1-İlk İz

İlk bölüm hayırlı uğurlu gelsin. Elimden geldiğince güzel yazacağım. Bir hatam olursa affola.

BİRİNCİ BÖLÜM - KAYIP

25 Mart 2006

SON DAKİKA HABERİ

"Türkiye'nin önde gelen iş insanlarından Eşref Tuncer Gidrova'nın beş yaşındaki kızı Nil Gidrova'dan haber alınamıyor.

Edinilen bilgilere göre küçük Nil, bugün ailesiyle birlikte gittiği lunaparkta bir anda kayıplara karıştı. Ailenin kısa süreli dikkatsizliği sonrası Nil'in yanlarında olmadığı fark edildi ve durum hemen güvenlik güçlerine bildirildi.

Olay yerine çok sayıda polis ekibi sevk edilirken, lunapark ve çevresi güvenlik çemberine alındı. Bölgedeki tüm güvenlik kameraları detaylı şekilde inceleniyor. Yetkililer, olayın kaybolma ya da kaçırılma ihtimali üzerinde durarak çok yönlü bir soruşturma yürütüyor.

Aile büyük bir endişe içinde gelecek iyi bir haberi beklerken, Nil Gidrova'yı gören ya da yerini bilen vatandaşların acilen emniyet birimlerine başvurması isteniyor.

Gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz."

Spikerin düzgün diksiyonuna karışan endişeli ton insanları ekran başına kilitlemişti. İzleyiciler minik Nil için endişeleniyor. İş adamını tanıyanlar kızı için seferber oluyordu.

Evlerde iyi haber bekleniyordu. O zamanlar zirve yapmış çocuk kaçakçılığı konuları herkesi daha da germişti.

Sokakta insanların arasında Gidrova ailesi de vardı elbet. Anne Yasemin elini göğsüne koymuştu. Kalbi sıkışıyormuş gibi hislerle dolup taşıyordu. Çok korkuyordu. Biricik kızı, minik Nil kayıptı. Yabancılarla konuşma huyu hiç yoktu, her zaman sıkı sıkı uyarılırdı annesi tarafından. Kocasından hoşnut olmayan ve onun ayağını kaydırmaya meraklı çok insan vardı. Tedbiri elden bırakamazdı. Ama işte... tedbirler, uyarılar işe yaramamıştı. Öyle ki korkudan titriyordu. Çocuklar korkmasın diye sakinleşmeye çalışıyor, derin nefesler alıyordu.

Kocasının isteği üzre çocuklarla kalmıştı. Bir polis arabasının yanındaydı. Boştaki elini sıkıca tutan oğlan çocuğu ne olup bittiğini anlamamış olmalı ki annesinin eteğine yapışmış, kocaman gözlerle annesine bakıyordu. Ne olmuştu? Annesi neden korkmuştu? Kız kardeşi neredeydi?

Küçük oğlanın aksine annesinin yanında dimdik duran çocuk her şeyin farkındaydı. Elleri iki yanında yumruk olmuştu. Çatık kara kaşlarının altındaki kara gözleri öfkeyle alev alev yanıyordu. Sinirliydi pek tabii. Canından çok sevdiği kardeşi kaçırılmıştı. Kaybolduğu söyleniyordu ama o biliyordu. Babasının işinin getirisi düşmanları vardı. Bundan sebep kaçırılma daha büyük bir olasılıktı çocuğa göre. Sinirine dokunan ikinci konu babasının onunla gitmesine izin vermeyişiydi. Çocuk durduğu yerde kıpır kıpırdı. Gidip aramak istiyordu kardeşini. Belki gerçekten kaybolmuştu ve korktuğu içim açığa çıkmıyordu. Abisinden katiyen korkmazdı. Kaybolmuşsa sesine gelir, en çok onunla güvende hissederdi.

Hatta öyle bir güven duygusuydu ki Nil'inki abisi onu korkutmak istediğinde bir an bile korkmaz, aksine abisinin bu çabasını komik bulup kahkahalara boğulurdu. Çocuksu kıkırtıları abisini yumuşatır, dudaklarında nadir bir gülümseme oluştururdu. Çocuk o an o kahkahaları duymak için tüm şebeklikleri yapardı. Yeter ki küçük belası geri gelsindi

Şüphesiz en büyük endişe Eşrefindi. Tabiri caizse delirmiş haldeydi. Oradan oraya koşuşturuyor, bir ip ucu arıyordu. Her yere haber salmıştı. Polis birimleri kameraları inceliyorken korumaları belirli gruplar halinde dağılmış sokaklara bakıyordu.

Nil'in fotoğrafları hem sosyal medyada hem de sokaklara asılmış posterlerdeydi. Bir gün meçhul kayboluşunda kullanılacağı fotoğrafların bu kareler olacağından habersiz kocaman gülüyordu hepsinde. Büyük yeşil gözleri çocuksu bir sevinçle parlıyordu tüm afişlerde. Eşref o afişleri elleriyle yapıştırırken gözleri dolmuştu. Canından parça kızının 'kayboldu' yazılı afişlerini asmak ağır gelmişti. Mavi gözlerinden gizli saklı bir iki damla yaş süzülmüştü.

Derhal sıyrılmıştı o halden. Güçlü olmalı, dik durmalıydı. O dik durmazsa kim duracaktı? Kızını sağ salim bulup kollarına aldığı an ancak rahatça dökerdi göz yaşlarını.

Öyle yaptı. İki damladan fazla yaş akıtmadı kızını arayarak geçirdiği saatlerde.

Gece söz dinlemiyor, gökler babanın yalvarışlarını duymuyordu. Gökyüzü kızının saçlarını hatırlatan zifiri karanlığa büründüğünde endişe artmıştı. Minik Nil korkardı zifiri karanlıktan. Öyle ki bir elektrik kesintisi olduğunda babasına koşar, çatık kaşları arkasındaki yeşil gözleri ile babasına bakardı. Her zamanki inatçı tavrıyla "babaaam! Niye kayanlık oydu yine? Önümü göremiyorum!" derdi.

Eşref bunu bekledi yine. Kızının hızlı adımlarla ona koşmasını, bacaklarına sarılıp ona sığınırken inatçı tavrından ödün vermeden onu azarlamasını istedi. Hatta o an en çok bunu biledi. Ama hayır. Karşısında zifiri karanlık ve siren sesleri vardı sadece.

Adımları hızlanıp ailesine ulaştı. Karısı ve iki oğlu kabus geceye ev sahipliği yapan lunaparkın önünde, polislerin yanındaydı. Yasemin çocuklarını iki koluyla sarmış sanki birileri onları da almaya yeltenecekmiş gibi kendine yakın tutuyordu. Hepsinin sırtında onları sıcak tutan pikeler vardı.

Eşref onları duyabilecek mesafeye geldiğinde Yaseminin korku dolu gözlerinin aksine titremeyen sert sesiyle polise tekrar ifade veriyordu.

"...olay böyle gerçekleşti polis bey. Sonrasında polise bildirdik zaten." karısının sesini duyar duymaz omuzlarındaki gerginlik az da olsa inmişti eşrefin. Polis uzaklaşırken ailesine yaklaştı. Hoş şu an eksikti ailesi.

Yaseminin dudaklarından rahat bir nefes döküldü onu görünce. "Eşref? Bir haber var mı Nil'den?" sesi ufak bir umut arayışıyla meraklıydı. Eşrefin yüzündeki üzgün ifade her şeyi açıklıyordu aslında.

Eşref yaklaştı, yaklaştı. Karısının oturduğu yerin önünde diz çöktü. Çocuklar babalarının göğsüne sığındı. Eşref kollarını çocukların üstünden yasemine sardı, yüzünü omzuna gömdü. Onları görüntüleyen kameralar umurunda değildi. Ailesinden güç almak istiyordu.

karısının ona sarılan kollarıyla gözlerini kapadı. Yaseminin narin parmaklarının saçlarını okşadığını hissedince boynuna doğru içli bir nefes bıraktı. "Yok, Yasemin. Her yere baktım. Her sokağı didik didik aradım ama izi bile yok."

Yaseminin gözleri doldu yine ve yeniden. Düşmedi. Şu an kaldırması gereken bir kocası vardı. "Şşş... umudu kesme canım. Eminim, bulacağız. Bir polisin dediğine göre bir yerde saklanıp uyuyakalmış olabilirmiş. Öyle düşün." yasemin hayatının toz pembe olmadığının farkındaydı. Ama bir umuttu. Kızının iyi olduğunu düşünmek istiyordu.

Küçük çocuk yüzünü gömdüğü göğüsten başını kaldırıp ela gözleri ile babasına baktı. "Gece oldu baba. Nil nerede? Eve gidelim artık. Nil'in en sevdiği çizgi film başlayacak!"

Eşref masum oğluna içi giderek baktı. Elini çocuğun dalgalı saçlarına geçirip karıştırdı. Buruk bir gülümsemeyle baktı. "Gideceğiz, Eren'im. Kardeşini bulup evimize gideceğiz..."

Eren dudaklarını büzdü hoşnutsuzca. Lakin başka bir söz söylemedi.

Abisi ofladı bıkkınca. "Baba! Yeter artık. Endişeleniyorum. Bir şey söyle... Nil iyidir, değil mi?" yüksek ve hararetli başlayan sesi sonlara doğru duyguyla kısıldı. O an ağlamak istedi. Babasının güvenli göğsüne sokulup hıçkırarak ağlamak istedi ama yapamadı. Babasının omuzlarında yeterince ağırlık vardı. Onu daha çok üzmek istemedi.

Eşref yürekli oğlunun saçlarına sıkı bir öpücük bıraktı. "İyi. Kardeşin iyi aslanım." kendini gülümsemeye zorladı "bilmez misin onu? Hepimizden güçlüdür, cesurdur. Sadece kayboldu biraz. Bulacağız." Barslan kafasını sallayarak onayladı sadece.

Eşref Yasemine döndü. Kadının sessiz sessiz ağladığını görünce kalbi sızladı. Büyük elleriyle yanaklarını kavradı. Nazikçe göz yaşlarını sildi. "Yasemin... korkma bir tanem. Güven bana, sana söz bulacağım Nil'imizi." yasemini tane tane göz yaşı dökülen gözlerinden öptü. "Senden güçlü durmanı istiyorum, çocuklar korkmasın."

Yaseminin yüzüne dökülen saç tutamlarını geriye itti. "Eve gidin, tamam mı? Korumalar evin etrafında olacak zaten. Daha güvende olursunuz evde." yaseminin isteksiz ifadesini görünce çaresizce başını omzuna doğru eğdi. "Lütfen, bir tanem... arama ekibine katılınca aklım burada kalacak. Hava da soğuk. Çocuklar üşütmesin, hm?" umutla karısının yeşil gözlerine baktı. Oradaki kabullenişi görünce hafifçe gülümsedi.

Yasemin istemeye istemeye başını salladı. "Tamam eve gideceğim. Ama beni merakta bırakma, tamam mı? Bir şey bulursan haber et."

Eşref cevap olarak karısının yanağını öptü. "Söz ilk sana söyleyeceğim." kollarını, sarıp sarmaladığı ailesinden çekti. Çocukların omuzlarından düşen pikeyi düzeltti. Ayağa kalkmadan önce Barslanın saçlarına bir öpücük daha bıraktı.

Arkadaki koruma ordusuna baktı. Aralarında gördüğü yakın koruması Veysel'i gür bir sesle çağırdı. "Veysel! Arabayı al gel. Yasemin yengeni eve götüreceksin." Veysel derhal arabaya ilerledi. Öyle ki biliyordu patronunun çok gergin ve sinirli olduğunu. Demin şahitlik ettiği ve onu gülümseten aile babası şu an sert bir kasırgadan farksızdı.

Veysel arabayı getirdiğinde yasemin oturduğu yerden kalktı. Dönüp kocasına baktığında demin boynuna sokulup nefeslenen adamı göremedi. Yerine gözü kara Eşref gelmişti.

Nazik gülümsemesini kocasına sundu. Eşref de gülümseyip onları arabaya kadar götürdü. İlk yasemin bindi arabaya. Sonra Demir Eren hemen annesinin yanına ilişti. Barslan tereddüt etti. Babasına baktı ve biraz çekingen bir sesle sordu. "Baba, Nil'i hemen bulursunuz dimi? Vural da çok üzgündü. Dağhan amca götürdü onu hemen ama aklı burada kalmıştır. Ona da haber vermem lazım benim." Elini boynundaki kolyeye atmış, gergin bir şekilde avucunda sıkıyordu.

Eşref elini oğlunun omzuna koyup güven verici bir şekilde sıktı. Babacan gülümsemesiyle cevapladı. "İnşallah Aslan oğlum. Dua edin hemencecik bulalım Nil'i." Bir iç çekti. "Hadi arabaya bin. Annenizi üzmeyin sakın, uslu durun."

Barslan arabaya geçti. Araba ilerlerken ne olur ne olmaz diye iki koruma dolu araba arkalarından ilerledi.

— 3 saat sonra.

Eşref Tuncer G.

Saat gece 02:30 suları. Arama ekipleri ile oradan oraya giderken zamanın bu kadar geçtiğini anlayamamıştım.

Neredeyse 5 saattir kızım kayıptı. Beş saat benim için beş asırla aynı uzunluktaydı şuan.

Her girdiğimiz delikten bir hiçle geri çıkmak insanı umutsuzluğa itiyordu. Buna iznim yoktu şuan. Kızımı bulana kadar hisler bana haram.

Yanımdaki arama ekibine baktım. Bir rotasyon oluşturmaya çalışıyorlardı. Üç rotasyondan sonra yenisi.

Adının Samet olduğunu hatırladığım adam bana yaklaştı ve profesyonel bir sesle sorular sordu. "Eşref bey, kızınız korkup saklanacak bir çocuk mu? Yasemin hanım Nil'den bahsederken saklanacak bir çocuk olmadığını söyledi ama bir daha sizden duyayım."

İçim acıdı. Kızının adını bugün onlarca, belki de yüzlerce kez zikretmişti ama yine de ağır geldi.

Bir an bakışlarımı kaçırdım ama mavi gözlerimi polise çevirip yanıtladım. "Evet öyle. Nil korkup saklanacak bir çocuk değil. Korktuysa da sessiz kalmaz. İlla ki bir çözüm bulmaya çalışır. En azından ağlar... hiçbir iz olmayışı normal değil, polis bey."

Polis birkaç soru daha sordu ve cevapladım. Bu günün sonunun gelmesini istiyordum sadece. Kızıma sıkı sıkı sarılmak ve göğsümde uyutmak istiyordum. Ah bir nefesini duysam, gözlerini görsem rahatlatacaktım.

- saat sabah 06:42.

Yasemin evde bir oraya bir buraya gitmiş, çocuklarla ilgilenmişti. Çocuklar gece zar zor uyumuştu. Kendisini gözüne uyku girmemişti.

Sabah namazını kıldıktan sonra üzerine çöken uykuyla salondaki kanepede uyuyakalmıştı.

Kapının ziliyle gözlerini açtı. Tahmini Kapıda kolunda Nil'le birlikte Eşrefi görmekken, gördüğü tek şey yıkık durumdaki Eşrefti.

Eşref o kapının önünde ayakta durmakta bile zorlanıyordu. Bir eliyle kapı pervazına yaslanmış, diğer eliyle ise kapıya tutunmuştu. Gözleri kan çanağı gibi kıpkırmızıydı.

Yasemin'in kalbi ağzına geldi. Hemen kocasına uzanıp onu içeri aldı. Korku dolu gözlerle ona bakıyordu.

"Eşref ne oldu Allah aşkına? Nil nerede? Ekipler daha sonra mi getirecek-"

"Yasemin. Kızım... Yasemin- kızımız!"

*Yasemin'in gözleri doldu. İkisi de koltuğa oturduğunda titrek sesiyle konuştu.* "h-hayır... aklımdaki değil, değil mi?"

Eşref karısına sarıldı sıkı sıkı. Yüzünü boynuna gömdü. Gözlerine bakacak ne cesareti vardı ne de yüzü.

"Yasemin... Dağhan geldi yanıma. Onların çalıştığı ekip şehrin diğer tarafına bakıyordu. Dedi ki- bana dedi ki-"

"Eşref söyle artık kalp krizi geçireceğim burada!"

"Nil ölmüş Yasemin!"

Donakaldı Yasemin. Kanı bile akmıyordu sanki. Boynunu ıslatan gözyaşlarını hissettmiyor, hıçkırıkları duymuyordu.

Ölmüş? Minik kızı, yaramaz Nil'i mi?

O hayattan kopmak için çok minikti. Altı yaşındaydı sadece. Allah'a hep benden al onlara ver derdi. Ömürleri uzun olsun Allah'ım... bu muydu uzun ömür?

Ne adaletsiz bir dünyaydı bu. Kötülerin gününü gün ettiği, iyilerin darma duman olduğu bir dünya.

Ah kızım. Ah benim narin gül kızım... nasıl aldılar seni benden?

-

O gece tüm halk için bir yastı. Minicik bir kızın ölümü ile tüm Türkiye sessizce ağlamıştı.

Gidrova ailesinin evine iki tane ambulans gelmişti. Biri nefes alamayan ve atak geçiren Yasemin içindi. Diğeri korkudan ve stresten bayılan Demir Eren için.

Bir kez siren sesiyle ayağa kalkan halk, ikinci siren sesiyle ağlayarak yasa bürünmüştü.

—

İlk bölüm bu kadardı. Hatalarımı görürseniz yazmaktan çekinmeyin hatta benim çok yararıma olur. Teşekkürler 🫶🏻🫶🏻