3.bölüm

Son kez aynada kendime baktım. Vücudumu ikinci bir deri gibi saran, balık model formunda, yere kadar uzanan maksi boy bir siyah elbise giymiştim. Omuzlarım tamamen açıktı; Ankara’nın soğuğu tenime değmek için sabırsızlanıyor gibiydi ama içimdeki yangın beni üşütmüyordu.

Omuzlarımdan başlayıp parmak uçlarıma kadar uzanan, ellerimi de içine alan eldiven formunda kollar vardı. Bu eldivenler sadece bir aksesuar değildi; karakoldaki o hırsızın kanını taşıyan boğumlarımı, Rafael’in yokluğuyla titreyen parmaklarımı dünyadan gizleyen birer kalkandı

Aynadaki yansımama yaklaşıp boynumdaki haç kolyemi düzelttim. Gümüşün soğukluğu tenime değdiğinde Rafael’in o son anını, beyaz gelinliğimin üzerindeki kan lekelerini hatırlar gibi oldum. Bu kolye, kaybettiğim her şeyin ve tuttuğum o büyük yeminin tek tanığıydı

Cenazeye gitmeye hazır mısın canım?" dedi Esme arkamdan hüzünlü bir sesle.

Bakışlarımı aynadan ayırmadım. Esme bu siyahlığı sadece bir yas göstergesi sanıyordu. Oysa ben bugün sadece bir cenazeye değil, Sancak ailesinin sonunu getirecek o uzun yolun ilk adımına gidiyordum.

Hazırım," dedim buz gibi bir sesle. "Artık her şeyi ait olduğu yere, toprağa gömme vakti geldi

Kalliopi Teyze mezarlıkta bizi bekleyeceklerini söylemiş," dedi Esme telefonunu çantasına atarken.

Şaşkınlıkla ona döndüm. "Annem sana ne zaman yazdı ki?" dedim kaşlarımı hafifçe çatarak. Annemin benden habersiz Esme ile iletişime geçmesi, bu puslu Ankara sabahında üzerimdeki kontrolün sadece bende olmadığını hatırlatmıştı.

Az önce sana da yazmış ama cevap vermemişsin," dedi Esme

Görmedim herhalde," diye geçiştirdim. Telefonuma bakmaya dermanım yoktu

Çıkalım artık," dedim odadan çıkarken. Asansöre doğru yürürken Esme fısıldar gibi bir soru sordu: "Sence... Rafael'in ailesi cenazeye gelir mi

Dudaklarımda acı bir tebessüm belirdi ama Esme’ye dönmedim. "Hayır," dedim, sesim asansörün metal duvarlarında yankılanırken. "Gelmezler.”

Esme bir süre sessiz kaldı, sonra asansör aşağı doğru süzülürken devam etti: "Ailesi çok acımasız... Senin çocuğun 'Başka bir dine inanmak istiyorum' derse ne yapardın

Aynadaki yansımama, Rafael'in hayaline bakar gibi gülümsedim. "Bu onun kararı olurdu," dedim net bir şekilde. "İnanç kalple ilgilidir, zorlamayla değil. Birini sevmek, onun ruhunun özgürlüğüne de saygı duymaktır.”

Dışarıya çıktığımızda etrafa baktım; hiçbir yerde taksi gözükmüyordu. Ankara'nın ayazı omuzlarıma çarptığında dişlerimi sıktım. Bu şehir bizi karşılamayı reddediyor gibiydi. "Yürüyelim," dedim Esme'ye, adımlarımı sertçe asfalta vurarak. "Elbet bir taksi çıkar karşımıza.”

Yirmi dakika sonra durup etrafıma baktım. "Kaç dakikadır yürüyoruz?" diye mırıldandım, sesim ağaçların arasında yankılanırken. Taksiyi geç, ortada araba bile kalmamıştı artık. Şehrin o gürültülü uğultusu yerini tekinsiz bir sessizliğe bırakmıştı. Asfalt yol incelmiş, etrafımızı saran ağaçlar gökyüzünü kapatmaya başlamıştı.

"Ormana girdik galiba," dedi Esme, sesi titreyerek koluma yapışırken.

Ankara’nın ayazı burada daha keskin, daha acımasızdı. Elbisemin ince kumaşı soğuğa karşı hiçbir koruma sağlamıyordu ama hissetmiyordum. Ayaklarımın altındaki kuru dalların çatrtısı, kalbimdeki öfkenin ritmine karışıyordu. Bir mezarlığa mı gidiyorduk yoksa kendi sonumuza mı, emin değildim. Ama geri dönmeyecektim.

Devam edelim," dedim Esme'nin titreyen elini hafifçe sıkarak. "Belki birini buluruz.”

Beni kanatlarının gölgesinde gizle, beni yok etmek isteyen kötülüklerin elinden, çevremi saran can düşmanlarımdan koru. Amen…”

Esme, yol boyunca korkudan dua edecekti galiba. Onun dudaklarından dökülen kutsal kelimeler ormanın derinliklerine karışırken sonunda karşımıza bir kulübe çıktı.

Eski, yıpranmış ve sanki yıllardır oradaymış gibi doğayla bütünleşmiş bu yapı; Ankara'nın o modern yüzünden binlerce kilometre uzaktaymışız hissi veriyordu. Pencerelerinden sızan zayıf ışık, içeride birilerinin olduğunun tek kanıtıydı. Esme dualarını kesip nefesini tuttu. Kulübeye yaklaşıp kapısını çaldım. Kapıyı en sonunda ela gözlü, mor saçlı Flora açtı.

Buyurun, kime bakmıştınız?" dedi şaşkın bir ifadeyle.

Yanlışlıkla kaybolduk. Bu gece burada kalabilir miyiz?" dedim; sesime mümkün olduğunca çaresiz ve bitkin bir ton katarak

Flora, önce bizi uzun uzun süzdü. Bakışları omuzları açık siyah elbisemde ve Esme’nin korku dolu yüzünde gezindi. "Tabii ki, buyurun," dedi kapıyı biraz daha aralayarak.

İçeri adımımı atarken dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir kıvrılma oluştu. Bingo, dedim içimden. Plan başarılı.

Kulübeye girdik. Flora, "Buyurun, oturun," diyerek bize içerideki eski ama sıcak görünen koltukları işaret etti. Üzerimdeki elbiseye bakıp sordu: "Cenazeniz mi vardı?”

Evet," dedim sesimi hafifçe titreterek. "Bir akrabam öldü.”

Ona gerçeği söyleyemezdim. Rafael'in adını anmak, ona abisinin nişanlısı olduğumu söylemek istemiyordum. Henüz değil. Bu kulübe ve içindeki bu mor saçlı kız, Sancak ailesinin kalesine giden yolda sadece bir duraktı ve benim yüzümdeki maskenin bir saniye bile düşmesine tahammülüm yoktu.