Gerçeklik

(Kerim'in ağzından)
Küçüken annesiz babasız olmak pekte zor olmasada büyüdükçe eksikliklerini anlarsın. Onlar benim yapbozumun eksik kalan parçalarıydı. Konuştuğumda yoktular, yürüdüğümde yoktular, okula başladığımda yoktular ve hiç bir zamanda olmayacaklar. Bu gerçeklik boğazımı düğümlayip cayır cayır yakar.
Annemin ve babamın intikamını almak için onları yılarca araştırdım. Neyi severler neyi sevmezler, zayıf noktaları ne onları kızdıran şeyler ne... Ve bunlardan bir sürü. Kızları Melis herşeyin farkında. Onu oyalamak için kuzenim Yiğitin kimliğini değiştirerek onu Melisin sınıfına gönderdim. Benim amatör olduğumu düşünürken ben kaleyi içten fethedicektim.
Yılarca eğitim gördükten sonra Serdar Yıldızın yanına sızmıştım orda birkaç gün görev yapıp hakında bilgi toplamıştım.
Artık daha iyi gözlemliye bilmek için eve gizli kamera yerleştirmeye karar vermiştim. Evin kızı Melisin odasına girip kamerayı yerleştirmiştimki birkaçşeyi yere düşürmemle Melis uyanmıştı. Aceleyle kıyafet dolabına saklanmıştım ardından kapı çaldığında Melis ve gelen kişi banyoya girdiklerinde odadan kimse fark etmeden çıkmıştım. Melis eve geldiğinde bir farklıydı korkmuştu. Yüzünden okunuyordu. Gardı düşmüştü. Onu orda öldüre bilirdim. Benim istediğim şey Serdar beyi öldürmek değil onu benim gibi kimsesiz bırakmak tam odasına giriceken kapısını kilitlemişti dışardanda ses geliyordu birisi ona kapısını kilitlemesini söylemişti ama onu şuan öldüreceğimi bilen kimse yoktu. Kapısını zorladım. Açılmadı. Kapı açıldığında ise Melis elinde vazoyla duruyordu galiba anlamıştı gelen kişinin ona zarar vereceğini. Ona hemen "bir sorun yok Melis hanım dışardan ses gelince babanız beni gönderdi" dedim ve odadan ayrıldım bu sefer olmamıştı ama başka sefere olucaktı olduracaktım. Hemen telefonundan kameralara baktım baktığımda Melis aynaya bakıyordu ama garip bakıyordu. Hiç beklemediğim bir anda Melis kahkaha atmaya başlamıştı. Delirmiş olmalıydı. O kahkahalara boğulurken içimde gitikçe fazlalaşan o garip his beni ürpertiyirdu. Ondan korkmuşmuydum yoksa ona ilgimi duymaya başlamıştım diye düşünürken kendi kendime "hayır o düşmanımın kızı aptalık etme bir kitapta veya filimde değiliz gerçeklikteyiz" dedim . Çok geçmeden kız uykuya daldı. Bende telefonumu kapatıp odama geçip uyudum. Sabah okula gideceği saate kalkıp telefondan onu izlemeye başladım telefon bildirimiyle uyandı. Telefona bakarken şaşırmışmıydı yoksa ürpermişmiydi anlamamıştım ama o galiba dünküyle aynı kişiydi. Hazırlanıp evden çıktı.

***
Eve geldiğinde direkt uyumuştu. Uyurken çok güzeldi ona karşı birşeyler hissediyordum ama bu his etiğim hoşlantı değil saplantı veya takıntıydı. Çok geçmeden kanter içinde kalkmıştı galiba rüya görmüştü. Ardından kalkıp camın başına geçmişti dışada kim vardı kim yoktu bilmiyordum ama öyle sesli kahkaha atmaya başladıki tüm oda ve dışarı onun sesiyle yankılanıyordu ona galiba saplantılı bir ilgi duyuyordum ama bu beni engelemezdi çünkü anne ve babasızlığın acısı ona duyduğum hislerden daha kuvetliydi