Bölümler 2Şu an: BÖLÜM 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
-Hayır baba. Gelmek istemiyorum.
Kızacağını bile bile telefonu yüzüne kapattım. Büyük bir of çekerken kendimi koltukta geri bıraktım.
Koltukta uzanmış tavanı izlerken kapı çaldı. Daha gir demeden içeri için bakmama bile gerek yoktu.
-Ne yapıyorsun sen orada?
Kafamı sağa doğru çevirerek ona baktım.
-Ne kadar süre beklersem dönüşüm geçiririm diye bekliyorum.
Yüzüme bön bön baktı.
-Salak mısın kızım sen? İnsandan bitki olamazsın.
Gözlerim büyüdü. Şaka yapıyor olmalıydı.
-Gerçekten kim salak düşünülmeli.
Bir süre ne yapacağını bilemedi ve kapının önünde dikildi.
-Gelsene. Niye orada dikiliyorsun?
Aydınlanmış gibi başını salladı ve yanıma yürüdü. Ayak ucuna gelip eliyle ayağımı iteleyip kendine oturmak için yer açtı.
Ayağımı daha da çekip doğruldum. Yeşil gözleri bana döndü. Ela gözlerime yakından bakmış olmalı ki bir sorun olduğunu anladı.
-Neyin var?
İşte benim Yusuf'um. Her zaman parıltılı gözlerle bakan, beni yanına geldiği an tanıyan, arkamda değil yanımda olan Yusuf'um.
-Off, gene babam. Kurtulamıyorum şu adamdan.
Başını salladı. Yaşanılanları bilen nadir kişilerdendi.
-Daha fazla reddedersen zorla yanına alacak. Ne yapmayı düşünüyorsun?
-Bilemiyorum. Böyle giderse sadece mesleğimi değil benliğimi de elimden alacak.
Eğitim Fakültesini bitirmiştim. Çocuklarla zaman geçirmek, onlara yeni bilgiler öğretmeyi seviyordum. İlkokul öğretmeni olmayı bu yüzden istemiştim.
Diğer sebebi ise babamın mirasından kaçmaktı. Babam Karadeniz'in en bilindik mafyasıydı. Tek çocuğu olan gariban ben ise mafya olmamak, o dünyaya girmemek için büyük bir çaba sarf ediyordum.
-Yusuf... Acaba gitsem mi? Yani buralardan?
Bana döndü. Kafasını o kadar hızlı çevirmişti ki bir an ürkmüştüm.
-Sen? Ölsem ülkemi terk etmem diyen kız.
-Mal mısın? Tabi ki de sadece şehir değiştireceğim. İsterse alemin kralı gelsin yine ülke değiştirmem.
Yani dercesine kafasını yana eğdi.
-Peki nereye gideceksin?
Omuzlarımı bilmediğimi belli etmek amacıyla kaldırıp indirdim.
-Buraya en uzak yer neresi ise oraya.
-Zor olmayacak mı? Annenden, arkadaşlarından ayrı kalmak.
-Zor olacak tabi. Ama katlanırım. He yeni bir hat alırım. Özleyeceğim tek kişi sen ve annem olur. Hem zaten ölmüyorum ya. Buluşuruz.
Başını salladı.
-Tamam o zaman. Sana bir yer ve bir bilet ayarlayalım.
-Bugün olmak zorunda değil. Zamana yayabiliriz.
Başını olumsuz anlamda salladı.
-Eğer biraz daha burada kalırsan baban seni zorla yanına alacak gibi hissediyorum.
Bir yandan o da haklıydı.
-Sende haklısın. Ama beni kovmaya çalışıyorsun gibi geldi.
Güldü.
-O kadar hızlı mı anlaşıldı ya?
Gülümseyerek ayağa kalktım.
-Hadi bakalım koca oğlan. İşleri halledelim ve biraz gezelim.
Gülümsedi ve odadan çıkıp karşı odaya geçti.
Babamdan ne kadar kaçabilirsem o kadar kaçıyordum. Bu yüzden aynı evde bile kalmıyoruk. Her hafta hesabıma belli bir miktar para atıyordu ancak hepsini kullanmak gibi bir ihtimal bile yoktu.
Kendi paramı kazanacağım ayakları çekmeyeceğim. Babamın gönderdiği parayı harcıyorum. Bunu varisi olduğum için değil, çocuğu olduğum için yapıyordu. Bu evi o parayla almıştık.
Param varsa harcarım.
Ama yine de mesleğimi para için değil sevdiğim için istiyorum.
Odanın kapısını kapattimyve hazırlanmaya koyuldum. Dolabımdan koyu yeşil dizlerimin üzerine kadar uzanan bir elbise giydim. Yarım kol, salaş ve ayaklarıma dolaşmayan bir elbiseydi.
Çalışma masama gittim. Masadaki takı kutusunu açıp tek tek takılarımı seçtim. Memleketim gibi gümüş kızıydım. Gümüş pandora bilekliğimi taktım. Üzerinde yıldız, Satürn, Maui'nin oltası ve balık charmı vardı.
Kolye olarak Y şeklinde, ucunda yıldız bulunduran kolyemi seçtim. Makyaj malzemelerimi önüme çekip hafif bir makyaj yapmaya başladım. Yaz günü akmasını istemiyordum.
Hazır olduğuma emin olunca dolabın aynasından kendime baktım. Kendimi alıcı bir sözle süzüp öpücük attım. Tam kapıya yöneliyordum ki çantam aklıma geldi. Çantalarımın olduğu yığına koşup beyaz bir kol çantası seçtim. Telefonumu, cüzdanı, lop glossumu, anahtarı ve uğurlu kartımı çantam koyup tekrardan kapıya yöneldim.
Kapıyı açtığım an karşı kapıda açıldı. Yusuf'ta bende birbirimizi süzdükten. Yeşil gözlerine yakıştığını bildiği için yeşil t-shirt ve siyah pantolon giymişti. Yan yana dursam ikiz veya kardeş sanılırdık.
Ne yazık ki sadece arkadaştık. Gözlerine döndüğümde
-Nasıl aynı anda çıktık?
-Senle aynı anda çıkmak için yaklaşık 13 dakika... Pardon
Telefonunu çıkarıp baktı. Ardından devam etti.
-14 dakikadır bekliyorum. Sebep? Senle aynı anda çıkmak.
Güldüm.
-Salak şey. Hadi gidelim.
Başını öne eğdi. Elini koridora doğru tutup
-Prensesler önden. Buyurun.
Kıkırdamamı durduramadım. Önünden geçtim. Arkamı dönüp gelmesini bekledim. O da yanıma ulaştı. Beyaz Spor ayakkabımı giydim, o da siyah sporunu giydi.
Birlikte evden çıktık. Otoparka varınca kendi anahtarını çıkardı. Ne yazik ki aynı araçta gitmiyoruz. O arabacı iken ben canavar motorumla uçmayı tercih ediyordum. İkimzide kendi kıymetlilerimizin yanına gittik.
Elimi motorumun üstünde dolaştırdım. O arabasının kapısını açıp binerken bende kaskımı taktım. Siyah, beyaz yıldızlarla süslü kaskım vardı. Kafama geçirip motorun üzerinde hazır konuma geçtim.
Anahtarı sokup çevirdim. Kükleyen motorla beraber yola çıktım. Yusuf arkamdan geliyor, beni takip ediyordu.
Alışveriş merkezine ulaştığımızda motoru yavaşlattım. Uzun bir süre Yusuf'la dolaşıp arabalar için park yeri aradık. Arabayı park edince arkama oturdu. Artçı olduğu kısa bir süre sonudne motor Park yerine geldim.
Bu kısım çoğunlukla boş olurdu. Kapıya yakın tarafa park ettim. Önce Yusuf indi. Ardından bende indim. Koluna girip AVM'ye doğru ilerledik.
-Kısmetimi kapatıyorsun.
Fısıldayarak söylediği sözlerle etrafına bakındım. AVM'nin yakınında taşırım gibi duran üç kız vardı. Yusuf'a bakıyorlardı.
-Ben onlardan hiçbirini yenge kabul etmem zaten. O ne ya öyle? Boya badana yapıl çıkıyorlar dışarı. Önce yıkar yüzüne bakar ardından kabul ederim.
-Ne abarttın ya? Zaten artçı olduğum için karizmam yerlerde. Acaba yanlarına gidip benim de arabam var desem mi?
-Öyle bir şey yapmayacaksın.
Konuşurken çoktan dönen kapıdan geçmiştik. AVM'ye girince çantamı cihaza koydum. Cihazdan geçip geri geldiğinde koluma takıp Yusuf'un koluna girdim.
Her zaman ki gibi ilk işimiz en üst kata çıkıp yemek yerine oturmak oldu.
O kendine pizza ve soğan halkası, bense döner ve patates kızartması istedim. Kendime Fanta, ona ise gazoz söyledikten sonra yemeği beklemeye başladık.
O sırada ikimizde telefonumuzu çıkardık. Savaş oyununa girip takım olduktan sonra yemekler gelene kadar savaş yaptık. Yemekler gelince telefonları bir kenara koyup yemeğe odaklandık.
Tabi ben ne kadar odaklanabilirsem.
Bu konuda çok zıttık. O yemek yerken neredeyse hiç konuşmaz, bense konuşup dururdum. Yemek bitene kadar boş yapıp durdum. Kendi yemeği bitince sohbete katıldı.
Yemeğimiz bitince kalkıp işleri halletmek istese de kolundan tutup giysi mağazalarına çektim.
O mağaza senin, bu mağaza benim dolaşırken Yusuf arkamdan geliyordu.
-Bitmedi mi ula işin?
Resmen bitmişti garibim. Aksanının kaymasından anlayabiliyordum.Arkamı döndüm. Dudağımı büzerek başımı olumsuz anlamda salladım.
-Zati gidecağım, az bi öteberi alam bari.
Başını anladığını belirtir manasında salladı.
-Ben ha şu köşede oturirem.
İkimizde normal günde şiveli konuşmazdık. Öğretmen olduğum için şivemi kullanmamaya özen gösterir, çocuklara kötü örnek olmamaya çalışırdım. Ama kendi aramızda bazen böyle konuşurduk.
Önüme döndüm ve giysilere bakmaya devam ettim. Şık giysileri severdim ancak günlük hayatımda pekte yerleri yoktu.
Bir süre daha bakındım. Mürdüm rengi bir elbise gözüme çarptı. Bedenlerine baktım. Kendime uygun bedeni bulunca Yusuf'u bulmak için arkamı döndüm. Kalabalık içinde onu görünce parmaklarımla gel işareti yaptım. Yanıma gelince
-Hadi kabinlere gidelim.
Birşey söylemedi. Kabinlere ulaşınca mürdüm elbiseyle içeri girdim. Göğüslerimi sarıyor, beline kadar vücudumu sararak iniyor, ardından kalçanın bir karış altına kadar salaş bir biçimde iniyordu. Üzerimde ki duruşunu beğenince dışarı çıktım. Yusuf beni süzdükten sorna başını aşağı eğerek beğendiğini gösterdi.
Geri kabine girip eski kıyafetimi giydim. Koltuğa koyduğum çantayı ve elbiseyi alıp kabinden çıktım.
-Hadi çıkalım.
Yusuf'un gözleri parıldadı. Önce kasaya gidip elbiseyi aldık. Babamın parasını harcıyorduk. Kendi paramız ikimizin ortak hesabında duruyor, zor anımızı bekliyordu.
Yusuf kendi kendi kartıymış gibi kartı kullanarak elbiseyi aldı. Eğer ben kullanırsam raconunun bozulacağını düşünüyordu. Elbiseyi başka poşete değil, eline zorla tutturduğum birçok poşetin birinin içine sıkıştırdı.
Çıkmadan önce tekrar üst kata gidip iki tane Milkshake aldık. AVM'den çıktığımızda ben motora binip arabaya kadar ilerledim. O ise arabaya kadar elinde poşetlerle yürümek zorunda kaldı.
Arabaya vardık ancak başka bir siyah araba arabanın önüne park etmişti. Yusuf ofladı.
-Bu ne ya şimdi?!
-Sakin ol Yusuf. Arabanın önündeki telefonu arayalım.
Elindeki poşetlerle yürümekten usanmış olmalıydı. Çantamdan telefonumu çıkardım. Arabanın ön kısmına yapıştırılmış telefon numarasını çaldırdım. Önce reddedildi. Tekrar aradım. Tekrar reddedildi. Sinirlenmeye başlarken bir kez daha aradım. Sonunda açıldı.
-Ne var?
Sinirlerim taştı. Hem reddediyor hem atarlanıyordu.
-Terbiyeli konuş ula hayvan!
Telefonun karşı ucunda derin bir nefes alış ve veriş duydum.
-Hanımefendi, önemli bir toplantının ortasındayım.
-Çokta umrumda idi demi? Onu arabanin önüne park etmeden önce düşüneceydin!
Şivem kaymıştı bir kere.
-Gel şuraya, adam akilli çek şu arabani!
Adam sabır çeker gibi tekrardan derin nefes alıp verdi.
-Geliyorum hanımefendi. Güzelce söyleseydiniz zaten gelirdim.
-Güzelce açsaydınız güzelce söylerdim beyefendi.
Telefonu yüzüne kapattım. Yusuf başını ne oldu dercesine salladı.
-Adamın teki işte. Atarlı atarlı açtı telefonu.
Çok saçma nedenlere kızabildiğimi ancak kızdığım zaman bana dokunulmaması gerektiğini biliyordu. Hiçbir şey demedi. Bir süre bekledikten sonra yanımıza koşan birini gördük.
Yanımıza vardığında iki elini dizlerine koydu ve bir süre eğilerek dinlendi. Kumrala kaçan kahverengi saçları ve galiba sarımsı gözleri vardı. Emin değildim. Bir süre onu bekledik. Yusuf bile elindeki yükleri unutmuştu.
Adam doğrulsuğunda önce Yusuf'a sonra bana baktı. Bir süre beni süzüp
-Sen o sinirli hatun olmalısın.
Sesi az önceki adama benzemiyordu.
-Sen kimsin?
Aslında pekte merak etmiyordum. Arabayı çekip gitse iyi olurdu.
-Ben Kadim. Az önce bir meslektaşımı fena halde bezdirmiş olmalısın.
Omuz silktim.
-O da beni fena halde sinirlendirmiş olmalı.
Kadim bir süre gözlerini bana dikti. Bakışları rahatsız edici değildi. Ardından Yusuf'a dönüp gülümsedi.
-Araba sizin mıydı beyefendi? Özür dilerim.
Yusuf başını salladı.
-Evet. Şimdi hızlıca arabayı çekte şu yükleri koyayım.
Bileğindeki poşetleri gösterdi. Kadim bana döndü.
-Sevgili misiniz?
Bu soruyu duymaktan bıkmıştım.
-Sizi ne alakadar eder? Arabayı çekip gidin artık.
Şivem ha kaydı ha kayacak noktadaydı.
Adam garip bir varlıkmışım gibi baktı. Derin bir nefes alıp arabayı çalıştırdı. Arabayı geri geri sürüp bizim arabanın önünü açtı. Dörtlüleri yakarak biz çıkınca bizim yerimize gireceğini belli etti.
Yusuf hızla poşetleri bagaja yerleştirdi. Ben ilerleyip biraz ötede Yusuf'u beklemeye koyuldum. Kısa sürede Yusuf'un sürdüğü ve 'kıymetlimiz' olarak adlandırdığı mavi BMW si geldi. Yola çıktık. Bu sefer ben arkada o önde gidiyordu.
Yolu bilmediğim için Yusuf'u takip ediyordum. Büyük ihtimalle o da haritalardan bakıyordu.
15-20 dakika sonra bir binanın önünde durdu. Motoru yavaşlatıp arkasına park ettim. Ben motordan indiğimde sırada Yusuf'ta arabadan inip kapıyı kitledi. Birlikte içeri doğru yürümeye başladık.
✨🌪️✨
Bölüm etkileşimi
