalarını göster hadi, sonra yanıma gel.
BERK: Buyur yenge, buyur abla.Şimdi bitmiştik işte! Biri Güneş'e "abla" dedi mi Güneş durmadan konuşurdu. Güneş tam ağzını açacakken hemen elimle ağzını kapattım ve yürümeye devam ettim. Odamıza gelmiştik, Berk'e teşekkür ettim ve çıktı. O kadar kargaşanın içinde bana "yenge" demesini konuşamadım ama olsun. Biraz Güneş'le konuştuktan sonra uyuduk.