Bölümler 1Şu an: 7 MUM
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
12 YIL ÖNCE
Derler ki; papatyalar toprağa çok bağlıdır.
Kök salar, yerinden kımıldamaz. Sessizdir. Ama hep güneşe bakar.
Kelebekler ise özgürdür. Bir dalda durmaz. Rüzgâr nereye savurursa oraya gider. Ama hep çiçek arar.
Biri sabit, biri göçebe.
Biri sessiz, biri cıvıl cıvıl.
Ama birbirleri olmadan yaşayamazlar.
Papatya güneşe döner:
“Uç, ne kadar uzağa istersen uç.
Rüzgâr seni nereye savurursa savursun.
Ben kök saldım buraya.
Her sabah seni beklerim.”
Kelebek kanat çırpar:
“Solma sen.
Ben hangi diyarda olursam olayım,
Her bahar pusulam sende.
Söz veriyorum, geri gelirim.”
İşte Kumsal ile Eray da tam böyleydi.
Eray papatyaydı. Yorulsa da susardı, kırılsa da belli etmezdi.
Kumsal kelebekti. Nereye gitse sevgi götürür, girdiği yeri aydınlatırdı.
Ama hayat bazen en güzel aşkları en sert rüzgârla sınarmış.
Ve bazı hikâyeler, başlamadan önce yarım kalırmış.
---
Sonbaharın en güzel günlerinden biriydi.
Gökyüzü sabah güneşliydi, her yer turuncu yapraklarla doluydu. Sokakta çocuk sesleri, balkonlarda çamaşır kokusu... Her şey o kadar normaldi ki, birkaç saat sonra olacaklara kimse inanmazdı.
Ama gökyüzü yavaş yavaş kapandı. Güneş, sanki bir şey olacakmış gibi saklandı bulutların arkasına.
Ev küçüktü. Salonla mutfak birdi. Duvarlarda yılların neminden dökülen boyalar vardı. Koltukların bir köşesi yırtık, halının bir ucu kıvrılmıştı.
Ama o akşam hiçbiri görünmüyordu.
Çünkü masanın ortasında bir pasta duruyordu. Kreması ucuzdu, üstündeki yazı yamuk yumuktu ama Zerrin bütün sevgisini katmıştı içine.
Beyaz kremanın üstünde titrek harflerle yazıyordu: _“İyi ki doğdun Eray”_
Ve tam ortasında, kocaman, kırmızı 7 tane mum. Alevleri titrek titrek yanıyor, odaya sıcaklık veriyordu. Dışarıdaki soğuğa inat.
Zerrin’in elleri hâlâ un içindeydi. Mutfak tezgâhına tutunarak gülümsüyordu. Yorgundu. İki işte çalışıyordu. Sabahları bir evde temizlik yapıyor, akşamları bir lokantada bulaşık yıkıyordu. Ama bugün oğlunun doğum günüydü. Yorulmaya değerdi.
Umut tamirciden yeni gelmişti. Üstü sırılsıklamdı, yağmurda kalmıştı. Elleri nasırlı, tulumunun kolu yırtıktı. Ama oğlunun omzuna sarılırken o nasırlar dünyanın en yumuşak şeyiydi sanki.
“Benim aslan oğlum,” diye fısıldadı kulağına. Nefesi sakız ve motor yağı kokuyordu. Üstünden ıslaklık ve emek kokusu geliyordu.
Evren 15 yaşındaydı. Henüz çocuktu ama evin erkeği gibi duruyordu. Sürekli “Kardeşim” deyip Eray’ın kumral saçlarını bozuyor, sonra da gururla bakıyordu ona.
Ve Eray... 7 yaşındaydı. Üstünde iki beden büyük bir tişört, gözleri ışıl ışıl. Heyecandan yerinde duramıyordu.
“Anne hadi üfleyeyim artık!” dedi. Sesi sabırsızlıktan titriyordu. “Ne olur anne, ne olur!”
Zerrin gülerek ışığı kapattı.
Bir anda oda karardı. Sadece 7 mum kaldı. Alevler duvarlarda gölgeler oynattı. Pastanın kremasına vuran ışık bal gibi parladı. Dışarıdaki yağmurun sesi muma eşlik ediyordu.
Evren birden eğildi. Kardeşinin küçük elini tuttu.
“Dur,” dedi, fısıltıyla. Sesi her zamankinden ciddiydi. “Önce dilek tut.”
Eray gözlerini sımsıkı kapattı. Boynundaki kelebek kolyesini sıkıca tuttu. Kirpikleri titriyordu. Dudakları kıpırdadı. Kimse duymadı.
_“Allah’ım... Dün okuldan gelirken evimizin hemen yanında sarı renkli bir bisiklet duruyordu. Hayatımda gördüğüm en güzel bisikletti. Lütfen benim de böyle bir bisikletim olsun.”_
Bu sefer diğer doğum günlerinde olduğu gibi ailesi için dilek dilemedi. Bu sefer kendisi için diledi. İlk defa...
Derin bir nefes aldı. Bütün ciğerini doldurdu. Ve üfledi.
7 alev bir anda söndü. Dumanı yükseldi, tarçın ve şeker kokusuna karıştı.
Alkış koptu. Umut oğlunu havaya kaldırdı. Eray kahkaha attı. Zerrin ağlayarak güldü. Gözünden bir damla yaş süzülüp yanağından aşağı indi. “Canım oğlum,” dedi sadece. “İyi ki doğmuşsun.”
Tam mutluluğun en tepesindeyken oldu.
_Tak. Tak. Tak._
Kapı çaldı. Üç kere. Ağır. Tok. Yağmurun sesini bile bastıran bir ses.
Zerrin’in gülüşü dondu. Elindeki peçeteyi sıktı.
“Bu saatte kim?” dedi. Ama sesi boğazında düğümlendi. Çünkü biliyordu. 15 yıldır kabuslarında duyduğu kapı çalınışını biliyordu.
Yavaşça yürüdü. Kalbi göğsünü dövüyordu. Zinciri açtı. Kapıyı araladı.
Soğuk hava ve ıslak asfalt kokusu içeri doldu.
Kapının önünde Sertan Turhan duruyordu.
15 yıl. 15 yıldır görmemişti. Pahalı lacivert takım elbisesi yağmurdan ıslanmıştı ama umrunda değildi. Saçları geriye taralı, gözleri buz gibiydi. Gülmüyordu.
Arkasında 4 tane siyah takım elbiseli adam. Duvar gibiydiler.
Zerrin’in nefesi kesildi. Dizlerinin bağı çözüldü. Kapıyı kapatmak istedi ama Sertan çoktan çizmesini kapı eşiğine sokmuştu.
“Çekil Zerrin,” dedi. Sesi çok sakindi. Fırtına öncesi gibi. “Oğlumu görmeye geldim.”
Ve itti. Zerrin duvara çarptı.
4 adamla birlikte içeri doluştular. Küçük salon bir anda mezar gibi daraldı. Pastanın tatlı kokusu yerini ağır bir parfüm, barut ve ıslaklık kokusuna bıraktı.
Umut öne atıldı. Vücuduyla ailesini siper etti.
“Defol buradan!” diye kükredi. Sesi titriyordu ama dimdikti. “Çocuklar korkuyor! Defol!”
Eray annesinin eteğine yapıştı. Küçük parmakları kumaşı buruşturdu. Evren kardeşini arkasına aldı. 15 yaşındaki omuzları titriyordu ama duruyordu.
Sertan önce Umut’a baktı. Aşağıdan yukarı süzdü. Sonra Zerrin’e döndü.
“Benim oğlumu benden saklayarak daha nereye kadar kaçacaksın ha?” dedi. Her kelimeyi çiğner gibi söyledi. “15 yıl Zerrin. 15 yıl. Benim kanımdan olan çocuğu benden çaldın.”
“Çünkü onu senden korumak istedim,” diye bağırdı Zerrin. Sesinde hem öfke hem yalvarış vardı. Dizlerinin üstüne çöktü. “Lütfen... Ne istiyorsan veririm. Ne dersen yaparım. Ama çocuklara dokunma. Ne olur.”
Sertan kafasını yana eğdi. Kısa, soğuk bir kahkaha attı. O kahkaha odadaki tüm havayı emdi.
Belinden siyah, mat bir silah çıkardı. Metal parladı.
İlk ses odayı ve yağmurun sesini yardı.
Umut bir kelime bile edemedi. Sadece gözleri büyüdü. Yavaşça, geriye doğru devrildi. Yere düşerken son baktığı şey, oğlunun pastasıydı. Üstündeki 7 mum.
“BABA!!!”
Evren’in çığlığı duvarları ve yağmuru yıktı. Dizlerinin üstüne çöktü.
Eray dondu. Ağlayamadı. Nefes alamadı. Sadece “Baba?” diye fısıldadı. Anlamamıştı. Anlamak istemiyordu.
Zerrin sürünerek Umut’a gitti. “Umut, Umut kalk... kalk ne olur...” diye hıçkırdı. Saçlarını okşadı.
Sertan silahı ona çevirdi. Hiç tereddüt etmedi.
“Sen bunu çoktan hak ettin Zerrin.”
İkinci ses.
Zerrin’in gözleri kocaman açıldı. Sonra söndü. Vücudu Umut’un üstüne yığıldı. Dışarıda yağmur daha da hızlandı. Sanki gökyüzü de ağlıyordu.
Salonda sadece iki çocuk kaldı. Ve hıçkırık.
Sertan derin bir nefes aldı. Etrafına baktı. Memnundu.
“Evren,” dedi. “Gel oğlum. Senin yerin benim yanım. Sen bir Turhan’sın.”
Evren başını kaldırdı. Gözleri kan çanağıydı. Kardeşine baktı. Titreyerek ayağa kalktı. Adamlar onu kolundan tutup sürükledi. Arkasına bile bakmadı. Baksa yıkılacaktı.
Sonra sessizlik.
Sertan arkasını döndü. Yerdeki en küçüğe baktı. Eray annesinin soğuk ellerini bırakmıyordu.
“Anne?” diyordu. “Anne kalk... pasta eriyor... mumlar söndü...”
Sertan Metin’e baktı. En çok güvendiği adamına. Eray’ı işaret etti.
“İşini bitir.”
Metin yaklaştı. Silahı Eray’a doğrulttu.
Eray başını kaldırdı. 7 yaşındaki gözleri yaşla doluydu. Ama içinde bir ateş vardı. Korkuyu yakan bir ateş.
“Dokunma bana!” diye bağırdı.
“Abimi getirin bana... Abimi istiyorum.” Sesi çatladı. İnceldi.
“Siz katilsiniz!” Küçük yumruklarıyla havaya vurdu. Ciğeri yırtılır gibiydi. “Bırakın beni.”
Sonra daha çok ağladı. “Benim yüzümden,” diye ağlamaya başladı. Kendini suçluyordu. Dileğini suçluyordu.
Sertan kapıdan çıktı.
İçeriden üçüncü bir ses geldi.
Evren dondu. O ses... küçük kardeşinin olduğu odadan gelmişti.
Göğsüne bir ağırlık çöktü. Ama sonra Sertan’ın elinin omzuna değdiğini hissetti. “Bitti,” dedi Sertan. Derin bir nefes aldı.
Dışarıda sağanak devam etti.
Evde sadece sessizlik kaldı.
Erimiş 7 mum. Kan içinde bir pasta. İki cansız beden.
Ve yerde, annesinin kucağında, nefesi kesilen küçük bir çocuk.
O gece, 7 mum bir daha hiç yanmadı.
Ama o dilek... o dilek yarım kaldı.
Ve yarım kalan dilekler, bazen lanete dönüşürmüş.
Bölüm etkileşimi
