2. Bölüm

“Annee,rimelimi sen mi aldın?”
Bugün Rana ile dolaşmaya çıkacaktık. Rana benim en yakın arkadaşımdı, ortaokuldan beri tanışıyorduk, liseyi aynı okulda okumamıştık ama yine de birbirimizden kopmamıştık.

“Kız ben ne yapayım senin rimelini?”

“Ne bileyim evde başka rimel sürebilecek biri yok.”

“Ben görmedim. Zaten zar zor izin verdim fikrimi değiştirmeden çık ve eve erken gel.”

“Of tamam.”

Bu yıl ekim ayında 20 yaşına gireceğim ama hala annemin kurallarından kurtulamıyorum. Belki biraz fazla abartıyorum ama bana annem abartıyormuş gibi geliyor. Sonuçta bu kurallar sadece benim için değil abim içinde geçerli. Gerçi abimi Ertekinlerden korumaya çalışıyoruz ama şu an da abimi vuracak biri yok ellerinde. İki kızları ve bir oğulları var. Oğulları da daha küçük yani o bir şey yapamaz. Yani biz böyle umuyoruz. Çocuk ortaokula gidiyor, sanırım 11 yaşında, yani o yaşta bir çocuğa bunu yaptıracaklarını düşünmüyorum. Ben düşünürken Rana aradı.

“Efendim?”

“Kanka ne zaman çıkıyoruz? Hazırlanayım mı?”

“Rana sen yeni mi uyandın?”

“Ee, evet.”

“Of Allah’ım of. Hemen hazırlan ve her zamanki durakta buluşalım.”

“İyi tamam be. Hadi görüşürüz.”

“Görüşürüz görüşürüz.”

Telefonu kapatıp saçlarımı örmeye başladım. Küçüklüğümden beri saçlarımı örmeyi çok severdim. Tabii eskiden annem örerdi ama olsun.

Örmeyi bırakınca kıyafet baktım. Yaz ayındaydık o yüzden şort giyinebilirdim. Boyu çokta kısa olmayan kot şortumu giyindim, üstümeyse bol siyah bir tişört giyip odadan çıktım.

“ANNEE, ÇIKIYORUM BEN.”

“Kız ne bağırıyıp duruyon, çık hadi ne yapayım.”Annem sinirlendiği zaman şivesi tutardı, benim gibi.

Evden çıktım ve durağa yürürken kulaklığımı takıp şarkı dinlemeye başladım. Her zaman ki gibi Murat Dalkılıç’ın Neyleyim İstanbul’u şarkısını açtım.