Bölümler 1Şu an: 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Takvim yaprakları on üç eylülü gösterirken okullar açılalı bir hafta olmuştu. Yani diğerlerine göre...
Bugün hayatımın yeni sayfasını açıyordum. O sayfa biraz yırtık, biraz gri, e biraz nemli olabilir fakat ben yeni bir güne başlıyorum. İzmir'in yazdan kalma sıcak havasından sıyrılıp, Ankara'nın o güzel gökyüzünden eşsiz topraklarına iniş yapmıştım. Beyaz bol tişörtüm, şortumun bel kısmına doğru uzanıyordu. Lacivert ve diz kapaklarımın biraz üzerinde biten şortumun açıkta bıraktığı çıplak bacaklarım hep çizilmişti!
Kaçıncı sabır çekişim bilmiyorum ama Allah'ım sen bana sabır ver!
Elimdeki küçük valizi mermer zeminde sürüyor, heyecandan ve şansızlıktan oluşan o sakarlıkla gelen yolcu kapısının önünde sinir krizi geçirmemek için kendimi zor tutuyordum. Bu valizin benimle derdi ne?
Uçaktan inerken fermuarı bilekliğime takılmıştı ve çıkaramayınca pes etmiştim açıkçası kopmasından da korkmuştum. Şimdi ise elimdeki o şeye bakıyordum hani şu valizleri sürüklemek için yukarı doğru uzayan o metal çekçek sapına...
Ciddi anlamda elimde kalmıştı!
İçinde pek eşyam yoktu. Ders kitaplarım ve birkaç defterim vardı birde birkaç giyebileceğim elbiseden başka hiçbir şey yoktu. Bu şey mi bozuktu, ben mi emin değilim ama elimdeki o kırık metal sapa öcü görmüş gibi bakıyordum.
Bu olmak zorunda mıydı?
Elimdekini hırsla çöpe atarken valizi parmak uçlarımla tutup çıkışa yürüttüm. Böyle de çok yorulduğum için ipinden tutmak istedim ama bu sefer de ipi koptu! Eminim evde daha iyi bir valiz olmalıydı. Ah anne ah! O kadar sinirliydim ve o kadar yorulmuştum ki, rezil olmaktan korkmadan valizin üzerine oturup dinlenmeye başladım. Kahve tonlarındaki saçlarım enseme ve yüzüme yapışmıştı çünkü az da olsa terlemiştim. Ankara İzmir'den daha serindi ve ben yorgunluktan terlemiştim.
Solup gidecektim az daha. Neredesin ağabey?
Telefonumu çıkarıp ağabeyimi aramaya başladım ama açmadı. Sesli bir şekilde oflarken açlıktan gözlerimin karardığını fark ettim. Yanımda yeteri kadar para yoktu anca su alabilirdim. Etrafıma bakındım ama su alabileceğim bir yer de yoktu. Ayağa kalkıp şu lanet olası valizi de kendimle beraber çıkışa sürükledim. Evet, bildiğiniz sürükledim! Ufak adımlar atarken ayağımın ucu ile yavaş yavaş valizi itiyordum. Acaba valizi buraya bırakıp gitsem mi? Hem bulana hediyem olur!
Yaklaşık bir saat süren uçak yolculuğu midemi altüst etmişti. Zaten uçak ve tekne gibi şeylerden korkuyorum, bir de aç binmiştim. kalbim hâlâ hızlı atıyordu ve sanırım biraz da tansiyonum düşüktü. Tamamdır, su içince düzelirdi. Korktuğumu söylememe sebebim, bir an önce o evden uzaklaşmaktı. Ağabeyim onunla beraber yaşamam ve okumam için çok fazla ısrar etmişti. Annem ve babama eğer korktuğumu belli etseydim, beni göndermemek için hemen bir bahane bulmuş olurlardı.Keşke göndermek istememelerinin sebebi sevgi olsaydı...
Çıkışa az kalmıştı ve ben gözlerimi valize dikmiş, dalgın ve yavaş bir şekilde yürüyordum. Adımlarım fazla uyuşuktu. Sanırım şu an istediğim tek şey bir cadı süpürgesi veya uçan bir halıydı eminim uçan halı daha güzel olurdu. Sağ ayakkabımın bağcığına bastığım için çözülmüştü ve ipler her yürüyüşümde iki yana sallanıyordu. Şu an o kadar üşeniyordum ki, eğilip bağlama işini sonraya bıraktım.
Ortamdaki sesler çok rahatsız ediciydi, zaten gözlerim de ağrıyordu saat daha sabahın yedisiydi! Ağabeyimi bir an önce görmek istiyordum ama sanki o gelmemişti. İlk defa yalnız başıma şehir dışına çıkıyordum eğer ağabeyim gelmediyse ne yapacaktım?
Ben bunları düşünürken, bu sefer valize biraz hızlı vurmuştum ve valiz daha ileri gitmişti. Aynı anda, benim küçük beyaz valizime doğru hızla ilerleyen büyük, siyah bir valiz vardı. Ben o siyah valizi fark ettiğimde çok geç kalmıştım valizler birbirine çarpmış ve ikisi de yere devrilmişti. Valizin sahibine bakmak için kafamı kaldırmıştım ki, aniden başım dönünce geriye doğru sendeledim. Bu sefer de çözük olan ayakkabımın bağcığına basıp geriye doğru düşeceğim esnada, bir çift kol belime sımsıkı sarıldı. Gözlerim korkuyla irileşirken dudaklarımdan çıkan kısık çığlık oldukça kısa sürmüştü. Düşmedim. Biri beni tuttu.
Koyu kahve gözleri ve onları çevreleyen uzun kirpikleri vardı. Buğday teni keskin yüz hatlarına çok yakışıyor, yakışıklı yüzünü çevreleyen siyah kıvırcık saçları ve boynuna indirdiği kulaklığı ile inanılmaz karizmatik görünüyordu. Ben onu incelerken, onun da gözlerinin üzerimde gezdiğinin farkındaydım. Ben onun gibi güzel gözükmediğime emindim. korkudan gözlerim irileşmişti, ayrıca nefes nefese kalmış dudaklarım aralıktı. Yüzümün solgun ve dudaklarımın kuru olduğuna emindim. Bir elim, refleksle çocuğun siyah tişörtünü sıkıca kavramıştı. Kendimden utanıyorum!
Beni bırakmadan, kısık ama kalın sesi ile konuştu "İyi misiniz?"
Cevap ver Gazel. Yaparsın kızım, hadi. "Evet," dedim. Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki... Tam doğrulmak için hamle yapmıştım ki, arkadan bir ses duyuldu. Sinirli, kaba ve o kadar da ağabeyimin olan o ses "Ne oluyor lan orada?"Çocuğun kahve gözleri hızla yukarı kalkarken ben de kafamı çevirdim. Elinde bir çiçek buketi ile tüm heybetini korkunç bir hızla bize doğru yürüten, tabii ki abimdi!
Ve çocuk ne mi yaptı? Bir anda beni pat diye yere bıraktı! Bir elim sızlayan kalçama giderken kısık bir sesle küfür ettim. Beni böyle pat diye yere düşürmek zorunda mıydı?
"Sancar!"Ağabeyim elindeki beyaz güllerden oluşan buketi panikle suratıma doğru fırlatıp, Sancar dediği şu çocuğa doğru hırsla döndü. Niye bu erkekler sürekli beni hırpalıyordu ki?
Suratımı yalayıp geçen buketi yer kapmadan havada yakalayıp koklarken, yüzümde istemsizce bir gülüş belirdi. Beyaz gülleri çok severdim. Ama ağabeyimin sesi tekrar havalimanında yankılanınca, yüzümdeki o küçük gülüş de anında solup gitti.
"Ne yapıyorsun lan sen?"
"Oğlum saçmalama, asıl sen ne yapıyorsun?" dedi Sancar, ağabeyimin hamlesine karşı kendini geriye çekerek. "Kardeşime sarıldın ulan!"Çocuğun o koyu kahve gözleri şaşkınlıkla hızla bana doğru döndü. "O senin kardeşin mi?"Abim elini Sancar'ın yakasından hırsla çekip bana baktı. "Evet!" Sinirli ve gergin yüz hatları beni gördüğü an anında yumuşamıştı.
Bana yardım etmek için elini uzattığında o elini tutmadım. Kendim hırsla yerden doğruldum ve elindeki o beyaz gül buketini ağabeyimin göğsüne sertçe bastırdım."Ne zamandır insanları dinlemeden direkt saldırıya geçiyorsun ağabey?" Gözlerim yorgunluktan ve sinirden istemsizce dolmuştu."Gazel..."
"O bana durup dururken sarılmadı, düşmeyeyim diye beni tuttu." Gözlerimi ağabeyimin üzerinden çekip Sancar’a diktim. İkisi de benden uzundu, onlara bakarken kafamı hafifçe yukarı kaldırmak zorunda kalıyordum. "Beni düşmekten kurtardığın için teşekkür ediyorum," dedikten sonra kaşlarımı iyice çattım. "Ama abimi görünce beni pat diye yere bıraktığın için de senden nefret ediyorum!" Sesim havalimanının çıkış kapısında yükselirken bu sefer tekrar ağabeyime döndüm. Ona tek bir kelime bile etmedim ama gözlerimle ne kadar kızgın olduğumu belli ettim.
Hızlı ve uyuşuk adımlarla yürüyüp yerde devrilmiş halde duran küçük beyaz valizime doğru eğildim. Ama bu sefer o kadar yorulmuştum, o kadar üst üste gelmişti ki her şey... Sinirden ve çaresizlikten yerdeki o mermer zemine bağdaş kurup hüngür hüngür ağlamaya başladım.
"Bu seferde tekeri kırılmış bunun ya! Tekeri kırılmış!" Allah'ım sen bana sabır ver!
Ellerimi yüzüme kapadım. Biri gelip bana sıkıca sarıldığında onun ağabeyim olduğunu anladım.
Hazır ağlamışken birikmiş konularım vardı, onları da aradan çıkarsam iyi olacak. Ağla kızım Gazel.
"Niye ağlıyorsun Gazel?"Sesim titrerken konuştum, "Bu valizden nefret ediyorum." Ellerimi yüzümden çekerken abimin sarılışından ayrıldım valizi kendime çekerken küçük çocuk gibi ağabeyime bir valizi şikayet etmeye başladım. "Bu şey bana zorluk çıkarıyor abi." Hıçkırdım. Fermuara takılı güzel bilekliğimi gösterdim. "Bak, bilekliğimi çaldı." Sonra çekçeğin olması gereken yeri gösterdim. "Burada ne olması gerekiyor?"Ağabeyim yumuşak bir yüzle bana baktı dudaklarım ağladığım için şişmişti. "Çekçek miydi adı?" Hatırlamak ister gibi karşımızda eğilen çocuğa baktı. "Ne bileyim oğlum, valizi çeken şey işte." Daha çok ağlamaya başladım. Ağabeyim yüzüme gelen saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdı. "Nerede abim?"
"Kırıldı! Bir anda elimde kaldı. Ben de ipinden çekeyim dedim, ipi koptu. Şimdi de bu valiz ile çarpıştı," elim siyah valizi gösterdi, ardından da yerdeki o iki tekerleği. "Bak, tekerleri kırıldı. Abi çok yoruldum, kaldıramam ben bu şeyi." Abimin yüzünde sıcak bir gülümseme oldu kahkaha atmamak için yanağını dişlediğinin farkındaydım.
"Alırız abim yenisini, sen niye bu şey için ağlıyorsun?"Sadece onun yüzünden ağlamıyorum ama sen bilme abi...
Sol bileğime sardığım mavi bandanaya gözyaşlarımı sildiğimde ikisi de daha fazla dayanamadı ve kahkahalarla gülmeye başladılar. İkisine de kızgın bir suratla bakarken gelen geçenin bize bakması daha da utanmama sebep oluyordu. İkisi de o kadar çok gülüyorlardı ki, ayağa kalktığımda onlar gülmekten zor kalktılar ayağa.
Ağabeyim gülüyordu çünkü ağlama sebebim olarak bu valizi düşünüyordu. Benim bileğim de çok acıyor!
Yanımıza sarışın, en az Sancar kadar büyük bir erkek geldi bence yirmi yaşlarında olmalıydı. "Sancar?" Sancar denilen şu çocuğa çok gıcık olmuştum. Adı aklımda da kalmıyordu ayrıca. "Hayırdır?"
"Bir şey yok Sülüman, al valizini." Yerdeki siyah valizi aldı ve çocuğa uzattı.
Hani benim miniğimi ezen o cani valizi...
Ayrıca Sülüman mı? "Sağ olasın da..." Çocuğun yeşil gözleri bana döndü. "İyi misiniz?" Bu gerginlikle ne kadar saygılı olabilirsem o kadar oldum ve cevap verdim "Sana ne?" Bu kadar da saygılıyımdır!
Ağabeyim sırıtırken çocuk birkaç şey söyleyip gitti. "Gel Sancar, beraber gidelim." Ağabeyim valiz için eğilmişti ki Sancar ondan önce davrandı. "Benim yüzümden oldu, ben taşırım." Benim taşımaya üşendiğim o valizi çok kolayca kaldırdı. Ne var canım bunda? Üşenmesem ben de yapardım... Yani sanırım...
Abim bana döndü. "Şu işi doğru düzgün mü yapsak?" Yutkunup göğsümün üstünde bağladığım kollarımı çözdüm. Abim gelip sıkıca bana sarılınca daha fazla karşı koyamadım ve kollarımı onun boynuna doladım. Bana o kadar sıkı sarıldı ki sırtımdakiler sızladı. Benden ayrılıp yanaklarımdan öperken gülümsüyordu. "Özür dilerim kardeşim. Trafik yüzünden geç kalınca çok gerildim. Bir anlık sinirle oldu işte." Omzumu silktim. "Önemli değil abiciğim." Elindeki çiçek buketini bana uzattı. "En az senin kadar güzeller."
Benim gibi olmaları için ismim gibi kurumuş ve de ölmüş olmaları lazımdı...
"Teşekkür ederim."Kolunu omzuma attığında üçümüz de arabaya yürüdük. Abimin kahve rengi güzel arabasına geldiğimizde Sancar valizi bagaja koydu. Aslında buna gerek yoktu, arka koltuğa da koyabilirdik ama o sanırım tekrar ağlamamdan korkuyordu. Bu kadar da hayalperestimdir.
Abim sürücü koltuğuna otururken Sancar ön kapıyı açıp geçmemi bekledi. "Siz geçin, ben arkaya otururum," demiştim ki gülümsedi. "Lütfen geç." Zorlamadım ve oturdum. Sanki benim elim kolum yok da o açıyor kapıyı! Pekala, sanırım düştüm. Hadi ama, çocuk çok karizmatik!
"Ee, sen niye buradaydın birader?" Sancar her iki koltuğun arasındaki boşlukta rahatça oturuyordu. "Süleyman'a valizini getiriverdim, annesi rica etmişti."Başımı koltuğun baş kısmına yasladım.
Açık pencere saçlarımı uçururken daha iyi nefes almama sebep oluyordu. Ama bu sefer de başım ağrımaya başladı. Her ne kadar abimi sevsem de ben birilerinden bir şeyler isteyemiyorum. O yüzden abim ne zaman yemek verirse yiyecektim.
Gözlerim dikiz aynasından Sancar ile buluştu. İkimizde de hiç tepki yokken ben yine yok yere utandım ve bakışlarımı çektim. Bir elim istemsizce midemin üzerindeydi ve titriyordu. "Senin neyin var kuzum?" Sesi duydum, bana dendiğini de anladım ama bakışlarım yola daldı, tepki veremedim. "Gazel?" Bir el koluma dokununca istemsizce fazla titredim. Bu, iki adamın da gözünden kaçmamış olmalı ki ikisi de kaşlarını çatmıştı. Kalbim çok hızlı atmaya başladı."Dalmışım."
"Neyin var senin?"
"İyiyim abi."
"Solgunsun Gazel." Abim kırmızı ışıkta durunca yüzüme çok uzun baktı. "Susadın mı?" Dudaklarımı dilim ile ıslattım, bir şey diyemedim. "Niye söylemiyorsun?" Başım öne eğik, parmaklarımla oynadım. Kırmızı ışıkta su satan çocuğu çağırıp üç su aldı ve fazla para verdi.
Şişeyi açıp bana uzattığında gülümseyerek elinden suyu aldım ve içtim. Biraz fazla içmiş olabilirim. Bunu fark ettiğimde hızla şişeyi ağzımdan çektim ve bu sakarlıkla kendimden daha da utandım. Üzerim ıslandı!
Dudaklarımdan taşan suyu avuç içimle silerken Sancar'ın sesini duydum "Hay Allah." Ona döndüğümde onun da tişörtünün ıslandığını gördüm. Utandığım için kızaran yüzüm onun sözleri ile normale döndü sanırım. "Her neyse, serinlemiş oldum," diyerek bana baktı. Göz kırptığında önüme döndüm. Ben utanmayayım diye mi yaptı?
Kısa süre sonra araba bir sokakta durdu. "Burası neresi abi?"
"Hadi gene iyisiniz, sizi yemeğe getirdim." Abim arabadan inerken Sancar da inmek için hareketlendi ama ben yine öylece duruyordum. "İyi misin?" Kafamı sallayarak onayladım. Gözüm gerçekten çok kararıyordu. Gidip abimin koluna girdiğimde Sancar, abimin diğer tarafına geçti. O ikisi sohbet ederken ben fazla sessizdim.
Bir lokantada masaya geçip oturduğumuzda siparişleri verdik. Ağabeyimin aldığı pizzanın aynısını almıştım. Sancar'ın pizzasında mantar olacaktı ama bizde yoktu abim mantar sevmezdi ve benim alerjim vardı. Ben ve ağabeyim yan yana, Sancar ağabeyimin karşısında oturuyordu.
"Sizin aranızda sadece bir yaş yok muydu?"
"Evet," dedim.
"Niye o zaman abi diyorsun?"
"Ne demeliyim?" İnsanlar genelde ağabeyime abi dediğim için fazla garip bulurdu.
"Şu anda insanlar kendilerinden en az dört yaş büyüklere abi abla der, farkında mısın?"
"Evet?"
"E o zaman?"
"Ne e o zaman?"
"Gökhan, senin bu kardeşin açlıktan düşünemiyor birader." Abim bana dönüp gülümsedi. "Benim kardeşim düşünebiliyor, sen anlamıyorsun. Ondan bir yaş büyük olmam ağabey olmadığım anlamına mı geliyor?" Oflayan Sancar yakasını genişletirken kulaklığını masaya bıraktı. "Ne haliniz varsa görün." Yemeklerimizi yiyip kalktığımızda abim ve Sancar kısa bir hesap tartışması yaşadı ama abim kazandı ve hesabı ağabeyim ödedi. Zaten ben istesemde ödeyemezdim cünkü param yoktu.
Yine arabadaydık.
"Sen şimdi kaç yaşında oluyorsun Gazel?" Aynadan bakıştık.
"On altı."
"Ama bizimle aynı sınıfta olacaksın?" Başımı salladım. "Erken mi başladın?"
"Evet.""
Hmm..." gibi mırltılar çıkardı. "Ben de 18 yaşındayım bu arada."
"On sekiz mi? Sen üniversitede misin?" Güldü."Hayır, ben de seninle aynı sınıfım. Yani üçümüz de on iki anakarayız."
"Genelde Adana derler A harfine ama neyse."
"Ankara'da neden Adana diyeyim?" Göz devirip önüme döndüm.
"Uğraşma kardeşimle birader."
"Yemedik kardeşini." Abim elimi tutup avuç içimi öptü. Ona en güzel gülümsememi sundum. "Sen bizimkilere haber verdin mi geldiğini?" Onlar uçağa bindiğimi bile merak etmezdi, geldiğimi mi merak edeceklerdi? Eminim uçak düşsün diye beklemişlerdir. "Hayır."
"Merak ederler güzelim. Yaz istersen."
"Şarjım yok abi." Telefonunu bana uzattı.
"Şifre doğum günün." Şaşkınca ağabeyime baktım."Benim mi?" Evet dercesine başını salladı. Bakışları hep yoldaydı. Araba sürmek zor olsa gerek. Bir an aklıma gelenlerle gözlerimi irileştirdim. "Sen ne yapıyorsun?"
"Ne yapıyorum?" Araba durdu.
"Sen on yedi yaşındasın, nasıl araba kullanırsın?" Sus der gibi dudaklarını büzdüğünde ben hâlâ şaşkındım. İkisi de arabadan inerken camdan "sus" yapıyorlardı.Arabadan inip abime koştum. Valizim Sancar'daydı. "Üçkağıtçı."
"Sussana kızım."
"Arabayı nereden buldun?"
"Evi değil, arabayı mı dert ediyorsun? Ayrıca bizim ailemiz var farkındaysan." Etrafıma baktım. Bu daire abimin evi miydi?
"Abi burası senin mi?"
"Sadece bir katı." Yanımızda yürüyen Sancar'a baktım."Bu seninle mi yaşıyor?" İkisi de aynı anda konuştu
"Bu mu?"
"Hayır." Bakışlarımızın yine denk düştüğü çocuk, "bu" kelimesine takmış olmalı ki kaşlarını havaya kaldırdı.
"Ben 'bu' muyum Gazel?"
"Yok, ben şey olsun diye şey ettim."
"Sen şey etme abim."
"Valizi verebilirsin."
"Yok, ben taşıyayım, sonra ağlarsın."
"Ben ağlamam."
"İlk tanışmamız fazla ıslaktı." Yanaklarım kızarırken o küfür etti. "Yani gözyaşı ile ıslaktı! Al lan şunu Gökhan!"Ağabeyim kaşlarını çatmış Sancar'a bakıyordu.
"Neyin var lan senin, elin ayağın karışıyor?"
"Hadi ben gittim. Hadi Allahısmarladık."Hızlı adımlarla giden çocuğun arkasından şaşkınca baktık. Daha sonra ağabeyim gülerek bana bir anahtar uzattı. Anahtarlığı çok güzeldi kahverengi bir ağaç yaprağıydı. "Al bakalım, bu artık senin."
Gülümseyerek ona baktım. "Bizim evimizin." Göz kırpınca daha da güldüm.
Artık bir evim mi vardı?
"Gerçekten mi?" Beni taklit ederek sesini inceltti.
"Gerçekten güzelim."
Ağabeyimin yanağına sulu bir öpücük bırakıp zıplayarak merdivenlere yöneldim.
Artık benim de bir evim vardı!
Bölüm etkileşimi
